Διανύουμε την ιστορική περίοδο που μια εκκολαπτόμενη αλλαγή δεκαετιών αρχίζει πια να φαίνεται στην κοινωνία. Αναμφίβολα τούτο θα συμβεί πρώτα – και μάλλον ιδεαλιστικά, τουλάχιστον στην αρχή – στον κινηματογράφο. Άλλωστε τα πρότυπο της Γυναίκας στη δραματουργία έχει περάσει 40 (χιλιάδες) κύματα, όπως και του Άνδρα βέβαια.
Στο ακόλουθο βίντεο διερευνάται πώς έχει φτιαχτεί ένας αντίποδας στην λογοτεχνικά και δημωδώς επιβεβλημένη «δεσποσύνη σε κίνδυνο», το πρότυπο δηλαδή της αδύναμης γυναίκας που χρειάζεται την ανδρική προστασία για να εξακολουθήσει τον, μάλλον διακοσμητικό και κυρίως αντικειμενοποιημένο λόγο ύπαρξής της.
Ωστόσο, κίνδυνοι στην αντιμετώπιση και την μεταχείριση παραμονεύουν και εδώ, στο πρότυπο μιας «δυνατής γυναίκας», που ωστόσο αναλαμβάνει τον ρόλο της σε έναν κόσμο που οι ιεραρχίες είναι διατυπωμένες από άνδρες. Έτσι καραδοκεί το ιδεολογικό πρόβλημα «δυνατών γυναικείων χαρακτήρων» που ανταπεξέρχονται στην ανδρική λογική της δύναμης, πράγμα ατελείωτα περίπλοκο στην συζήτηση του «βλέμματος» που καλά κρατεί (και άριστα κάνει) στην εποχή μας.
