Τι κρίμα που ο Ζαν-Ζακ Μπενέξ δεν μένει πια εδώ. Αυτός ο καινοτόμος που άλλαξε το σινεμά, ίσως όχι πολύ, αλλά πολύ ωραία, αυτός ο τολμηρός που πέταξε υπερβολικά ψηλά κι έκαψε τα φτερά του. (Εδώ το αφιέρωμά μας στον πρόσφατο χαμό του).
Η «Diva» του, το αξέχαστο ντεμπούτο του 41 χρόνια πριν, ξαναγυρνά. Με ολοκαίνουργια 35άρα κόπια, να αποκαλύπτει στα σωστά Κ οπτικές συνθέσεις που έδωσαν σάρκα και οστά στο «cinema du look» – ακολούθησαν Καράξ, Μπεσόν και όλα τα παιδιά. Μόνο οι Βρετανοί (ο Λάιν, ο Πάρκερ) ήταν στην ίδια γραμμή, αλλά όχι ακόμα στο ίδιο ύψος. Ο Μπενέξ και η «Diva» του ήταν η αρχή.
Όταν πρωτοβγήκε έκανε τέτοια αίσθηση που παιζόταν για περισσότερο από ένα χρόνο στις αίθουσες. Άλλα χρόνια, άλλο δέσιμο. Κέρδισε τέσσερα Σεζάρ (Ταινία, Μουσική, Ήχο και Φωογραφία για τον μεγάλο Φιλίπ Ρουσελό) και, να επαναλάβουμε, είναι άλλωστε κυριολεκτικά ιστορική ταινία, ήταν ο αφέτης της δεκαετίας.
Στις 29 Απριλίου η «Diva» θα παρουσιαστεί στο Film Forum της Νέας Υόρκης, ακριβώς 40 χρόνια από την πρώτη της αμερικανική προβολή, και σταδιακά θα επεκταθεί στο Λος Άντζελες και άλλες αγορές, ποιος ξέρει, ίσως και στην Ελλάδα. Η ταινία εγχωρίως προβάλλεται στο Cinobo, αφήνουμε εδώ μια έκκληση.
Κλείνοντας, δυο σκέψεις του Μπενέξ όπως είχαν αποτυπωθεί σε μια συνέντευξή του στο Hollywood Reporter το 2009: «Μακάρι να μπορούσαμε να αποδράσουμε από τη λογική της μαζικής παραγωγής, το ίδιο πρόβλημα υπάρχει σε όλο τον κόσμο. Η εμμονή μας είναι η επιστροφή της επένδυσης. Σβήνουμε σταδιακά κάθε διαφορά για χάρη ενός οικουμενικου κοινού. Το σινεμά έχει έναν τεράστιο ρόλο να διαδραματίσει στην κοινωνία, όλα είναι αλληλένδετα. Είναι ακόμα η σπουδαιότερη τέχνη. Και υπάρχει πάντα η ίδια ανάγκη για ένα ζωντανό σινεμά, που δεν θα δίνει ικανοποεί μόνο βασικές επιθυμίες συναρπασμού, αλλά θα είναι ένα σινεμά σκεπτόμενο».
Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, μάλλον ο Μπενέξ το ήξερε καλύτερα, αλλά δεν πειράζει. Όσο είμαστε εδώ, τις ίδιες επιθυμίες και τους ίδιους πόθους θα διακηρύττουμε.
