Kάποτε ο Κρίστοφερ Σμιθ ήταν ένα από τα ανερχόμενα ταλέντα του τρόμου. Έχει στη φιλμογραφία του ένα διαμαντάκι με τον επαναλαμβανόμενο εφιάλτη του «Triangle», έπιασε κορυφή με το «Black Death», το μεσαιωνικό horror με τον Έντι Ρεντμέιν και τον Σόν Μπιν, όπου ακόμα πιο φονική επιδημία από τον βάκιλο του Γερσίν ήταν η θρησκοληψία και ο φανατισμός, κι από εκεί και πέρα τον πήρε η κατηφόρα, ουδέποτε εκπλήρωσε τις αρχικές υποσχέσεις. Το «Banishing» ήταν ένα χαοτικό, άψυχο horror, με τις υπερβολές του Σον Χάρις να εμφυσούν λίγη ζωή και τώρα επιστρέφει με το «Consecration», όπου νεαρή γυναίκα επισκέπτεται μια μονή για να διερευνήσει την αυτοκτονία του αδερφού της και διώκεται από καλόγριες φαντασματικές και μη.
Το τρέιλερ είναι υπερ του δέοντος αποκαλυπτικό και παραπέμπει (ευτυχώς) σε μια ατμοσφαιρική δημιουργία. Η παρουσία της Τζένα Μαλόουν δεν είναι και τόσο καλό σημάδι, όχι γιατί δεν είναι καλή ηθοποιός, αλλά επειδή το ποιοτικό της φίλτρο στης επιλογές είδους δεν είναι το καλύτερο δυνατό. Δεν παύουμε να ελπίζουμε σε ένα comeback του Κρίστοφερ Σμιθ, έχει πάνω από μια δεκαετία που βολοδέρνει μεταξύ τηλεόρασης και κινηματογραφικών παραγωγών που πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Στην εποχή του «αναβαθμισμένου τρόμου» εκτιμώνται ακόμα περισσότερο οι δημιουργοί που αγαπούν το είδος στην παραδοσιακή, «υποβαθμισμένη» εκδοχή του – που καθόλου υποβαθμισμένη δεν είναι, απλά πρέπει να σκαλίσεις για να βρεις τις ιδέες, αντί να σε κοπανάει ο σκηνοθέτης με αυτές στο μέτωπο υπό τη συνοδεία του απαραίτητου, πια, βόμβου και των ασύγχρονων ήχων.
