Η εικόνα του Λεονάρντο ΝτιΚάπριο στο λιγότερο από τεσσάρων λεπτών βίντεο, όπου μιλά για την ουσία της ταινίας του Άνταμ ΜακΚέι (εδώ η κριτική μας), είναι εντυπωσιακή αλλά και ενδεικτική. Ανάμεσα στο ήρεμος και στο απογοητευμένος, μιλά για την κλιματική αλλαγή, για εμάς και τους ηγέτες μας που, εντελώς αλληλένδετα, ενώ βλέπουμε το πρόβλημα δεν κάνουμε κάτι γι' αυτό. Μιλά για την δυσκολία του να σατιρίσεις κρατώντας τον κακάσχημο καθρέφτη μας κολλημένο στο πρόσωπό μας.
Είναι σημαντική ταινία το «Μην Κοιτάτε Πάνω», είναι μια (σχεδόν) τέλεια φτιαγμένη καταγγελία που εξωραΐζεται όσο ακριβώς πρέπει από το χιούμορ ώστε να μην είναι βαραίνει διδακτικά (όχι ότι βλάπτει και λίγη διδασκαλία, δεν ξέρουμε τι μας γίνεται ως είδος). Είναι επίσης, επί προσωπικού για τον ΝτιΚάπριο, το απόλυτο κινηματογραφικό σχέδιο αφού είναι γνωστός ο πολυετής καημός του ηθοποιού με το κλίμα που αλλάζει μπροστά στα μάτια μας κι εμείς αγωνιούμε «να περνάμε καλά, να βγαίνει προς τα έξω και να είμαστε αρεστοί» – για να παραφράσουμε μια εκ των μεγάλων στιγμών της ταινίας.
Είναι προφανές, όσο κι αν ο καθένας τελικά θα οχυρωθεί πίσω από την γνώμη του (που δεν είναι και δική του απαραίτητα, άλλο που πολλοί αισθάνονται influencers μέσα τους) και θα σταματήσει να διαβάζει ότι δεν «τεκμηριώνει» την άποψή του, ότι είμαστε πολύ χαμηλά στην εξελικτική σκάλα αφού δεν μπορούμε να κρίνουμε προς όφελός μας την επιστημονική γνώση, αφού δεν κάνουμε κάτι για να σώσουμε τον συνάνθρωπο.
Το «Μην Κοιτάτε Πάνω» κάνει ό,τι μπορεί από τη μεριά του, να παντρέψει την κρούση του κώδωνα, να περάσει σατιρικά σε ευρύτερες ομάδες πληθυσμού, να ρίξει ένα σατιρικό/τραγικό φως στον σκοταδισμό που υλοποιείται κάθε μέρα μπρος μας. Εύγε Λεονάρντο και για την ανάληψη του ερμηνευτικού καθήκοντος (που θα κάνει περισσότερο κόσμο να δει το έργο) και για την συνείδηση που, ποτέ δεν ξέρεις (…), ίσως συμβάλλει να σωθεί ο κακόμοιρος ο Άνθρωπος από την ανίκητη βλακεία του.
