Από τους αδελφούς Μαρξ και τον Χάρολντ Λόιντ, τον Όρσον Γουέλς και την «Κυρία από την Σαγκάη» του, στον 2ο «Εξολοθρευτή», την «Επαφή» και την θρυλική λήψη του Ζεμέκις και των συνεργατών του, αλλά και τον κυριολεκτικό χαμό του Έντγκαρ Ράιτ στο «Last Night in Soho», τα πλάνα με καθρέφτες είναι μόνιμη πηγή απορίας για τους θεατές που το ψάχνουν με τα τεχνικά και μονιμότερη πηγή ημικρανιών για τους δημιουργούς που τα χρειάζονται.
Όμως, παρότι βλέποντας το βίντεο φτάνεις και σε ένα αδιέξοδο να πεις ένα «αμάν» προς τι τόσος χαλασμός και αγρύπνιες (κι εφευτετικότητα και έμπνευση) τόσων ανθρώπων, τότε είναι που παρεισφρέει ένα μα αυτό είναι το σινεμά, η τέχνη μιας ψευδαίσθησης που πασχίζει να γίνει πειστική.
Έτσι λοιπόν απολαύστε τα κόλπα, δείτε (και ξαναδείτε, αφού με την πρώτη δεν θα καταλάβετε τίποτα), την ευρηματικότητα, το παζλ των προσθηκών και των αφαιρέσεων, τις απάτες και την σωτήρια προσθήκη του CGI στη ζωή των ομάδων των ειδικών εφφέ. Μόνη ένσταση ότι το βίντεο, στην λογική της ταχύτητας όπως είναι εγκλώβισμένο, περισσότερο εντυπωσιάζει με το επίτευγμα των τεχνικών παρά διαπαιδαγωγεί. Οι άνθρωποι που θα δουν ένα τέτοιο βίντεο όμως θέλουν να μάθουν, όχι να αγχωθούν παραπάνω με έννοιες που μένουν ανεξήγητες και ρυθμούς εγκεφαλικού επεισοδίου. Αν τα 6 λεπτά ήταν 10 δεν θα έχανε η Βενετιά βελόνι.
