60 χρόνια φεστιβάλ Νέας Υόρκης γιορτάζονται φέτος και ένας αρμόδιος κύριος είναι προσκεκλημένος, μαζί με το καινούργιο του ντοκιμαντέρ, «Personality Crisis: One Night Only». Στο πόντιουμ λοιπόν ο Μάρτιν Σκορσέζε, ένας από εκείνους τους δημιουργούς/θεατές που λατρεύουν ανυπόκριτα το σινεμά και έχουν το έργο να υποστηρίξουν τα λόγια τους:
«Το φεστιβάλ είναι το πνευματικό σπίτι των δημιουργών. και είναι ειδικά σήμερα σημαντικό, γιατί το σινεμά απαξιώνεται, ευτελίζεται και υποτιμάται από όλες τις μεριές. Από την δεκαετία του '80 έχει αρχίσει μια εστίαση στους αριθμούς κάπως απωθητική. Κατανοώ ότι το έργο κοστίζει και πως η παραγωγή περιμένει τουλάχιστον τα λεφτά της πίσω συν ένα κέρδος. Αλλά η έμφαση πια είναι μόνο στους αριθμούς, το κόστος, το πρώτο τριήμερο, πόσα έκανε στις ΗΠΑ, πόσα στην Αγγλία, πόσα στην Ασία και πόσα στον υπόλοιπο κόσμο, πόσα εισιτήρια έκοψε.»
«Σαν άνθρωπος που φτιάχνει ταινίες αλλά και σαν κάποιος που δεν φαντάζεται τη ζωή χωρίς κινηματογράφο, το βρίσκω πάντοτε προσβλητικό να στεκόμαστε μόνο εκεί. Κι ευτυχώς τέτοιες σκέψεις δεν υπάρχουν στο φεστιβάλ εδώ. Δεν υπάρχουν καν βραβεία. Δεν χρειάζεται να ανταγωνιστείς. Εδώ χρειάζεται απλώς να αγαπάς το σινεμά.»
Αχρείαστο οποιοδήποτε σχόλιο, μόνο δίκιο έχει, μόνο με γλυκύτητα και ειλικρινή έγνοια, πάντα, το εκφέρει.
Ο ΜάρτινΣκορσέζε κατέφθασε στο Φεστιβάλ της πόλης του με ένα ντοκιμαντέρ για τους New York Dolls, την glam punk μπάντα του '70 που υπήρξε ριζοσπαστική στον περιορισμένο αλλά γεμάτο φανατικούς φίλους χώρο της. Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί τον Ντέιβιντ Τζοχάνσεν, τον τραγουδιστή της μπάντας, παρακολουθώντας τον μέσα από πλήρες αρχειακό υλικό μέχρι τις πρόσφατες σόλο καλλιτεχνικές ενσαρκώσεις του. Το περιμένουμε.
Από το 3ο λεπτό περίπου, Μάρτι:
