Κάθε ενδιαφερόμενος έπαιξε – και παίζει το παιχνίδι. «Μα θα τα καταφέρει σε τέτοια κλίμακα το 2ο 'Avatar'»; «Είναι δυνατόν 13 χρόνια μετά να ποντάρεις 350+ εκατομμύρια δολάρια σε μια ταινία – και να υπόσχεσαι και άλλες τρεις;!». «Δεν υπάρχει buzz, δεν θα πιάσει!». «Η πανδημία θα είναι ρουφήχτρα και για δαύτο». Κασσάνδρες υπάρχουν πολλές, Κάμερον είναι ένας.
Μπορεί να μην έχει καμμία ιδιαίτερη σημασία για εκείνους που αρνούνται την βιομηχανική πλευρά του σινεμά, μπορεί να ενοχλεί αυτούς που αδιαφορούν για την αισθητική ενός τέτοιου πονήματος. Ωστόσο η συζήτηση εδώ είναι διαφορετική. Ο Τζέιμς Κάμερον δεν έχει επιλέξει τον δρόμο των συχνών εμφανίσεων, δεν έχει την διάθεση να κάνει ένα σινεμά για κριτικούς και Ακαδημίες, δεν προτίθεται να «εξομολογηθεί» προσωπικές ιστορίες, τουλάχιστον όχι με το ρίσκο να αντιπαρατεθούν με ένα αυξανόμενα αδιάφορο κοινό. (Hint: το – αξιαγάπητο – «Fabelmans», από έναν σκηνοθέτη εκ των ελαχίστων που πας να δεις ταινία ΤΟΥ στο σινεμά, έχει αποφέρει 10 εκατομμύρια στα παγκόσμια ταμεία.)
Όχι, ο Κάμερον εφευρίσκει ένα σινεμά-γεγονός του θεάματος, της τεχνολογίας, της όψης, των ταμείων. Με άλλα λόγια στήνει έναν κόσμο, προτού μάλιστα η έννοια γίνει κοινοτοπία, τόσο καλά, τόσο πειστικά, και με τέτοια μηχανή γύρω του για να γνωστοποιηθεί, που ακόμα και σε μια εποχή που η αίθουσα πονά και μια μεγάλη μερίδα κόσμου επαίρεται την περιφρόνησή της (τι μάστιγα κι αυτή), αυτός καταφέρνει να προσελκύσει το πιο original κοινό: Εκείνο που πάει σινεμά για να ξεχάσει να ανοιγοκλείνει τα μάτια του.
Το 2ο «Avatar» ξεπέρασε το 1 δις δολάρια σε 14 μέρες, όντας η ταχύτερη εκ των μόλις τριών ταινιών φέτος που το κατάφεραν. Το «Top Gun» το κατάφερε σε 31 μέρες, το τρίτο «Jurassic» χρειάστηκε τέσσερεις μήνες. Το 2019, μια εποχή-αιωνιότητα πριν για την αίθουσα, εννέα ταινίες κατάφεραν να περάσουν το όριο. Πρόσφατα, πέρυσι, μόνο το «Spider-Man: No Way Home» πέρασε γρηγορότερα το 1 δις (12 μέρες).
Η ταινία της Disney και της 20th Century πηγαίνει για την ώρα θεαματικά, αναλογικά και με την εποχή – θυμίζουμε ότι στην Κίνα υπάρχει αναζωπύρωση της πανδημίας – και τα περίπου 500 εκατομμύρια του budget (μαζί με την διαφήμιση), λογικά θα ισοφαριστούν φτάνοντας περί το 1.5 δις (ο Κάμερον θέλει 2), οπότε και θα ανοίξει ο δρόμος για τις τρεις, μία ανά διετία, συνέχειες. Οι μέρες των γιορτών, και ειδικά η εβδομάδα ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, είναι οι εμπορικά ισχυρότερες της χρονιάς, ενώ πρέπει να συνυπολογιστεί ότι ούτε το προωτοφανές κύμα ψύχους που πλήττει τις ΗΠΑ καταφέρνει πλήγμα στο έργο.
Όσοι πόνταραν εναντίον του Κάμερον τρώνε για ακόμα μια φορά το καπέλο τους, η γραμμή κριτικής πρέπει να μετακινηθεί στο «σιγά την ταινία» και τα τοιαύτα, όμως η ουσία παραμένει και δεν είναι άλλη ότι η αίθουσα τονώνεται από φαινόμενα σαν και τούτο. Όχι όσο και όπως θα έκανε η αλλαγή λογικής εκ μέρους της βιομηχανίας (με φθηνότερες ταινίες και αποκλεισμό της πλατφόρμας για ένα εξάμηνο ας πούμε), αλλά με το way of Cameron.
