Σε αναμονή «για το σίκουελ των σίκουελ», ο Τζέιμς Κάμερον μίλησε στο GQ. Και είχε πολλά βέβαια να πει, ανάμεσα στα οποία μια (μικρή) συγγνώμη για τον περίφημα ευέξαπτο χαρακτήρα του στο γύρισμα, αλλά και ένα ωραίο κουτσομπολιό για το πώς διαολόστειλε έναν παραγωγό λίγο πριν την έξοδο της πρώτης ταινίας.
«Λίγο μετά τα previews της πρώτης ταινίας μπαίνει στο γραφείο μου ένας παραγωγός της Fox, του οποίου το όνομα θα παραμείνει κρυφό, με μια έκφραση λες και έχει μάθει ότι έχει καρκίνο και με εκλιπαρεί να μειώσω την διάρκεια των 162 λεπτών που είχε εκείνη η ταινία», ξεκινά ο Κάμερον.
«Του είπα κάτι που δεν έχω ξαναπεί ποτέ σε κανέναν άνθρωπο της δουλειάς. Του είπα ότι πιστεύω ότι η ταινία θα βγάλει όλα τα γ@μημένα λεφτά. Και όταν το κάνει θα είναι πολύ αργά να μου ξανάρθεις λέγοντας ότι λάτρεψες το έργο. Η ευκαιρία σου είναι τώρα. Οπότε δεν σου ζητώ να πεις κάτι που δεν αισθάνεσαι, αλλά να ξέρεις ότι πάντα θα θυμάμαι τι είπες εδώ όταν στο μέλλον θα έχει βγάλει όλα τα λεφτά. Όλα τα γ@μημένα λεφτά. Και τότε αυτός φλίπαρε και άρχισε να μου χώνει και γω τον διαολόστειλα έξω απ' το γραφείο μου. Και έμεινε εκεί.» Περίπου 3 δις δολάρια αργότερα ο Τζίμ είχε πάρει τον πρώτο γύρο, μάλλον.
Στην πραγματικότητα, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν έχει ωφελήσει να κοντράρεις τον Κάμερον στο ένστικτο και την αποδοτικότητα των κατασκευών του. Και τώρα; Που «Ο Δρόμος του Νερού» ξεπερνά τις τρεις ώρες, 13 ολόκληρα χρόνια μετά την αρχική ταινία;
«Ο στόχος είναι να ειπωθεί μια πειστική ιστορία με συναισθηματικό τρόπο. Η έμφαση εδώ είναι στον χαρακτήρα, στην ιστορία, στις σχέσεις, στο συναίσθημα. Στην πρώτη ταινία δεν δαπανήθηκε τόσος χρόνος στις σχέσεις όσο τώρα. Και είναι μακρύτερη ταινία γιατί πρέπει οι χαρακτήρες και η ιστορία να εξυπηρετηθούν.»
Σε ό,τι αφορά στο ότι ο Κάμερον έχει τη φήμη ότι αρπάζει εύκολα – μάλιστα πολλοί τεχνικοί συνεργείων του έχουν βγάλει μια ιστορία που λέει ότι δεν μασάμε σε φωνές και φασαρίες έχουμε δουλέψει για τον Κάμερον – ο ίδιος απαντά ότι έχει επίγνωση και προσπαθεί να βελτιωθεί. «Κάποτε η φήμη αυτή ήταν υπέρ μου. Και μετά κατάλαβα ότι όσο και να τσαντίζομαι το πρόβλημα δεν λύνεται. Δεν λέω ότι δεν αρπάζω που και που, πιστέυω όλοι δικαιούνται μια κακή μέρα, αλλά εκεί που κάποτε τσαντιζόμουν κάθε δυο βδομάδες τώρα είναι δυο φορές το χρόνο.»
Ακόμα και το cancel φοβάται τον Κάμερον – για την ώρα. Η αναμονή της επόμενης ταινίας λήγει στις 16 Δεκεμβρίου, οπότε θα μάθουμε αν αυτό το γιγάντιο στοίχημα άξιζε (οικονομικά) την φασαρία του. Αν όχι, ο δρόμος της επανόδου στην αίθουσα θα γίνει ακόμα τραχύτερος.
