Τα παλιά τα χρόνια το κοινό στα θεάματα ήταν ολοζώντανο στις αντιδράσεις του. Είτε μιλούσαμε για το βαριετέ, για το θέατρο, ή ακόμα και για την τόσο καθωσπρέπει σήμερα όπερα, ο κόσμος συμμετείχε με τρόπους, όχι πάντοτε κόσμιους, αλλά ενεργούς.
Στην προσπάθεια φορέων και παραγόντων να αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον για την αίθουσα, έρχεται το «This is Cinema», μια προσπάθεια του φεστιβάλ του Γκέτεμποργκ, το οποίο θα έχει και την υψηλή συνδρομή ενός γεννημένου (και) για τέτοια πράγματα δημιουργού. Δείτε για παράδειγμα το παρακάτω βίντεο, να πάρετε μια ιδέα του εγχειρήματος, αλλά και του ταλέντου του σκηνοθέτη του «Τετραγώνου» και των δύο Χρυσών Φοινίκων.
«Το μοναδικό χαρακτηριστικό της αίθουσας είναι ότι παρακολουθούμε μαζί και επεξεργαζόμαστε όσα βλέπουμε ταυτόχρονα και διαφορετικά απ΄ότι θα το κάναμε μόνοι. Το να διατηρηθεί αυτή η παράδοση είναι κεφαλαιώδες γιατί πάνω σ' αυτό στηρίζεται η κινηματογραφική κουλτούρα. Το να ζητήσεις από το κοινό να συζητήσει αυτό που είδε είναι απαραίτητο ώστε μια ταινία να φτάσει στην εκπλήρωση του δυναμικού της», λέει ορθότατα ο Έστλουντ. Αρκεί να θυμηθείτε πόσες φορές μια ταινία κατέκτησε μια μοναδική θέση στη ζωή σας γιατί κουβεντιάσατε πολύ γι' αυτήν, ακούσατε, διαβάσατε, τσακωθήκατε πολύ γι΄αυτήν, ακόμα κι αν δεν σας άρεσε τόσο στην πρώτη προβολή της.
Ο Έστλουντ, που όπως είδατε στο παραπάνω βίντεο έχει ταλέντο και χιούμορ…μεσογειακό, θεωρεί το σκανδιναβικό κοινό ιδιαίτερα παθητικό σε σχέση με το αμερικανικό ή το γαλλικό κοινό.
Στην εκδήλωση της 28ης Ιανουαρίου, κατά την οποία θα προβληθεί το «Τρίγωνο της Θλίψης», ο Έστλουντ θα εμφανιστεί πριν την προβολή και θα δώσει συγκεκριμένες οδηγίες. Εν συνεχεία η προβολή θα χωριστεί σε δύο μέρη. Στο διάλειμμα ανάμεσα σε αυτά ο Έστλουντ και το κοινό θα κουβεντιάσουν, θα πιουν κι ένα ποτήρι κρασί, ενώ ο σκηνοθέτης υπόσχεται ότι θα διαλέξει και τυχαία πρόσωπα από το κοινό για να κουβεντιάσουν επί σκηνής. Ένα παρόμοιο πείραμα διέπραξε στην διάρκεια της πρεμιέρας της ταινίας του στο Λονδίνο, στο Royal Albert Hall.
Είναι ενδιαφέρον, είναι διασκεδαστικό, αν μη τι άλλο γιατί υπενθυμίζει την χαρά της κοινωνικότητας, σε ένα περιβάλλον που υφίσταται λόγω μιας ταινίας, λόγω της ψυχολογίας και της διάθεσης που αυτή επιβάλει. Εύγε στο φεστιβάλ του Γκέτεμποργκ, είθε η σοβαροφάνεια και η αδιαφορία να ηττηθούν, μακάρι η αγωγή της συλλογικής παρακολούθησης ταινιών, της κουβέντας και της έκφρασης να μην αποτελέσει ούτε αρχαία συνήθεια, ούτε αντικείμενο ενδιαφέροντος ολιγομελών λεσχών που θα περηφανεύονται την διαφορά τους αλλά δεν θα έχουν πια την παραμικρή σημασία για τα πράγματα γύρω μας.
