Με την πραγματικότητα εργαζόμενων που δουλεύουν ανυπολόγιστες (κυριολεκτικά) ώρες για λογαριασμό εργοδοτών που υπο-αμείβουν, είμαστε οι περισσότεροι εξοικειωμένοι. Αυτό που ίσως δεν φαντάζεται κανείς είναι το πώς είναι δυνατόν μια κατηγορία εργαζόμενων όπως αυτοί στην δημιουργία των οπτικών εφέ μπορεί να λογίζεται τελευταίος τροχός της αμάξης από μια βιομηχανία που κυριολεκτικά υπάρχει εξαιτίας τους.
Μια μικρή ιστορία. Η εταιρεία Rhythm and Hues υπήρξε μια εταιρεία μεγάλης ιστορίας, ευρεσιτεχνίας και σημασίας στην ιστορία του θεάματος από το 1990 και μετά. Το 2013, και ενώ λάμβανε το 3ο της Όσκαρ για τα Οπτικά Εφέ της «Ζωής του Πι», χρεωκοπούσε. Ήταν μόνο μια ένδειξη αυτού που συμβαίνει σήμερα.
Από όλες της εσωτερικές μεριές της βιομηχανίας, σε πλήθος ιστοριών, ρεπορτάζ και βίντεο-αφιερωμάτων απορρέει ότι το μέγιστο βάρος μιας παραγωγής πέφτει στην υπεύθυνη των οπτικών εφέ της, ότι οι εργατώρες αγγίζουν νούμερα εποχής Βιομηχανικής Επανάστασης, καθώς και το πιο εντυπωσιακό: Στην πληθώρα των φορών που ακούμε και διαβάζουμε για αναβολές και reshoots παραγωγών, πρόκειται για post production που αφορά στα ειδικά εφέ με το κόστος να επιβαρύνει τις εταιρείες παραγωγής τους αντί την παραγωγό της ταινίας! (Εξού και βλέπει κανείς σήμερα διψήφιο αριθμό εταιρειών παραγωγής οπτικών εφέ ανά ταινία, εκεί που κάποτε, μόλις πριν 20 χρόνια, αρκούσε μία).
Στο ακόλουθο βίντεο-δοκίμιο θα δείτε πολλά εκπληκτικά και καλοκρυμμένα κάτω από το θάμβος της εμπορικής επιτυχίας, θα δείτε τον Γουαϊτίτι σε ένα βίντεο να κοροϊδεύει (…) την δουλειά συνεργατών του στο Thor, θα μάθετε για την εσωτερική αποξένωση τομέων της παραγωγής blockbuster και, βέβαια, θα ενημερωθείτε και για το ποιοι είναι οι συνήθεις ένοχοι άθλιων, αντεργατικών, αντιεπαγγελματικών συμπεριφορών (Marvel, Netflix, σωστά). Ειδικά η Marvel στη σχέση της με τους καλλιτέχνες του vfx δεν τα πάει καθόλου μα καθόλου καλά, και θα πρέπει να προσέξει γιατί από εκεί μπορεί να το βρει – άσε που δεν θα στεναχωρηθούμε και όλοι.
Η βόμβα του VFX ίσως δεν σκάσει σύντομα, αλλά κάμποσες επιμέρους εκρήξεις παρατηρούνται ήδη. Το σύστημα αντέχει μεν, αυτό είναι που ξέρει να κάνει καλά, αλλά κάποια στιγμή, συνδικαλιστικά ή αλλιώς, η αλλαγή ή το κραχ θα έρθει.
