Ο μόνος τρόπος να απολαύσει πραγματικά κανείς το γραπτό είναι να το διαβάσει. Η δική μας μεταφραστική διαμεσολάβηση αφαιρεί την πλάκα του να ανακαλύπτεις σε κάθε γραμμή την βωμολοχική απόλαυση, τη γενικευμένη σάτιρα και το συνολικό πνεύμα της γραφής του (μυθοπλαστικού) Ίθαν Κοέν που αποφασίζει με ένα σύντομο κείμενο να διαλύσει μονομιάς τον «Μακμπέθ» του αδελφού του, αλλά και τον αδελφό του τον ίδιο.
Για παράδειγμα: «To Μακμπέθ είναι η πιο σκατά ταινία όλων των εποχών με απόσταση δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη δεύτερη. Αν όλοι οι ελέφαντες του κόσμου έχεζαν στο ίδιο φαράγγι για 100 χρόνια, δεν θα δημιουργούνταν μια κουράδα τόσο μεγάλη όσο αυτή η χαζοβιόλα ανάγνωση της κλασικής ιστορίας. Ουδείς μπορεί να δει αυτή την ταινία δίχως να συναισθανθεί ότι κάτι λείπει από την ιδιοφυή αύρα των προηγούμενων 18 ταινιών που συμμετείχε ο Τζόελ Κοέν. Κάποιος θα έλεγε ότι αυτό που λείπει την φορά αυτή είναι το ταλέντο».
Εν συνεχεία διατυπώνει με διαύγεια την αποστροφή του για την επιλογή του έργου, για την χρήση του ασπρόμαυρου, «μια κίνηση που θα σε εξοστράκιζε από τα προκαταρκτικά μαθήματα του Ινστιτούτου Μετριότητας του ΝτεΒρί. […] Λες και το 4:3 κάδρο θα σε έκανε Ακίρα ΓαμωΚουροσάβα».
Περνάει πριονοκορδέλα και τις ερμηνείες, με ευθύνη πάντα τον σκηνοθέτη τους, δικαιολογώντας πρωτίστως την Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, που «θα μπορούσε να δώσει την ερμηνεία μιας ζωής, με δεδομένο ότι και αυτή (σαν την Λαίδη) είναι παντρεμένη με έναν αποτυχημένο που μπορεί να προχωρήσει μόνο εξαπατώντας. [….] Ήταν έξοχη στο «Fargo» ή «Σε Εκείνο Που Χέζει Στον Κουβά» […] εδώ όμως κάποιος μπορεί μα ασφάλεια να συμπεράνει ότι παρασύρθηκε από το συνθλιπτικό βάρος του γάμου της με έναν άνδρα που όλα τα παιδιά αποκαλούσαν 'Πλαδαροκώλη Τζόελ'».
Τζόελ Κοέν και Φράσνις ΜακΝτόρμαντ (σύζυγοι) στα γυρίσματα του «Μακμπέθ»
Κι εν συνεχεία το κείμενο απογειώνεται όταν ο ψευτο-Ίθαν ανασύρει δήθεν παιδικά του τραύματα ως όπλα κριτικής για το έργο και τον χαρακτήρα του αδελφού του, προεξαρχούσης μιας σκηνής του…1963, όταν ο Τζόελ του χάλασε ένα παιχνίδι (σ.σ. στην πραγματικότητα είναι μάλλον το 1967, καθώς το Lite-Brite δεν είχε εμφανιστεί το 1963) και κατηγορούσε τον σκύλο της οικογένειας ότι το έσπασε.
Στην παράγραφο αυτή το κείμενο είναι ένα παραλήρημα σύγχυσης των κριτηρίων του συγγραφέα του, είναι λες και γράφτηκε για να διευθετηθεί το παιδιόθεν απωθημένο και ο «Ίθαν» μεγαλουργεί, με απολύτως σοβαροφανή τρόπο που κάνει την,,,κριτική εξωφρενικά αστεία.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο εδώ,
*Σημείωση, αν δεν κατέστη σαφές: Το κείμενο του site είναι μια μυθοπλασία, ο πραγματικός Ίθαν Κοέν δεν έχει καμμία εμπλοκή με το εγχείρημα.
