Η «Απόφαση Φυγής» του Παρκ Τσαν-Γουκ έχει ξεκινήσει το ταξίδι της στις αίθουσες του κόσμου αυτή την περίοδο – στη δική μας χώρα έρχεται αυτή την Πέμπτη. Το όραμα του σκηνοθέτη είναι λιγοτερο straightforward από εκείνο του «Οldboy» για παράδειγμα, αυτό ίσως ξενίσει μερικούς, πρόκειται, όμως, για μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, που απαιτεί επαναληπτική προβολή από τον θεατή της για έναν πολύ βασικό λόγο: ενώ σε βάζει να δίνεις σημασία στο σκέλος της αστυνομικής προδικασίας, πρόκειται για μια ιστορία ερωτικής εμμονής και κακού ερωτικού συγχρονισμού – το περιβόητο bad timing, που λέμε. Οπότε, όπως αντιλαμβάνεται το έργο ο υπογράφων τουλάχιστον, σε όλες εκείνες τις σκηνές στις οποίες εστίαζες στις λεπτομέρειες της πλοκής, το βάρος της προσοχής σου έπρεπε να είχε πέσει στις χειρονομίες, στα βλέμματα, στο τρόπο που αυτές γεννούσαν και διόγκωναν τον ερωτισμό ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες, καθώς και ανέβαλλαν την εκδήλωση και την εκτόνωσή του.
Όπως είναι λογικό, ο Νοτιοκορεάτης δημιουργός κάνει τον καθιερωμένο γύρο των συνεντεύξεων αυτή την περίοδο για να προωθήσει την ταινία του. Eρωτηθείς, λοιπόν, από το Deadline ποια ταινία ή σειρά τον έκανε να θέλει να γίνει σκηνοθέτης και να αφηγηθεί τις δικές του ιστορίες στην οθόνη, ο Παρκ είπε με μια βραχνή φωνή τα παρακάτω λόγια.
«Όσοι δείτε την τελευταία μου ταινία, ίσως βρείτε λίγο δύσκολο να το πιστέψετε, αλλά όλα ξεκίνησαν με μια ταινία Μποντ. Ήμουν στο δημοτικό, δεν είμαι 100% σίγουρος ότι ήταν το "Μουνρέικερ", αλλά ήταν σίγουρα μια από τις ταινίες με τον Ρότζερ Μουρ. Απορροφήθηκα από όσα έβλεπα στο πανί και θυμάμαι τον εαυτό μου μετά να πλάθει διαφορετικές ιστορίες, εμπνευσμένος από την ταινία. Εκείνη την περίοδο είχαμε ολοκληρωτικό καθεστώς στην Κορέα και επιτρεπόταν σε ελάχιστους ανθρώπους να ταξιδέψουν στο εξωτερικό, οπότε νομίζω ότι αυτός ήταν ένας βασικός λόγος που βρέθηκα να φαντάζομαι ότι μπορώ να ταξιδέψω σε ένα εξωτικό μέρος, να συναντώ διαφορετικούς ανθρώπους και να ζω διασκεδαστικές περιπέτειες. Για μέρες επινοούσα παλαβά όπλα και απίθανες παγίδες και τρόπους που ο 007 θα μπορούσε να τις αποφύγει. Τα φανταζόμουν όλα με τέτοια λεπτομέρεια, που είχα σκεφτεί ακόμα και το μέρος που θα τοποθετηθεί η κάμερα και το πώς θα κινηθεί για να καταγράψει τη δράση. Κάτα κάποιο τρόπο, αυτά ήταν τα πρώτα μου storyboards, σχεδιασμένα αποκλειστικά μέσα στο κεφάλι μου», κατέληξε ο Παρκ.
«Θα θέλατε λοιπόν να γυρίσετε μια ταινία Μποντ;», τον ρώτησε ο δημοσιογράφος. «Ναι, νομίζω θα ήταν διασκεδαστικό», απάντησε ο Κορεάτης δημιουργός για να συμπληρώσει σκωπτικά «δεν ξέρω, όμως, αν θα ήταν και για όσους θα δουν την ταινία όσο διασκεδαστικό θα είναι για μένα που θα την γυρίζω.» Εμείς πάντως το ρίχνουμε σαν ιδέα στο τραπέζι. Μεγαλύτερη σημασία ακόμα και από το ποιος θα υποδυθεί τον 007 στην επόμενη περιπέτεια του, ίσως να έχει το ποιος θα την σκηνοθετήσει, αν οι παραγωγοί θέλουν όντως να φέρουν μια φρέσκια ματιά στο franchise.
Επίσης, αυτό που κρατάμε από όλα τα παραπάνω, είναι ότι χωρίς τον Ρότζερ Μουρ δεν θα βλέπαμε ποτέ ούτε την «Υπηρέτρια», ούτε το «Oldboy», ούτε και την «Απόφαση Φυγής».
