Γράφει ο Κογκονάντα στο άρθρο του για τον Ιάπωνα δημιουργό (το οποίο μπορείτε να βρείτε ολόκληρο εδώ):
«Το σινεμά του Κορε-έντα ορίζεται από στιγμές της καθημερινής ζωής. Όποιο δραματικό δυναμικό έχουν – την αυτοκτονία ενός συζύγου, μια σφαγή αιρετικών, εγκαταλελειμμένα παιδιά – διαχέεται από οικείους ρυθμούς καθημερινότητας. Αυτή η προσοχή στην κάθε μέρα μπορεί να κατανοηθεί μέσα στο πλαίσιο του θανάτου, που διαδραματίζει έναν κεντρικό ρόλο σε όλο το σινεμά του. Είναι ο θάνατος που βαθαίνει την αίσθηση της ζωής και καθιστά τα σύνηθες εμβριθές.»
Δεν θα το λέγαμε καλύτερα. Το ακόλουθο βίντεο έχει έναν λυρισμό και μια επίγευση που απορρέουν από ακριβώς αυτό το μάτι στην καθημερινότητα, όλα εκείνα που όχι μόνο θεωρούμε πληκτικά δεδομένα, αλλά συχνά αποποιούμαστε θέλοντας στο σινεμά κάτι ολότελα διαφορετικό. Αυτό το παιχνίδι αλλάζουν σκηνοθέτες σαν τον Ιάπωνα. Εξού και συχνά έχει τονιστεί η σχέση του με το σινεμά του Όζου, σχέση που ο ίδιος ο Κορε-έντα απορρίπτει. Ίσως από σεμνότητα, ίσως και γιατί δεν διακρίνει αυτό που ο Κογκονάντα επισημαίνει: «Βγαίνοντας από τις ταινίες τους, παρότι στυλιστικά και ως περιεχόμενο είναι τόσο διαφορετικές, έχουμε μια παρόμοια επίγευση, μια βαθύτερη συναίθηση ζωής.»
Απολαύστε το βίντεο, απολαύστε έναν σημαντικό μοντέρνο δημιουργό.
