Ο Jaunty Professor αναλύει χιουμοριστικά τα πώς και τα γιατί της εισπρακτικής (και όχι μόνο) ηγεμονίας του οράματος του Ντέιβιντ Ο. Σέλτζνικ.
Η ανησυχία του πολέμου που βάραινε τον ουρανό της Ευρώπης τότε, ο ακραιφνής ρομαντισμός, η νοσταλγία του παρελθόντος και η βασική ανάγκη του κόσμου για αποδραστικό θέαμα είναι φυσικά βασικοί λόγοι, όχι αρκετοί όμως για να υπερσκελίσουν το ότι η ταινία των τριών σκηνοθετών και των πέντε σεναριογράφων, με όλες τις αδυναμίες που ο χρόνος επιφανειακά ή μη επιφέρει, παραμένει μια θαυμάσια κατασκευή που εξακολουθεί να είναι η συναρπαστική εκδοχή ενός σινεμά που δεν θα ξαναδούμε ποτέ.
Λογικά το «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» θα συνεχίζει να παραμένει #1 στη λίστα των πιο εμπορικών ταινιών με τιμαριθμική αναπροσαρμογή. Ενδεικτικά, η 10άδα για το 2020 είναι η:
