Πρώτα-πρώτα μια γρήγορη σύνοψη για εκείνους που ίσως δεν είναι εξοικειωμένοι με το γεγονός του αμερικανικού φιλμικού χειμώνα: Το «West Side Story» είναι το μιούζικαλ που εμπνεύστηκαν μουσικά και στιχουργικά οι Λίοναρντ Μπέρνσταϊν και Στίβεν Σόντχαϊμ, βασισμένοι στον συγγραφικό κοσμό του Άρθουρ Λόρεντς (που στηρίχθηκε στον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα του Σαίξπηρ) και υπό την πίεση του μεγάλου Τζερόμ Ρόμπινς που ήταν και ο σκηνοθέτης και χορογράφος στην πρώτη θρυλική παράσταση του 1957 στο Μπρόντγουεϊ.
Αυτά επί της αρχής. Το αποτύπωμα ήταν εξαρχής βαθύ, έμοιαζε ιστορική η συνεύρεση ταλέντου και τέσσερα χρόνια μετά ήρθε η ταινία των Ρόμπερτ Γουαίζ και Τζερόμ Ρόμπινς, που υπήρξε ιστορικός οσκαρικός θρίαμβος και σας τα λέμε αναλυτικότερα εδώ.
Τώρα πάμε στον Στίβεν. Που 8 μέρες πριν τα 75 του χρόνια, στις 10 Δεκεμβρίου, αναλλοίωτος σε βαθμό συγκινήσεως, θα παρουσιάσει την δική του εκδοχή, σε έναν κόσμο που δυστυχώς δεν ενδιαφέρθηκε ούτε τοσοδά για τα μηνύματα του μιούζικαλ. Η εκδοχή του θα έχει την ραχοκοκαλιά του σεναρίου του Τόνι Κούσνερ (Πούλιντζερ και Τόνι στο ενεργητικό του) και η ιστορία του έρωτα δύο ανθρώπων διαφορετικής καταγωγής, που πρέπει να πασχίσουν να αντέξουν το βάρος του περίγυρου που ουρλιάζει τις διαφορές τους, θα κρατήσει φυσικά την μουσική του κολοσσού της μουσικής του 20ού αιώνα Μπέρνσταϊν, και τους στίχους του δυστυχώς πρόσφατα θανόντος Σόντχαϊμ – εδώ ο Πάνος Γκένας μιλά θαυμάσια για τον εκλιπόντα.
Ο Στίβεν, άκουσε πρώτη φορά τη μουσική και τα λόγια του έργου τότε, 10χρονος μόλις. «Έψαχνα ποιο θα ήταν το μιούζικαλ που ήθελα να κάνω. Και ποτέ δεν ξεχνώ την παιδική μου ηλικία. Στα 10 μου το πρωτάκουσα και δεν έφυγε ποτέ από μέσα μου. ήταν σαν να κράτησα μια υπόσχεση στο εαυτό μου, πρέπει να κάνεις το 'West Side Story'».
Ο απώτερος λόγος; «Η διχόνοια ανάμεσα σε διαφωνούντες είναι παλιά όσο ο Χρόνος. Σήμερα περισσότερο από ποτέ, περισσότερο κι από το 1957 των Τζετς και των Σαρκς. Και στα 5 χρόνια που γραφόταν το σενάριο η διχόνοια βάθυνε κι άλλο. Δυστυχώς το θέμα της ταινίας είναι ακόμα πιο σχετικό με την εποχή απ' όσο ήταν 64 χρόνια πριν».
Αν υπάρχει κάποιος στο Χόλιγουντ που μπορεί (αν κι έχει περίπου ασυλλόγιστα κατακριθεί γι' αυτό από μέρος της κριτικής) να αποπνεύσει την αγάπη και την σημασία της στις μεταξύ μας σχέσεις, είναι ο Σπίλμπεργκ, πειστήριο μια σχεδόν ολόκληρη φιλμογραφία συμπόνιας και συναίσθησης του άλλου. Το περιμένουμε ανυπόμονα, όχι χωρίς ανησυχία για το αν και πώς και θα έχει βγει ή για το πώς θα γίνει εμπορικά δεκτή (στο κάτω-κάτω είναι μια ρομαντική και διδακτική ταινία υπέρ του έρωτα και κατά του μίσους μεταξύ μας, πόσες πιθανότητες δίνετε;…), όμως ανυπόμονα εντελώς. Ίσως, μέσα σ' όλα, ένα σοφό μιούζικαλ, με έναν σοφό 75χρονο νέο στο πηδάλιο, μας βοηθήσει να πιστέψουμε ότι κάτι μέσα σε όλο αυτό το οργιώδες – και οργισμένο – συνονθύλευμα μπορεί να σωθεί.
