Φτιάχνεις τη σειρά σου. Φαίνεται -και είναι- καλή. Για την ακρίβεια είναι χειρουργείο/ανατομία της εποχής και των συνθηκών που περιγράφει. Λες πώς να την αρχίσω. Πώς να μπάσω τον θεατή από την πρώτη στιγμή στο σύμπαν μου – προτού η λέξη γίνει του συρμού. Σου αρέσει ο Τομ Γουέιτς. Το Way Down in the Hole σου έρχεται πρώτο στο μυαλό, έχεις παραληρήσει κιόλας από την εκτέλεση των Blind Boys of Alabama.
Οι τελευταίοι έσονται πρώτοι και δίνουν άμεσα το οκ για να παιχτεί η εκτέλεσή τους. Μένει ο αρχικός δημιουργός, ο μέγας Τομ Γουέιτς. Που δεν είναι και ξένος με την χρήση της μουσικής του σε ταινίες. Του γράφεις. Αλλά απάντηση δεν έρχεται. Του ξαναγράφεις. Τζίφος. Και η ημερομηνία που η σειρά βγαίνει στον αέρα πλησιάζει επικίνδυνα….
Μα τι μπορεί να συνέβη; Είναι άραγε δυνατόν ένας τύπος σαν αυτόν, που ξέρει καλύτερα απ' όλους πολλά από τα θέματα που πραγματεύεται η σειρά, να ενοχλήθηκε τόσο από το ποιόν της; Η Κάρεν Θόρσον, εκ των παραγωγών της σειράς, έκανε το ορθό και αποφάσισε να πάρει τηλέφωνο απ' ευθείας τον Τομ. Και το πρόβλημα λύθηκε άμεσα.
Τι είχε συμβεί;
Να, έτσι απλά, ο Γουείτς δεν μπορούσε να λειτουργήσει το βίντεό του και δεν είχε έτσι εικόνα της σειράς. Περίμενε ο δύσμοιρος την γυναίκα του να φτιάξει τη βλάβη κι έπαιρνε χαλαρός τον χρόνο του μέχρι να συμβεί αυτό. Εν τέλει η σύζυγος επέστρεψε και άμεσα η άδεια δόθηκε και «γλυτώσαμε» του (συμπαθέστατους) Cowboy Junkies και το Common Disaster τους, που ο Σάιμον είχε για plan b σε περίπτωση αστοχίας με τον Τομ. Που απλώς το παιδί δεν το ΄χει με τα μαραφέτια και τα κουμπιά τους.
Μεγάλε.
