Κλασική περίπτωση απωλειών της νέας αντι-αιθουσιακής εποχής, ο Ζαν-Πιερ Ζενέ, μόλις είκοσι χρόνια πριν ήταν μεγάλη εμπορική δύναμη του γαλλικού σινεμά, με ταινίες τόσο πρωτότυπες εικαστικά όσο και δημοφιλούς προφίλ θεματικά. Από το «Delicatessen» του 1991 που τον γνωρίσαμε, την ονειρική χειροποίητη «Πόλη των Χαμένων Παιδιών», έως το 4ο Άλιεν («Η Αναγέννηση»), την «Αμελί» και τους «Ατελείωτους Αρραβώνες», ο Ζενέ έστησε μια προσαωπική φιλμογραφία που αγαπήθηκε και κατέχει το δικό της έδαφος εκφραστικά. Κάποιοι αντιπάθησαν βέβαια, αλλά δεν γίνεται τίποτα να αρέσει σε όλους.
Έκτοτε, ο 68χρονος πια δημιουργός έκανε δύο γλυκές ταινίες (το «Μικροαπατεώνες στα Δύσκολα» και τον «Απρόβλεπτο Κο Spivet») που ατύχησαν ηχηρά με τον κόσμο και την κριτική και τα τελευταία χρόνια καταπιάνεται με ολίγα μικρού μήκους, τηλεοπτικά και στην πραγματικότητα όχι πολλά παραπάνω από μια αναμονή αν θα βρει λεφτά για να κάνει το «Bigbug» – προβληματικός τίτλος, πάντως.
Έλεγε προ διετίας ότι τελευταία λύση θα είναι να απευθυνθεί στο Netflix, όπερ και εγένετο, αφού κανείς άλλος δεν έβαζε λεφτά σε μια τυπικά ζενεϊκή εξωφρενική σουρεαλιστική κωμωδία με ρομπότ. «Το 2050», λέει η σύνοψη, «η τεχνητή νοημοσύνη βρίσκεται παντού. Τόσο που η ανθρωπότητα βασίζεται πάνω της για κάθε ανάγκη και κάθε επιθυμία – ακόμα και την πιο μυστική και διεστραμμένη…Κι έτσι, σε μια για λίγο ακόμα ήρεμη περιοχή, τέσσερα οικιακά ρομπότ αποφασίζουν έξαφνα να κρατήσουν τα αφεντικά τους για ομήρους στο ίδιο τους το σπίτι».
Δεν είναι όμως κάποιος «Εξολοθρευτής» της εποχής των νοήμονων μηχανών, αλλά, υποθέτουμε, μια σάτιρα του αστισμού και της ρομποτοποίησης των ανθρώπων. Η ιστορία επιδιώκει μια σατιρική υστερία, ενώ έξω από το σπίτι μια νέα γενιά ανδροειδών προσπαθεί να καταλάβει τις θέσεις-κλειδιά. Ποιος έχει τελικά περισσότερη ψυχή, οι άνθρωποι ή τα ρομπότ; διερωτάται η επίσημη σύνοψη.
Αρκούντως παλαβό πλάνο, από το -ευτυχώς ακόμα- αιώνιο παιδί. Ίσως υποψιάζει λίγο μια ακόμα κωμωδία με ρομπότ (αλίμονο συμβαίνουν εδώ και δεκαετίες), όμως το καλό σινεμά δεν είναι η πλοκή του, είναι ο τρόπος της παρουσίασής της. Συμπαρίστανται κλασικοί συνεργάτες, όπως ο Ντομινίκ Πινόν (που παίζει σε όλες τις ταινίες του σκηνοθέτη), η Έλσα Ζίλμπερσταϊν, η Ιζαμπέλ Ναντί και οι Γιουσέφ Χάτζντι, Άλμπαν Λενουάρ και Φρανσουά Λεβαντάλ.
Με το καλό θα το δούμε στο Netflix στις 11 Φεβρουαρίου.
