«Ο Χοακίν είναι όσο πιο αντισυμβατικός μπορεί να είναι κάποιος. Όχι επιτηδευμένα, από ένστικτο. Αν κάτι τον ενοχλεί, θα φροντίσει να το μάθεις. Έκανε τον “Ναπολέοντα” εξαιρετικό, επειδή ρωτούσε διαρκώς. Αυτή η ερευνητική του διάθεση οδήγησε σε σημαντικές αλλαγές στην ταινία. Με τον Χοακίν μπορεί να χρειαστεί να ξαναγράψεις όλη την γ******η ταινία, επειδή δεν νιώθει άνετα. Αναποδογυρίσαμε το έργο για να τον βοηθήσουμε να εστιάσει στο ποιος ήταν ο Βοναπάρτης. Έπρεπε να το σεβαστώ αυτό, επειδή ότι λεγόταν ήταν ιδιαίτερα εποικοδομητικό. Τα έκανε όλα μεγαλύτερα και καλύτερα. Με τον Ναπολέοντα σκάψαμε και ανακαλύψαμε τον χαρακτήρα ή φτάσαμε όσο πιο κοντά σε αυτό που πιστεύουμε ότι ήταν στην πραγματικότητα. Ο Χοακίν ίσως είναι ο πιο εκλεκτός, ο πιο οξυδερκής ηθοποιός με τον οποίο έχω δουλέψει.»
Τάδε έφη Ρίντλεϊ Σκοτ, που με τόσο παραγωγική καριέρα, έχει δουλέψει με αρκετούς ηθοποιούς, ώστε ο λόγος του να έχει μεγάλη βαρύτητα. Ο φόβος του Χοακίν Φοίνιξ να είναι όλα εντάξει και να πετύχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, ώστε να μην εκτεθεί, τον έχει οδηγήσει κάποιες φορές σε συγκρούσεις. Στον «Τζόκερ» πχ. στο στάδιο της πρώτης ανάγνωσης του σεναρίου ο Ντε Νίρο χρειάστηκε να τον πιάσει και να του πει δυο κουβέντες στη γωνία αφενός για να τον καθησυχάσει κι αφετέρου για να του εξηγήσει ότι πρέπει να φερθεί σαν επαγγελματίας και να συνεργαστεί. Αυτή του η στάση, όμως, τον έχει οδηγήσει σε ερμηνείες με την αίσθηση ενός κατεπείγοντος, με το μάτι να γυαλίζει, με μια ένταση που υπογραμμίζει διαρκώς ότι κάτι σημαντικό συμβαίνει, τοποθετώντας τον ανάμεσα στους κορυφαίους της γενιάς του – και όχι μόνο, ενδεχομένως.
Και μας ανοίγει ακόμα περισσότερο την όρεξη για τον «Ναπολέοντα» του Ρίντλεϊ Σκοτ, το οποίο ελπίζουμε να μπορέσουμε να δούμε και στις αίθουσες – δεν είναι αυτονόητο, καθώς είναι παραγωγή του AppleTV+.
