O Γκιγιέρμο ντελ Τόρο έχει τιμηθεί δύο φορές με Όσκαρ, από πέντε υποψηφιότητες. Ο Αλεχάντρο Γκονζάλεζ Ινιάριτου έχει τιμηθεί τέσσερις φορές (+1 ειδικό βραβείο) φορές, από επτά υποψηφιότητες. Και ο Αλφόνσο Κουαρόν άλλες τέσσερις φορές, από 10 υποψηφιότητες, εξαιρετικά πολυποίκιλες μάλιστα αφού περιλαμβάνουν τιμή σε σκηνοθεσία, παραγωγή σενάριο, φωτογραφία και μοντάζ!
Είναι οι πλέον ονομαζόμενοι «Τρεις Αμίγκος», οι τρεις φίλοι, οι τρεις Μεξικανοί που άλωσαν το Χόλιγουντ, που για μια εποχή εναλλάχθηκαν διαδοχικά στα Όσκαρ. Είναι ακόμα περισσότερο τρεις καλλιτέχνες που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα δημιουργιών, που έχουν συνδεθεί άρρηκτα με τους θεατές τα τελευταία 20+ χρόνια και κάθε τους νέο πόνημα έχει αποτελέσει λιγότερο ή περισσότερο ένα γεγονός της χρονιάς που ανήκε. Για τους λάτρεις τους κάποιες από αυτές είναι σφραγίδες και πολλών παραπάνω.
Οι τρεις τους βρέθηκαν στις 6 Ιανουαρίου στου Μουσείο της Ακαδημίας στο Λος Άντζελες σε μια ειδική εκδήλωση αφιερωμένη στο έργο τους. Για να τα πουν. Να φέρουν ξανά λίγο κόκκινο, λευκό και πράσινο στην κινηματογραφική μας καμπή, που δεν είναι εύκολη, αν ήταν ποτέ. Να υπενθυμίσουν τι έχουν υπογράψει και τι ακόμα υπογράφουν – οι δυο τους έχουν ταινία φέτος (Ινιάριτου και ντελ Τόρο), ο ένας, γενικώς σποραδικότερος δυστυχώς, ετοιμάζει μια τηλεοπτική σειρά. Το 2007 μάλιστα ήταν και οι τρεις τους στα Όσκαρ – ο ντελ Τόρο με τον «Λαβύρινθο του Πάνα», ο Κουαρόν με τα «Παιδιά των Ανθρώπων» και ο Ινιάριτου με την «Βαβέλ», η ταινία του πρώτου πήρε και τρία βραβεία. Από εκει ξεκινά και την κουβέντα ο ντελ Τόρο, συμπαρασύροντας τους συναδέλφους του.
Μίλησαν για τον διαρκή παρόντα θάνατο στο έργο του Ινιάριτου, μίλησαν για τα ισπανικά και τον ρόλο τους ως επαναφορά στα βασικά στο έργο τους, ο Κουαρόν ισχυρίστηκε ότι δεν μπορεί διόλου να ξαναδεί ταινία του (μπορούμε εμείς Αλφόνσε), μίλησαν με αφορμή τις θεματικές του ντελ Τόρο για το δικαίωμα να είσαι fucked up αλλά και για την σημασία της ανυπακοής. Ο ντελ Τόρο πρόσθεσε και πάνω στην αγάπη του για τέρατά του.
Ειδική θέση στην κουβέντα είχαν και οι πρόσφατες δουλειές των δύο, το «Βardo» και ο «Πινόκιο». Για τον Ινιάριτου η ταινία του κατέχει την ειδική θέση της απελευθέρωσης από ένα βάσανο ετών, στο οποίο σημαντικό ρόλο έπαιξε η απώλεια του ενός παιδιού του στη γέννα και η παρολίγον απώλεια και του δεύτερου, από την ίδια ασθένεια. Από την άλλη ο ντελ Τόρο κέντρισε το «Πινόκιο» πάνω στην ιδέα της ατέλειας και τη σχέσης γιων και πατεράδων, με τον Ινιάριτου να σημειώνει «ότι αυτή είναι η πρώτη ταινία στην οποία δεν μαθαίνει ο Πινόκιο να είναι αληθινό αγόρι αλλά ο Τζεπέτο αληθινός πατέρας».
Ίσως η πιο συγκινητική στιγμή, και αυτή που υλοποιεί στις μέρες μας μια συντροφιά σκηνοθετών, ήρθε στο τέλος. Εκεί που ο ντελ Τόρο κατάλαβε ότι δεν θα κάνει τον Κουαρόν να μιλήσει για το δικό του έργο (οι «Δύο Αμίγκος», είπε γελώντας) και απευθύνθηκε στους άλλους λέγοντας πόσα τους οφείλει, πόσο τους αγαπά και πόσο τους θαυμάζει και τον εμπνέουν «κάθε χρόνο της ζωής» του. Το ίδιο έκανε και ο Ινιάριτου που μίλησε για τον πατριάρχη (με την καλή έννοια) Κουαρόν, που ήταν ήδη φτασμένος όταν ο ίδιος ξεκινούσε και πόσο ευγενής και βοηθητικός ήταν για την ετοιμασία του «Amores Perros» 22 ολόκληρα χρόνια πριν. «Χωρίς αυτούς τους δύο δεν θα υπήρχα», είπε.
Μπορείτε να ακούσετε ολόκληρη την κουβέντα εδώ:
