Γράφαμε πρόσφατα για το πόσο ζεστά θα έπαιρνε η Αν Χάθαγουεϊ το ενδεχόμενο μιας τρίτης ταινίας εάν εμπλεκόταν η Τζούλι Άντριους στο κόλπο. Εικάζαμε κιόλας στο τέλος εκείνου του άρθρου ότι η Άντριους ίσως έχει όλη την όρεξη του κόσμου να συμμετάσχει σε κάτι τέτοιο. Όχι ακριβώς.
«Νομίζω πως όλοι γνωρίζουμε ότι μάλλον δεν είναι δυνατόν να συμβεί. Κάτι ακουγόταν μετά τα πρώτα δύο, αλλά πόσο καιρός έχει περάσει έκτοτε; Και είμαι τόσο πολύ μεγαλύτερη και η πριγκίπισσα της Άνι είναι τόσο πολύ μεγαλύτερη. Και δεν ξέρω προς τα που θα έπλεε ή θα πορευόταν. Νομίζω ότι είναι πολύ αργά. Και ο Γκάρι δεν είναι εδώ πια. Για εμένα ειδικά είναι πολύ μακριά ένα τέτοιο ενδεχόμενο να επέστρεφα. Είναι υπέροχη σκέψη αλλά δεν νομίζω πώς είναι εφικτή», λέει γλυκά και αμετάκλητα η 87χρονη πια Αγγλίδα.
Ο Γκάρι που αναφέρει η Άντριους, είναι ο αφανής Γκάρι Μάρσαλ, ένας κατ' εξοχήν σκηνοθέτης που η κριτική κάνει ότι δεν υπάρχει, άλλο βέβαια που υπέγραψε το «Pretty Woman», τις δύο Πριγκίπισσες ή το «Φράνκι και Τζόνι». Ταινίες που μπορείς λιγότερο ή περισσότερο να κονιορτοποιήσεις στο χαρτί, αλλά ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει το γκελ που κάνουν σε ένα (μεγάλο) κοινό. Οπότε κάτι κάνουν και σωστά.
«Το χιούμορ, η κατανόηση της ανθρώπινης φύσης και η απίθανη γενναιοδωρία του», λέει η Άντριους για τον Μάρσαλ. «Όταν τον πρωτοσυνάντησα, ποτέ πριν δεν είχαμε συστηθεί, ρωτούσε και κάτι θαυμάσια πράγματα τύπου που είναι η Γενόβια, για ποιο πράγμα είναι διάσημη η Γενόβια κι εγώ έλεγα βλακείες όπως οι μοναχές φτιάχνουν δαντέλες και τις εξάγουν και έχει όμορφες αχλαδιές και μετά εκείνος έβαλε αχλάδια παντού στο σετ και γέμισε δαντέλες τα κοστούμια. Αγκάλιαζε ότι του έλεγες..».
Οι δυο ταινίες της σειράς απέφεραν 300 εκατομμύρια δολάρια από 75 συνολικό προϋπολογισμό. Ακόμα πιο πολύ, αβάσταχτες όσο κι αν είναι για μερίδα του πληθυσμού, ήταν προϊόν μιας κατάστασης στο σετ, όπως αυτή που περιγράφει η Άντριους, που ακούγεται πιο θερμή και πιο ελεύθερη εγωκεντρισμών υπογραφής απ' ότι μάλλον τα περισσότερα ανάλογου διαμετρήματος εγχειρήματα στο σημερινό σινεμά.
