Κάποτε, επί Μακαρθισμού υπήρχαν οι 10 του Χόλιγουντ, τώρα αναπτύσσονται οι 8 των Όσκαρ. Η πολιτική σημασία μπορεί να είναι μη συγκρίσιμη, η καλλιτεχνική όμως, εδώ που τα λέμε, δεν είναι ασήμαντη και υπό μία έννοια (αυτή της υποταγής της Ακαδημίας στα τηλεοπτικά προτάγματα) το ζήτημα δεν είναι και τόοοσο λιγότερο πολιτικό.
Θα ρωτήσει κανείς «και τι έγινε;». Κι επειδή μερικές κατηγορίες νικητών δεν θα μεταδοθούν ζωντανά, έχασε η Βενετιά βελόνι; Από μια πλευρά όχι. Πόλεμος διεξάγεται από σήμερα στην Ευρώπη, για πρώτη φορά από την θύελλα της δεκαετίας του '90, οπότε όχι, το αν θα δούμε ή όχι το Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους, το ίδιο animation και το μακιγιάζ και τις κομμώσεις, δεν χάθηκε ο κόσμος. Οι καλλιτέχνες τους παραμένουν καλλιτέχνες τους, το βραβείο τους θα έχει την ίδια απήχηση στο βιογραφικό τους, η Ένωσή τους θα τους περιλάβει στα επίτιμα μέλη της. Εργασιακά δεν αλλάζουν και πολλά, η ματαιοδοξία της διασημότητας πλήττεται κυρίως. Αν θεωρήσουμε δηλαδή ότι υπάρχει άνθρωπος που θυμάται το όνομα του περσινού μοντέρ, σκηνογράφου ή ηχολήπτη που κέρδισε πέρυσι.
Αυτή είναι η μία όψη, και την κρατούν αυτοί που λένε ότι είναι μικρό το κακό, μπροστά στον κίνδυνο εξαφάνισης των Όσκαρ από τη λίστα των τηλεοπτικών προϊόντων – κάτι που εδώ που τα λέμε αργά ή γρήγορα θα συμβεί, αφού η σχέση του κοινού τόσο με την διασημότητα όσο και με την καλλιτεχνική δημιουργία έχει πληγεί ανεπανόρθωτα.
Ελάχιστοι πάντως δεν αντέδρασαν πολύ επικριτικά (κάποιοι από την Ένωση Καλλιτεχνικών Διευθυντών και μια Ένωση Ήχου). Οι περισσότεροι μιλούν για φιάσκο, για υποτίμηση μελών αλλά και προϊόντος.
Έχουν δίκιο. Τα Όσκαρ μπορούν να περικόψουν τον προϋπολογισμό τους, όχι τον τρόπο της διάκρισης των υποψηφίων τους. Τα Όσκαρ τιμούν μια συλλογική τέχνη. Αν αποφασίζει η Ακαδημία ότι χρειάζεται μια ετήσια γιορτή τότε το μέλημα θα πρέπει να είναι πώς αυτή η γιορτή θα πρέπει να είναι καλύτερη και βιωσιμότερη, όχι τηλεοπικά συντομότερη. Η καλομαθημένη Ακαδημία, όπως όλοι που καλομαθαίνουν από τα λεφτά, επιμένει να προσπαθεί σαν τον Προκρούστη να τεντώνει και να σμικρύνει μια τελετή για να την ταιριάξει σε αυτόν που την πληρώνει. Όμως το προϊόν είναι η τιμή των καλλιτεχνών και εκείνων που ενδιαφέρονται να την απολαύσουν, να την χειροκτροτήσουν, όχι εκείνο που πληρώνει το ABC.
Φυσικά ο κόσμος δεν λειτουργεί έτσι, τίποτα δεν είναι μεγαλύτερο από το χέρι που σε ταΐζει, πράγμα βέβαια που αποκαλύπτει την αστειότητα που έχουμε φτάσει. Η λογική άλλοτε θα έλεγε ότι ένας σταθμός, ένα κανάλι, δεν υπάρχει δίχως το «περιεχόμενο» που του πουλά η βιομηχανία του θεάματος. Τώρα η βιομηχανία του θεάματος είναι ένα μικρό υποσύνολο ενός μιντιακού κολοσσού και τον παρακαλά και τον ευχαριστεί για το ξεροκόμματο.
Ντοκιμαντέρ και animation μικρού μήκους, Μοντάζ, Μουσική, Σκηνικά, Ήχος, Μακιγιάζ/Κομμώσεις και Μικρού Μήκους τρώνε λοιπόν το μαύρο τους – ο Ήχος ειδικά έχει υποστεί διπλό ευτελισμό αφού πρόσφατα συνοψίστηκε σε μία κατηγορία (αντί Μιξάζ και Μοντάζ) – ώστε η τελετή να διαρκέσει πάση θυσία τρεις ώρες.
Στην εποχή της συμπερίληψης λοιπόν κάποιοι δεν θα συμπεριληφθούν, η οικονομία είναι πάνω από τα δικαιώματα βλέπεις, και δεν έχουμε παρα να περιμένουμε αν θα υπάρξει σπονδυλική στήλη την τελευταία στιγμή, αν η Ακαδημία θα διαλέξει μια ριζικά διαφορετική στάση στο μέλλον (η τελετή πρέπει να ξαναγίνει 5 και 6 ώρες, λέμε μερικοί, και να έχει και παρουσιαστή που να λέει αστεία και οι λόγοι να κρατούν παραπάνω) ή όλα θα πάνε σύμφωνα με το ABC και τα ratings θα είναι για μια ακόμα φορά χαμηλά σαν τα σύννεφα του πολέμου στην πολύπαθη Ευρώπη μας.
Περισσότερα για τις αντιδράσεις εδώ στο άρθρο μας από τον Πάνο Γκένα.
