Ανακοινώθηκαν λοιπόν και φέτος οι οσκαρικές υποψηφιότητες και όπως κάθε χρόνο υπάρχουν ευχαριστημένοι και δυσαρεστημένοι. Κυρίως δυσαρεστημένοι, κάποτε οι επιστήμονες θα εντοπίσουν το γονίδιο της γκρίνιας που έχουμε ενσωματωμένο άπαντες από τη στιγμή που ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο. Οι υποψηφιότητες διάφορων ενώσεων και λοιπών θεσμών είχαν υποδείξει τους βασικούς διεκδικητές, ωστόσο υπήρξαν και πάλι κάποιες (όχι και τόσο) απρόσμενες εκπλήξεις, αλλά και κάποιες ηχηρές απουσίες.
Εκπλήξεις
Το «Drive my Car» του Ριουσούκε Χαμαγκούτσι είχε όλον αυτό τον καιρό την υποστήριξη της κριτικής, σαρώνοντας τα βραβεία των σχετικών ενώσεων, ωστόσο πιστεύαμε ότι η γοητεία του περιοριζόταν στους κύκλους της κριτικής και ότι στα Όσκαρ θα διαγωνιζόταν μόνο στην κατηγορία της Διεθνούς Ταινίας. Κι όμως, όχι μόνο η ταινία βρέθηκε (και) στη δεκάδα καλύτερης ταινίας, αλλά ο ίδιος ο Χαμαγκούτσι είναι υποψήφιος τόσο για Διασκευασμένο Σενάριο, όσο και για Σκηνοθεσία. Να επαναληφθεί ο θρίαμβος των «Παρασίτων» δεν είναι εντελώς απίθανο, τα «Παράσιτα», όμως, είχαν υποστήριξη και στις τεχνικές κατηγορίες.
Μπορεί οι Ισπανοί να μην στήριξαν τις αλμοδοβαρικές «Παράλληλες Μητέρες», υποβάλλοντας στην κατηγορία της διεθνούς ταινίας μια μαύρη κωμωδία του Φερνάντο Λεόν Ντε Αρανόα («Δευτέρες με Λιακάδα»), μα η Ακαδημία αγαπά τον Πέδρο κι έτσι η ταινία εκπροσωπείται μέσω της Πενέλοπε Κρουζ – έχει ένα Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για το «Vicky Cristina Barcelona»- στον Α’ Γυναικείο Ρόλο και μέσω του Αλμπέρτο Ιγκλέσιας, το σάουντρακ του οποίου βρίσκεται στην πεντάδα της καλύτερης μουσικής. Στις μέρες μας είναι ευτυχές να πριμοδοτείται μία στο τόσο η μελωδία έναντι του ρυθμού και των ασύγχρονων ήχων.
Έκπληξη θεωρείται και η είσοδος της Κρίστεν Στιούαρτ στην πεντάδα του Α’ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στο «Spencer», λόγω της απουσίας της τόσο από την πεντάδα των SAG, όσο και από εκείνη των BAFTA. Aν αυτό το κείμενο γραφόταν πριν δύο μήνες όμως, δεν θα κάναμε λόγο για έκπληξη, τότε η Στιούαρτ πρόβαλλε ως ακλόνητο φαβορί, εύλογα, αν με ρωτάτε, κι ας αγανάκτησα ελαφρώς με το έργο. Μετά την αδιάσειστη επιστροφή της στο οσκαρικό παιχνίδι, τα στοιχηματικά πρακτορεία την δίνουν και πάλι βασική διεκδικήτρια, σε πολύ μικρή απόσταση από την πρώτη Νικόλ Κίντμαν.
Στον Β’ Γυναικείο Ρόλο είχαμε την δικαιότατη είσοδο της Τζέσι Μπάκλεϊ. Σε πλήρη ερμηνευτική αρμονία και συγχρονισμό με την πρωταγωνίστρια Ολίβια Κόλμαν -υποδύονται τον ίδιο χαρακτήρα σε διαφορετικές ηλικίες- η Μπάκλεϊ κάνει την παρθενική της εμφάνιση σε έναν θεσμό βραβείων, όπου μάλλον θα την βλέπουμε συχνά στο μέλλον. Στην ίδια κατηγορία βρέθηκε και η παλaιότερη νικήτρια Τζούντι Ντεντς, εκπροσωπώντας το «Belfast» του Μπράνα στη θέση της Κατριόνα Μπάλφι, το όνομα της οποίας περιμέναμε να δούμε οι περισσότεροι στις ανακοινώσεις. Η υποψηφιότητά της πιθανόν να οφείλεται (και) στο χαρακτηριστικό τελευταίο πλάνο που της χαρίζει ο Μπράνα, πιθανότερα στο γεγονός ότι ο χαρακτήρας της πάει πακέτο με τον καλοσυνάτο παππούλη του Κιαράν Χάιντς – αν υποστηρίζεις το ένα μέλος του ζεύγους προγόνων, γιατί όχι και το άλλο;
Ακόμα μεγαλύτερη (και πολύ ευχάριστη) έκπληξη ήταν η είσοδος του Τζέσι Πλέμονς στην κατηγορία του Β΄ Ανδρικού Ρόλου. Σπάνια η Ακαδημία πριμοδοτεί εσωτερικές ερμηνείες κι αυτό είναι ενδεικτικό της εκτίμησης που απολαμβάνει η «Εξουσία του Σκύλου» ανάμεσα στα μέλη της. Εκτίμηση φαίνεται να απολαμβάνουν και οι παλιότεροι νικητές της κατηγορίας, μόνο έτσι εξηγείται η παρουσία του συμπαθέστατου Τζ. Κ. Σίμονς για το «Being the Ricardos» σε έναν ρόλο που θα μπορούσε να παίξει και στον ύπνο του – αν και έχει τη σκηνή στις σκάλες που είναι έτοιμο κλιπ για την βραδιά της απονομής.
Έκπληξη, τέλος, θεωρείται και η παρουσία του νορβηγού Γιοακίμ Τρίερ στην κατηγορία του πρωτότυπου σεναρίου για το «The Worst Person in the World» που απολαύσαμε και στις περασμένες Νύχτες Πρεμιέρας. Η ταινία αρέσει, προβάλλεται αυτή την περίοδο σε περιορισμένο κύκλωμα διανομής στις ΗΠΑ, όπου σημειώνει απίθανο, για την εποχή, μέσο όρο εισπράξεων ανά αίθουσα. Μην απορήσετε αν τελικά «κλέψει» από τον Χαμαγκούτσι το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας. Μια κατηγορία όπου διαγωνίζεται για πρώτη φορά και μια ταινία από την κινηματογραφική υπερδύναμη που λέγεται Μπουτάν, το «Lalana: A Yak in the Class».
Απουσίες
Τα τελευταία χρόνια είναι όλο και συχνότερη η διαφοροποίηση της Ακαδημίας από τις επιλογές του Σωματείου Ηθοποιών. Η Lady Gaga καταπίνει την οθόνη στον «Οίκο Gucci», η ταινία, όμως, δεν φάνηκε να αρέσει στην Ακαδημία, ενδεικτικό είναι ότι δεν βρέθηκε υποψήφια ούτε καν για τα κουστούμια της, ίσως τη μοναδική υποψηφιότητα της ταινίας που θα ισχυριζόσουν ότι έχει κλειδώσει ο ΟΠΑΠ πριν τις χθεσινές ανακοινώσεις. Γενικότερα ο Ρίντλει Σκοτ στάθηκε άτυχος φέτος, καθώς και η άλλη ταινία του, η «Τελευταία Μονομαχία» – για τον υπογράφοντα ό,τι καλύτερο έχει υπογράψει από την εποχή του «Μπλέιντ Ράνερ: Ομάδα Εξόντωσης»- έμεινε πολύ νωρίς εκτός κούρσας μετά τον καταποντισμό της στα ταμεία.
Παρά την παρουσία του στις υποψηφιότητες του Σωματείου, εκτός πεντάδας έμεινε και ένα άλλο μέλος της παρέας του «Οίκου Gucci», ο Τζάρεντ Λέτο, για μια εμφάνιση που κινείται στα όρια της pop art – από μόνος του μια ταινία μέσα στην ταινία. Είναι η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά που του συμβαίνει, καθώς και πέρυσι τα SAG τον τίμησαν με μια υποψηφιότητα για το «Προσοχή στις Λεπτομέρειες», με την Ακαδημία να τον αγνοεί και να προτιμά άλλο συνάδελφό του.
Εκτός υποψηφιοτήτων θα μείνει και μια άλλη εκλεκτή του Σωματείου Ηθοποιών, η Τζένιφερ Χάντσον, παρά την ομολογουμένως εντυπωσιακή εμφάνιση της ως Αρίθα Φράνκλιν στο «Respect», αλλά και η τρις τροπαιούχος Φράνσις ΜακΝτόρμαντ ως Λαίδη Μάκβεθ, η οποία, ειδικά στις σκηνές που έχει αρχίσει η απώλεια της πραγματικότητας, είναι ανατριχιαστική. Η «Τραγωδία του Μάκβεθ» βρίσκεται ανάμεσα στους λιγότερο ευνοημένους τίτλους της χθεσινής ανακοίνωσης. Tο καλλιτεχνικό διαζύγιο του Τζόελ Κοέν με τον αδερφό πήρε μεν την ευχή της Ακαδημίας με υποψηφιότητες σε Α’ Ανδρικό για τον Ντενζέλ Ουάσινγκτον, Φωτογραφία και Σχεδιασμό Παραγωγής, δεν ήταν, όμως, μια ευχή ανεπιφύλακτη.
Η μεγαλύτερη έκπληξη, βέβαια, ίσως να είναι η απουσία του Ασγκάρ Φαρχαντί από την κατηγορία του Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας. Αν μας ρωτούσες τη Δευτέρα, θα λέγαμε ότι θα έβλεπε το όνομα του και στην κατηγορία του Πρωτότυπου Σεναρίου για το «Ένας Ήρωας», αλλά στη μεν πρώτη κατηγορία είδε μια ταινία από το Μπουτάν να του παίρνει τη θέση, στη δεύτερη τον νορβηγό Γιοακίμ Τρίερ. ‘Εχει κερδίσει ήδη δύο Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας πάντως, όπως ονομαζόταν η κατηγορία στο παρελθόν, και, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα του δοθούν και άλλες ευκαιρίες για να τα κάνει τρία στο μέλλον
Τέλος, ως απουσία λογίζεται και το τραγούδι «We don’t talk about Bruno» από την ταινία «Ενκάντο: Ένας Μαγικός Κόσμος». Το εν λόγω άσμα έφτασε πριν λίγες μέρες στην κορυφή του Billboard Hot 100, έχοντας προκαλέσει φρενίτιδα στο airplay των ραδιοφωνικών σταθμών της άλλης πλευράς του Ατλαντικού, αλλά η Disney για τους δικούς της λόγους επέλεξε να μην το υποβάλλει ως υποψηφιότητα για την Κατηγορία Καλύτερου Τραγουδιού.
