Είναι κοντά 40 χρόνια στο κουρμπέτι, έχει συνεργαστεί με πολλά στούντιο, έχει αποφέρει μεγαθηριακές εισπράξεις – 1 δις μόνο απέφερε ας πούμε να, μια συνεργασία του με την Ντίσνεϊ, «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» (2010). Ο Τιμ Μπέρτον, παντοτινά αγαπημένος (και συγχωρεμένος για κάθε ατόπημα μάλλον -«Πλανήτη των Πιθήκων» εσένα λέμε σε πρώτη σκέψη) της γενιάς που μεγάλωνε με τον «Σκαθαροζούμη», τον «Ψαλιδοχέρη» και τους «Μπάτμαν» του, δεν φαίνεται να θέλει να πολυβλέπει την Ντίσνεϊ ούτε ζωγραφιστή.
Πρόσφατα βραβευμένος στο Lumiere Festival, περιέγραψε μεταξύ άλλών την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. «Ξεκίνησα από το στούντιο (σ.σ. το μικρού μήκους του «Frankenweenie» του 1984 το παρήγαγε η Ντίσνεϊ, μετά τον απέλυσε), προσλήφθηκα και απολύθηκα κάμποσες φορές από εκεί. Όμως στο 'Dumbo' συνειδητοποίησα ότι εργαζόμουν σε ένα φρικώδες τσίρκο και χρειαζόμουν να αποδράσω. Η ταινία αυτή είναι κατά κάποιον αυτοβιογραφική.»
Δεν είπε πολλά παραπάνω, τα είπε μάλλον και με την ευφορία ενός βραβείου ή την άνεση της επόμενης δουλειάς του που είναι το «Wednesday» στο Netflix, όμως γεγονός παραμένει ότι ο ελάχιστα γοητευτικός ελεφαντάκος του ίσως δεν είναι μόνο χρεωμένος πάνω του, παρότι διάγει σε παρατεταμένο ντεφορμάρισμα, αλλά και στο δολαριοβόρο Ποντίκι που νέμεται το Χόλιγουντ.
Είθε το Netflix να τον επαναφέρει σε μια δημιουργική ευρωστία, η αλήθεια είναι ότι οι εποχές έχουν αλλάξει δραματικά από την περίοδο που μεσουρανούσε, είθε ακόμα και να μην χρειαστεί να είναι στα μαχαίρια με μια εταιρεία που κάποτε είχε στο νου της μια γοητευτικότερη σχέση με το, ούτως ή άλλως, φανατικό κοινό της. Η «Wednesday» μια φορά έρχεται στις 23 Νοεμβρίου στην πλατφόρμα, με την Τζίνα Ορτέγκα στον ρόλο της κόρης Άνταμς.
