Αν οδηγείς ακόμα κι έναν γεννημένο χιουμορίστα σε μιας μορφής παραπονεμένη απελπισία, κάτι πάει εντελώς στραβά στον «θαυμαστό καινούργιο κόσμο μας». Ο 76χρόνος Τζον Γουότερς, η κλασική περίπτωση του sui generis καλλιτέχνη, με την ευφυή τρέλα και το αγενές φλέγμα, σε εποχές που μετρούσε να τα έχεις και τα δύο, μάλλον μελαγχολεί με την σημερινή κατάσταση.
«Είναι κρίμα και ντροπή που η βιομηχανία εγκαταλείπει το art house», λέει. Οι σημερινοί δημιουργοί είναι ικανοποιημένοι με μεγάλης κλίμακας παραγωγές, χωρίς την αίσθηση του χειροποίητου. «Θέλουν να πάνε σε Mall. Θέλουν να κάτσουν σαν σε στάδιο και να δουν ειδικά εφφέ. Για μένα τα άτεχνα ειδικά εφφέ έχουν πολλή περισσότερη πλάκα από αυτά τα καινούργια».
Και συνεχίζει ουσιαστικά: «Θέλω οι ταινίες να με ενοχλούν. Βέβαια το mainstream γούστο είναι ακριβώς το αντίθετο, θέλει να το χτυπούν συγκαταβατικά στην πλάτη». Και συνεχίζει ενδεικτικά επιτιθέμενος, πάντα με το μειλίχιο, σκωπτικό ύφος του, στην κουλτούρα της ακύρωσης: «Νομίζω το 'Pink Flamingos' σήμερα παραβιάζει περισσότερες αξίες απ' ότι τότε που βγήκε [σ.σ. 1972].
Όσο γα την ευρύτερη κουλτούρα της Ακύρωσης που διαφεντεύει το Χόλιγουντ σήμερα (μεταξύ μας τον δημοκρατικό (…) τρόπο που τα media κανονίζουν πλέον αυτά τι θα βλέπουν και από ποιον θα ακούν), λέει ότι «πρακτικά κάθε καλλιτέχνης θα ακυρωθεί εκ των υστέρων». Έχει όμως μια ειδική κουβέντα να πει για την Tζ. K. Ρόουλινγκ: «Αυτήν θα την ακύρωνα για την τρανσφοβία της. Μα τι έχει πάθει;».
Βγάζει λάδι όμως τον φιλαράκο του τον Τζόνι Ντεπ – 32 χρόνια πριν είχαν κάνει το «Cry Baby» παρέα: «[…] Ποτέ δεν είδα σε όλη μου τη ζωή τον Τζόνι Ντεπ να συμπεριφέρεται αρνητικά σε γυναίκα. Κι έκανα ναρκωτικά και μεθύσια μαζί του».
Ας ακυρώσουμε εν χορώ και τον Τζον Γουότερς που υπερασπίζεται εγκληματίες.
Αστείο.
