Τόσο στο πρώτο «Avatar» όσο και στο μετά από 13 χρόνια σίκουελ, δράση και οπλοχρησία έχουν την τιμητική τους – πώς θα γινόταν αλλιώς σε μια ιστορία όπου οι Να 'βι αντιμάχονται τους πολιορκητές τους; Ωστόσο ο Τζέιμς Κάμερον είναι έτσι κι αλλιώς από τους κατ' εξοχήν «ενόχους» του αμαρτωλού Χόλιγουντ για υπερβάλλουσα (;) χρήση όπλων. Η αλήθεια είναι ότι τις περισσότερες φορές τα όπλα είναι στην υπηρεσία ενός μεγαλύτερου σκοπού, αυτό όμως δεν αλλάζει ότι κατά καιρούς το σινεμά του βρυχάται μια εμπιστοσύνη στα όπλα, απολαμβάνει την αισθητική της «σιγουριάς» τους. Μεγάλη συζήτηση, ασφαλώς.
«Έκοψα 10 λεπτά ανταλλαγής πυρών», λέει ο Κάμερον. «Ήθελα να ξεφορτωθώ μέρος της ασχήμιας, να βρω μια ισορροπία ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Οφείλεις να έχεις σύγκρουση βέβαια. Η βία και η δράση είναι το ίδιο πράγμα, αναλόγως πώς το κοιτάς. Αυτό είναι άλλωστε το δίλημμα του σκηνοθέτη δράσης και είμαι γνωστός ως σκηνοθέτης δράσης».
Ο Κάμερον μίλησε για το όργιο οπλοχρησίας στις ΗΠΑ σήμερα και διευκρίνισε ότι νοιώθει άβολα με την δοξολογία της χρήσης όπλων στο σινεμά. «Αν έκανα σήμερα τους Εξολοθρευτές η προσέγγιση θα ήταν πολύ διαφορετική στο σημερινό κλίμα. Αυτό που συμβαίνει σήμερα με τα όπλα μου γυρίζει το στομάχι.»
Αναμφίβολα θα υπάρξουν πολλοί που θα βρουν καθυστερημένη την επαγρύπνηση του Κάμερον επί του θέματος. Δύσκολα μπορείς να τους ψέξεις είναι η αλήθεια, παρότι η ωριμότερη προσέγγιση στο έργο του, και ειδικά σε ταινίες όπως οι δύο Εξολοθρευτές, το Aliens και βέβαια το Avatar, θα αναδείξει έναν δημιουργό με εργαλειακή συναίσθηση της χρήσης των όπλων για έναν μεγαλύτερο σκοπό (κάτι που δεν έχει ας πούμε το αίσχος του «Gray Man», αλλά ψιλά γράμματα). Ωστόσο, η λαγνεία της κινηματογράφησης καθαυτής και η αποδεδεγμένη άρνηση του μεγάλου κοινού για βαθύτερη εννόηση των θεμάτων μιας ταινίας, δύσκολα θα αλλάξουν τη γνώμη του κοινού αυτού για το στιλ Κάμερον.
