Μάλλον δεν θέλει και πολλή παρατηρητικότητα να καταλάβει κανείς ότι ο Πολ Τόμας Άντερσον βρίσκει καταφύγιο σε περασμένες δεκαετίες. Για κάποιους θα είναι σημείο παρακμής μιας σύγχρονης γενιάς, για άλλους ενδεικτικό μιας εποχής που όσο περισσότερο την αποφεύγεις τόσο καλύτερα. Ο Άντερσον τρέχει ένα σερί πέντε ταινιών που εκτυλίσσονται από τις αρχές του 20ού αιώνα, μέχρι τις αγαπημένες δεκαετίες του '50 και του '70.
Είναι λίγο σα να βλέπεις τον PTA να ψάχνει διαρκώς κιτάπια άλλης ατμόσφαιρας, άλλης καθημερινότητας – κι αυτό τον φέρνει τόσο κοντά σε πολλούς από εμάς. Το πιστοποιεί μάλιστα λέγοντας, εξ αφορμής του 10ου βιντεοκλίπ για τις Haim που σκηνοθετεί. «Διάβαζα στο Valley News των αρχών του '50 την κοινωνική στήλη. Απίστευτο είναι. Λατρεύω τις γυναίκες της Κοιλάδας που είχαν τις δραστηριότητες των λεσχών τους. Φωτογραφίες με κυρίες σε διαγωνισμούς λουλουδιών με τις βραβευμένες ορχιδέες τους. Μια ομάδα φοιτητών Τέχνης που επελέγησαν ως κομπάρσοι σε μια χολιγουντιανή ταινία. […] Πάμπολλες φωτογραφίες από σόου μόδας, συτνήθως για φιλανθρωπικό σκοπό».
Αυτή την ατμόσφαιρα, που ήδη έχει αποτυπώσει εκπληκτικά σε κάθε κόκκο του «Master» και της «Αόρατης Κλωστής», αναπαριστά για πλάκα στο 'Lost Tracκ' των Haim, που σκηνοθέτει για 10η φορά σε βιντεοκλίπ – ενώ βέβαια τις σκηνοθέτησε και τις τρεις στην «Πίτσα Γλυκόριζα».
Η Αλάνα Χάιμ, που εδω έχει ρόλο περάσματος αφού τραγουδά η Ντανιέλ, λέει για τον σκηνοθέτη ότι «έχει αυτό το απίστευτο χάρισμα να σου βγάζει τον καλύτερο εαυτό στο φιλμ. Δεν ξέρω πώς το κάνει, αλλά φαίνεται τρέχει στο αίμα του».
Στη συνέχεια δηλώνει την τιμή της για την ταινία, στο «πρώτο σενάριο που διάβασα ποτέ», είναι ερωτευμένη με τον χαρακτήρα της και τον Γκάρι, για το πώς συλλαμβάνονται οι σχέσεις, οι ευθύνες, η νιότη και, ας διαλέξουμε εμείς, αυτό το υπέροχο τρέξιμο της ταινίας, που τελικά, πέρα από τις καλλιτεχνικές φιλοδοξίες, συνιστά μαι υπέροχη νοσταλγική στιγμή-φόρο τιμής σε εποχές, μόδες, σχέσεις μιας ηλικίας που το χειρότερο τελικά είναι όχι ότι δεν την καταλαβαίνουμε όταν συμβαίνει, αλλά ότι κρατά τόσο μα τόσο λίγο.
Εδώ το βιντεοκλίπ του 'Lost Track', μια άνετη αναπαράστση εποχής, όχι κάτι το φοβερό σαν σύλληψη, αλλά με ένα στυλ και ένα σπάσιμο, τελικά, της νοσταλγικής ομίχλης οποιουδήποτε παρελθόντος.
