Όσοι/ες μεγαλώσατε με πάθος για τα ομαδικά σπορ και λιώσατε video games τύπου NBA Live και NBA 2K, ίσως βρεθήκατε κάποια στιγμή να παίρνετε τον αγαπημένο σας παίκτη από την ομάδα που υποστηρίζατε και να τον βάλατε να παίξει στο NBA. Και επειδή το επίπεδο στο καλύτερο πρωτάθλημα μπάσκετ στον κόσμο είναι ζόρικο, του πειράξατε τα στατιστικά ώστε να μην είναι απλά ένας καλός παίκτης, αλλά να πρωταγωνιστεί στο παρκέ, σαν πραγματικός σταρ. Και το κάνατε αυτό πιθανότατα επειδή γουστάρατε την ιδέα ένα δικό σας παιδί, ένας αθλητής με τον οποίο ταυτίζεστε, να γίνει ο καλύτερος στον κόσμο, πρωταθλητής σε τοπ επίπεδο.
Στην περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούνμπο, τα θεαματικά βήματα του οποίου ακολούθησαν και τα αδέρφια του Θανάσης και Κώστας, κανείς δε χρειάστηκε να πειράξει τα στατιστικά του, γιατί ήταν θεαματικά από τη φύση τους, όπως υπογραμμίζει εύγλωττα και το προσωνύμιο Greek Freak. Μόνο που τα αδέλφια Αντετοκούνμπο δεν ήταν από πάντα δικά μας παιδιά, και σίγουρα όχι για όλους στον τόπο όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Και αυτό είναι κάτι το οποίο τονίζει το «Rise», καλύπτοντας την ιστορία των Αντετοκούνμπο, από όταν η οικογένεια άφησε το 1990 τη Νιγηρία και εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μέχρι που ο Γιάννης επελέγη στα draft του 2013 από τους Μιλγουόκι Μπακς.
Στην «Άνοδο», όπως είναι ο ελληνικός τίτλος της live action ταινίας που γυρίστηκε στην Αθήνα, η Disney εντοπίζει στους Αντετοκούνμπο μια αρχετυπική ιστορία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της, κατά την οποία ο ήρωας ξεκινά από πολύ χαμηλά και κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες, με όπλα το ταλέντο, τη σκληρή δουλειά και την ηθική ακεραιότητα, φτάνει στην καταξίωση. Όπου ήρωας, σημειώστε ολόκληρη την οικογένεια Αντετοκούνμπο αντί του αδιαμφισβήτητου σούπερ σταρ Γιάννη που είναι σήμερα και ο πλέον προβεβλημένος για τα μυθικά κατορθώματά του στα παρκέ. Με πρώτους τους γονείς, Τσαρλς και Βερόνικα, οι οποίοι με σκληρή δουλειά, θυσίες και πολλή αγάπη μεγάλωσαν στα Σεπόλια τέσσερα αγόρια εκ των οποίων οι τρεις στέφθηκαν πρωταθλητές του NBA, η πρώτη τριάδα αδελφών που καταφέρνει κάτι τέτοιο. Και όπου αντιξοότητες, μια κοινωνία που συστηματικά εμποτίστηκε με το δηλητήριο του ρατσισμού και ένα κράτος που επί μακρόν αρνιόταν να χορηγήσει άδεια παραμονής σε μια οικογένεια μεταναστών που έχτισε τη ζωή της εδώ, ωθώντας τη να ζει διαρκώς με τη δαμόκλειο σπάθη της απέλασης, δίχως να αναγνωρίζει για δικά του τα παιδιά της που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ.
Η Disney εντοπίζει στους Αντετοκούνμπο μια αρχετυπική ιστορία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της
Το Disney άγγιγμα είναι εμφανές στην ταινία που σκηνοθετεί ο Ακίν Ομοτόσο που μοιράζεται την ίδια καταγωγή με τους Αντετοκούνμπο. Από το πλάνο που ο Τσαρλς και η Βερόνικα εισέρχονται στη χώρα μας με φόντο έναν τεράστιο ανατέλλοντα ήλιο βγαλμένο από τον «Βασιλιά των Λιονταριών», τους ακραιφνώς εμπνευστικούς και γυαλισμένους διαλόγους, μέχρι την έντονη χρωματική παλέτα που ζωηρεύει καλλιγραφικά όλα τα σκηνικά της ταινίας, εσωτερικά και εξωτερικά. Όμως μιας και οι ιστορίες της Disney αρέσκονται να διαβάζουν την τελική δικαίωση του ήρωα σαν ένα παραμυθένιο πεπρωμένο, η «Άνοδος» κάνει ευθύς εξαρχής παιχνίδι με το επώνυμο των Αντετοκούνμπο, που στη γλώσσα των Γιορούμπα σημαίνει «ο Βασιλιάς που επέστρεψε από τη θάλασσα». Όχι πως η πορεία τους εξ αποστάσεως δε μοιάζει βγαλμένη από παραμύθι, πολύ σκληρό ωστόσο στις αντικειμενικές του διαστάσεις, όμως το ντισνεϊκό εφέ φροντίζει αφενός να αμβλύνει το δράμα, καθιστώντας το ένα θέαμα για όλη την οικογένεια, αφετέρου να το κάνει ένα διεθνές προϊόν, υιοθετώντας – λογικά – την αγγλική γλώσσα ως βασική της ταινίας. Κάτι που, σημειολογικά τουλάχιστον, αποτελεί δείγμα του πόσο αυτά τα αδέλφια, που εκπροσωπούν και τη χώρα μας και το ελληνικό μπάσκετ γενικότερα, έχουν ξεφύγει προ πολλού από τα ελληνικά δεδομένα.
Σε επίπεδο κάστινγκ, από ελληνικής πλευράς ξεχωρίζει ο Πάνος Κορώνης στο ρόλο του Τάκη Ζήβα, προπονητή και δάσκαλο των Γιάννη και Θανάση Αντετοκούνμπο στον Φιλαθλητικό όπου έκαναν τα πρώτα και αποφασιστικά μπασκετικά τους βήματα, και ο Χρήστος Λούλης στο ρόλο του κακού μάνατζερ. Από εκεί και πέρα, είναι εμφανές ότι έχει καταβληθεί σημαντική προσπάθεια ώστε οι βασικοί ηθοποιοί να μην είναι απλώς εμφανισιακά όμοιοι στα πραγματικά πρόσωπα που υποδύονται, αλλά να έχουν – στην περίπτωση των Αντετοκούνμπο – και νιγηριανή καταγωγή. Στους πρωταγωνιστικούς, ο Ντάγιο Οκενίγι και η Γιετιντέ Μπαντακί που υποδύονται τους Τσαρλς και Βερόνικα αντίστοιχα, συνδράμουν με ψυχωμένες ερμηνείες στο αποτέλεσμα. Το ίδιο ισχύει για τον Ραλ Αγκάντα που παίζει τον Θανάση και πείθει ως ο μεγάλος αδελφός και μέντορας του Γιάννη, στο ρόλο του οποίου ωστόσο συναντάμε τον αδερφό του, Ούτσε Αγκάντα, που εμφανίζεται υποτονικός και μουδιασμένος για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας.
Με το focus στη σχέση των δύο αδελφών να είναι νευραλγικό για την πλοκή, η άνιση ερμηνευτική δυναμική μεταξύ των Αγκάντα αφενός δε βοηθά ιδιαίτερα το ίδιο το φιλμ, αφετέρου μας σκρινάρει – για να χρησιμοποιήσουμε τον μπασκετικό όρο – την ορατότητα από την ατομική άνοδο του Γιάννη, η οποία ναι μεν συντελέστηκε με τη συνδρομή και την ομοψυχία σύσσωμης της οικογένειας, παραμένει ωστόσο εκείνη που τελικά άλλαξε τη μοίρα των Αντετοκούνμπο τραβώντας τους αποφασιστικά, από την ανασφάλεια μιας καθημερινότητας βιοπαλαιστών που πάλευαν να παραμείνουν αόρατοι επειδή ήταν στιγματισμένοι ως παράνομοι και ανεπιθύμητοι, για να τους κάνει απόλυτους σταρ και πρότυπα παγκόσμιας λάμψης.
