• ΝΕΑ
  • ΤΑΙΝΙΕΣ
  • ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
  • ΠΡΟΣΕΧΩΣ
  • ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
  • ATHENS OPEN AIR
  • ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ

  • AIFF 2026
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
  • ΑΤΖΕΝΤΑ
NEWSLETTER
Οι Νύχτες μας πλησιάζουν! Όλα τα νέα του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας εδώ

«Η μουσική του ήταν η καρδιά και η ψυχή του ‘Blade Runner’»: Ο Ρίντλεϊ Σκοτ θυμάται τον Βαγγέλη Παπαθανασίου

9 Ιούν 2022 | Νέα | 0 comments

Σε αποκλειστικότητα του Empire, o Σερ Ρίντλεϊ Σκοτ αφήνει τον δικό του επίλογο για τον θάνατο του Έλληνα συνθέτη, ενθυμούμενος πώς γράφτηκε το ανεπανάληπτο σάουντρακ της ταινίας του 1982.
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Για την έξοδο του Βαγγέλη Παπαθανασίου (η αναφορά μας εδώ) τα ίχνη είναι πολλά και βαθιά σε πολλούς από εμάς. Κι ένας από εμάς, όσο ποικιλοτρόπως απομακρυσμένος κι αν φαίνεται, είναι και ο Ρίντλεϊ Σκοτ, ο μουσικά ευνοημένος, ίσως και περισσότερο από κάθε άλλον σκηνοθέτη της ιστορίας. Λόγω του Blade Runner ασφαλώς – κατά μία έννοια φυσικά και του «1492», απλώς εκείνο το έργο είναι σχεδόν ελεύθερο αρετών, η μουσική είναι αυθύπαρκτη, τέλεια βέβαια, χωρίς όμως συσχέτιση με κινηματογραφικές εικόνες.

Το Blade Runner όμως… Δεν ξέρω αν κανείς μπορεί να φανταστεί αυτό το έργο δίχως την μουσική του, αν επί της αρχής θα ήταν αυτό που ξέρουμε κι αισθανόμαστε πολλοί χωρίς την υπογράμμιση του Παπαθανασίου. Και μάλλον κάπως έτσι, προς τιμήν του, αισθάνεται και ο Ρίντλεϊ Σκοτ.

 «Θυμάμαι με τον μοντέρ μου, Τέρι Ρόουλινγκς, είχαμε φτιάξει ένα πολύ καλό προσωρινό score για το τελικό cut της ταινίας. Είχα κλείσει τον Vangelis για τη σύνθεση. Οι περισσότεροι συνθέτες δεν θέλουν να ακούνε τα score εργασίας, ειδικά αν είναι καλά, διότι αναπόφευκτα τους επηρεάζουν στην δημιουργική τους διαδικασία», θυμάται ο Σκοτ. «Ο Vangelis είχε ένα ευρύχωρο μέρος, κάπως σαν αχυρώνα, βόρεια της Marble Arch στο Λονδίνο. Πήγαινα εκεί κάθε βράδυ, μετά το μοντάζ κάθε μέρας, κυρίως για να συζητήσουμε πώς του φαίνονταν οι ραφές της ταινίες και το προσωρινό score».

«Όμως ένα βράδυ, έδειχνε ξεσηκωμένος: ' Νομίζω ότι βρήκα τον ήχο της ταινίας σου', μου είπε. Κάτσαμε μπροστά στην κονσόλα και πάτησε ένα κουμπί. Μπροστά μου ξεπήδησαν θρύλοι και περιγραφές replicants και blade runners. Ήταν ήχος το υπόστρωμα, παρά μουσική. Ακόμα και μια καμπάνα πλοίου ακουγόταν στο βάθος…ανεξήγητα. Ποτέ δεν το αμφισβήτησα, απλά το λάτρεψα. Εν τέλει το υπόστρωμα του ήχου έγινε μια ήρεμη ουβερτούρα που εξερράγη σε ένα κύμα μουσικής και ήχου που με διαπέρασε αποκαλύπτωντας το Λος Άντζελες του 2017 [σ.σ. εννοεί 2019, το μπέρδεψε μάλλον με την χρονιά εξόδου του «2049»…] και μεταφέρθηκα στο μέλλον. Η μουσική του Vangelis ήταν η καρδιά και η ψυχή του Blade Runner. Κι εκείνος θα μας λείπει».

Αυτό. Τίποτε άλλο.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ