Ήταν μεγάλος ο Άλαν Λαντ Jr., γιος του θρυλικού Άλαν Λάντ του παλιού Χόλιγουντ. Οι λάτρεις μεγαλώσαμε με το σήμα των παραγωγών του, προλογίζει έναν τόσο μεγάλο αριθμό ταινιών που μας σφραγίζουν που δεν μπορεί, είχε κάτι αυτός ο άνθρωπος.
Αυτό που είχε ήταν κινηματογραφική φλέβα. Αγαπούσε αυτό που έκανε, κι αυτό που έκανε ήταν ταινίες. Είχε το μεράκι των παλαιότερων παραγωγών, που οπωσδήποτε λάτρευαν την τσέπη τους, αλλά την είχαν συνυφασμένη με μια θαλπωρή για την τέχνη που υπέθαλπαν.
Ο Άλαν Λαντ Jr. ξεκίνησε από ατζέντης (του Γουόρεν Μπίτι και του Ρόμπερτ Ρέντφορντ!) στις αρχές του '60 για να μετακινηθεί στο Λονδίνο, όπου κατέφθασε το 1969. Εκεί έφτιαξε μια σειρά από ταινίες-είδους, εκ των οποίων το cult κλασικό «Death Line» είναι εικόνισμα στις κρεβατοκάμαρες μερικών νεότερων σκηνοθετών.
Το σωτήριον 1973 επανήλθε στις ΗΠΑ και έπιασε δουλειά στην 20th Century Fox, της οποίας έγινε και επικεφαλής το 1976, σε μια λαμπρή περίοδο που διήρκεσε και αυτή λίγο, ως το 1979. Μέσα σε αυτά τα έξι χρόνια, αρκεί μια επίσκεψη στο imdb για να διαπιστώσει κανείς την καλίμπρα των ταινιών που επιμελήθηκε (ή έφερε στις ΗΠΑ). Από την «Προφητεία» και το «Alien», στο «Φράνκενσταϊν Τζούνιορ» και το «Rocky Horror Picture Show», κι από το πρώτο «Άρωμα Γυναίκας» (με τον Βιτόριο Γκάσμαν) και τη «Σουσπίρια», ως τον «Πύργο της Κολάσεως» και τον «Πόλεμο των Άστρων», που σημειωτέον, ουδέν άλλο στούντιο είχε αποδεχθεί. Δικά του, αν δεν πειστήκατε ακόμη, και η «Τζούλια» (με Ρέντγκρεϊβ και Φόντα) και το «Η Παράσταση Αρχίζει»…
Και μετά όμως, που έφτιαξε την δική του The Ladd Company, ο άνθρωπος είδε (με λίγη βοήθεια από Κόπολα και Λούκας) τον «Καγκεμούσα» του Κουροσάβα, ή ταινίες όπως τα «Blade Runner», «Δρόμοι της Φωτιάς», «Οι Κατάλληλοι Άνθρωποι», «Έξαψη», «Κάποτε στην Αμερική», «Ένα Ψάρι που το Έλεγαν Γουάντα»… Τελειωμό δεν έχει η λίστα των ταινιών που μας σημάδεψαν που παρήγε ο Λαντ. Λίστα που αρκεί για να τον τοποθετήσει στους κυριολεκτικά παραγνωρισμένους πολύ σπουδαίους της δουλειάς.
Ακόμα και σχετικά πρόσφατα ήταν αυτός που πίστεψε στον Μελ Γκίμπσον του «Braveheart» ή του Μπεν Άφλεκ του «Gone Baby Gone», ένα πραγματικό λαγωνικό που οσφραίνονταν ηθοποιούς με ταλέντο και πίσω από την κάμερα. Πήρε ιδιοχείρως μόνο ένα Όσκαρ, αυτό της ταινίας του Γκίμπσον, θα έχετε όμως μια πολυάσχολη μέρα για να βρείτε πόσα έχουν κερδίσει συντελεστές και ταινίες που επιμελήθηκε, συνέλαβε παραγωγικά ή έδωσε πράσινο φως για να συμβούν.
Μια λαμπερή, διαχρονική κληρονομιά αφήσατε κ. Λαντ, μεγαλύτερη απ' του πατέρα σας εδώ που τα λέμε, κι ας μην σας θυμούνται πολλοί. Ας είναι ελαφρύ το χώμα.
