Καλά και χρυσά τα Blade, τα Mimic, Η Ράχη του Διαβόλου και Hellboy(s), αν όμως δεν συνέβαινε ο Λαβύρινθος του Πάνα ο 57χρονος Μεξικανός δεν θα ήταν στον χάρτη. Αυτή η ταινία ήταν που άλλαξε το παιχνίδι. Βέβαια ο ίδιος έχει το συνήθειο, και το δικαιολογεί όμορφα, να εναλλάσσει τις «μεγάλες» ταινίες με τις προσωπικές. «Πρέπει να παραμένεις τίμιος και να φοβάσαι», λέει. Κι έχει δίκιο – κι είναι και ο λόγος που κάνει τόσο καλά τη δουλειά του. Και την τελευταία διετία με την υποψηφιότητα για Καλύτερη Ταινία του Μονοπατιού των Χαμένων Ψυχών και του Πινόκιο, έφτασε τις επτά προσωπικές για Όσκαρ – έχει δύο νίκες ως γνωστόν για την Μορφή του Νερού.
Στην ωραία ομήγυρη που σχημάτισαν εκεί στο Μουσείο του Κινηματογράφου, παρέστησαν και ο Νταγκ Τζόουνς, μόνιμος του σκηνοθέτη και Φαύνος στον Λαβύρινθο, καθώς και ο διευθυντής Φωτογραφίας Γκιγιέρμο Ναβάρο, ένα από τα τρία Οσκαρ της ταινίας – τα άλλα δύο ήταν η Καλλιτεχνική Διεύθυνση και το Μακιγιάζ. Μαζί συνεργάστηκαν στην συνέχεια και στο δεύτερο Hellboy και το Pacifc Rim, έκτοτε όμως ο Ναβάρο δουλεύει ξέχωρα, στην πρώτη πάντα γραμμή, φέτος έκανε την Ασυγχώρητη με την Σάντρα Μπούλοκ στο Netflix, ενώ σκηνοθετεί και για την τηλεόραση.
Από τα ωραία της βραδιάς ήταν ο… Λονδρέζος ταξιτζής που ευθύνεται για τον Λαβύρινθο – αφού ο σκηνοθέτης είχε ξεχάσει το μπλοκάκι του με τις σημειώσεις για την ταινία, ενώ ταυτόχρονα ήταν σε δίλημμα για το αν θα ανελάμβανε μια ταινία της Marvel που του είχε προταθεί τότε. «Καταλαβαίνω Κύριε, αυτό θα κάνω, δώσε μου το σημειωματάριο πίσω», είπε και ιστορία γράφτηκε.
(Aπό δεξιά): Γκιγιέρμο Ναβάρο, Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, Νταγκ Τζόουνς
Σε άλλα μικρά ο ντελ Τόρι είπε ότι ποτέ δεν έχει καταφέρει να πουλήσει μια ταινία του, «ποτέ κανείς δεν βγάζει νόημα από αυτό που περιγράφω», τι ίδιο συνέβεαινε και εδώ που, όπως λέει ο Νταγκ Τζόουνς, ρωτούσαν «τι δουλειά έχει ένα Αμερικάνος ντυμένος Φαύνος σε μια ισπανική ταινία που εξελίσσεται στην ολοκληρωτική περίοδο του Φράνκο; Μόνο ο Γκιγιέρμο μπορούσε να το καταφέρει αυτό», λέει ο ηθοποιός.
«Ποτέ δεν ξέρω αν θα πιάσει μια ταινία μου τον κόσμο», λέει αλλού ο σκηνοθέτης, που μάλιστα περηφανεύεται – και πολύ καλά κάνει – ότι το κόστος και στον Λαβύρινθο και στη Μορφή του Νερού, αμφότερα προσωπικά, «μικρά» σχέδια, δεν ξεπέρασε τα 20 εκατομμύρια δολάρια. Βέβαια, να συμπληρώσουμε, ότι και Το Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών, που δεν το λές φτιαγμένο για blockbuster, ξέφυγε στα 60 εκατομμύρια (πάλι χαμηλό νούμερο πάντως για τα σημερινά δεδομένα) και θα βλαστημήσει να τα φτάσει – και δεν θα τα φτάσει.
Να κλείσουμε με το πιο ωραίο όμως της κουβέντας του: «Μόνο αυτοί που ξέρουν που να κοιτάξουν στον κόσμο θα βρουν μαγεία, ειδάλλως δεν υπάρχει πουθενά καμμιά. Οι ταινίες με βοήθησαν να επιβιώσω σαν παιδί, έσωσαν τη ζωή και την σωφροσύνη μου κάμποσες φορές. Εκείνοι στους οποίους αρέσουν οι ταινίες μου συνδεόνται με αυτές με τον ίδιο μοριακό τρόπο που συνδεόμουν κι εγώ με τις ταινίες σαν παιδί. Είμαι πολύ τυχερός για αυτό. Και σας ευχαριστώ για αυτή τη γιορτή, είναι τα καλύτερα γενέθλια που η ταινία μου θα μπορούσε να έχει».
