Οι πιο πολλοί από εμάς μάλλον δεν ξέρουν πώς είναι να έχεις συλλάβει και διεκπεραιώσει επί κάτι παραπάνω από 40 χρόνια ένα δημιούργημα όπως ο Ρόκι. Κι όπως λέει ο ίδιος ο Sly σε πρόσφατη ανάρτησή του στο Instagram, «αυτό είναι πολύ επώδυνο ζήτημα που μου τρώει την ψυχή, γιατί θα ήθελα να αφήσω κάτι από τον Ρόκι στα παιδιά μου».
Τι έπαθε ο Sly; Θα ρωτήσουν κάποιοι. Ζητά από τον Γουίνκλερ, που μαζί με τον Ρόμπερτ Τσάρτοφ ήταν για λογαριασμό της United Artists οι παραγωγοί του πρώτου Ρόκι (αυτοί δηλαδή που εν τέλει πίστεψαν σ' αυτόν) και όλων των μετέπειτα συνεχειών μέχρι και τα 2ο «Creed» (ο Τσάρτοφ απεβίωσε το 2015), τα πνευματικά του δικαιώματα. Πληρώθηκε μόλις 75 χιλιάδες για το σενάριο και την πρωταγωνιστική του παρουσία (μιλάμε πάντοτε για την πρώτη ταινία), ενώ πήρε και ποσοστά επί των εισπράξεων, που του ανέβασαν τις απολαβές του από το έργο του 1976 περίπου στα 2.5 εκατομμύρια δολάρια.
Η άλλη πλευρά, την οποία ο Σταλόνε αναγνωρίζει για την μέχρι τώρα στάση του, είναι ότι δεν «χαϊδεύεις κόντρα τα πούπουλα της χρυσής χήνας», εννοώντας δηλαδή πώς ο άγραφος νόμος της βιομηχανίας είναι να πηγαίνεις με το ρεύμα, ακολουθώντας το status quo: Εσύ πληρώνεσαι για την δουλειά σου και οι παραγωγοί για το οικονομικό τους ρίσκο.
Και η αλήθεια είναι ότι εν μέρει δεν έχει δίκιο ο Sly. Οι αμοιβές του από το franchise κινούνται στα όρια του θρύλου για την ιστορία του Χόλιγουντ, θα μπορούσε ίσως, γιατί δεν γνωρίζουμε και όλες τις λεπτομέρειες, να αγοράσει τα δικαιώματά του από τον Γουίνκλερ, κάτι που δεν έκανε ως τώρα. Αντ' αυτού επιδίδεται σε έναν πόλεμο, μάλλον λασπώδη για αυτό που μας έχει συνηθίσει, καταφερόμενος, σατιρικά έστω, εναντίον του Γουίνκλερ, τον οποίον και ειρωνεύεται με μια καρικατούρα με σώμα ερπετού και με ξίφος αντί για στόμα, ενώ σε πρόσφατο άλλο πόστ κατεδαφίζει ως…κωλόχαρτο το βιβλίο του γιου Γουίνκλερ, επιμένοντας ότι ο κύριος του διδύμου ήταν ο Ρόμπερτ Τσάρτοφ, αλλά έφυγε νωρίς.
Από την άλλη πλευρά βέβαια, παρότι η περιουσία του είναι μυθώδης, η κίνηση του Σταλόνε ίσως δεν περιστρέφεται και τόσο γύρω από τα χρήματα, αλλά για την ηθική τάξη του να έχεις δημιουργήσει εκ του μηδενός κάτι και να μην απολαμβάνεις εσύ την οικονομική πλευρά της επιτυχίας του αλλά και την ηθική ικανοποίηση της αναγνώρισής του από την βιομηχανίας. Όμως αυτά τα πράγματα είναι νόμοι του συστήματος, που δεν υπήρξε διόλου φειδωλό με τον νυν και αεί αγαπημένο Sly. Που κατά τον υπογράφοντα τουλάχιστον μπορούσε να ακολουθήσει λιγότερο την οδό του διασυρμού ενός «93χρονου τζέντλμαν» (όπως τον αποκαλεί ειρωνικά στην ανάρτηση) και περισσότερο τον δρόμο της αποφασιστικής αγοράς των πνευματικών του δικαιωμάτων.
