Η γιορτή έλαβε χώρα στο Four Seasons του Μπέβερλι Χιλς, που μην κοιτάτε που το λέμε έτσι αεράτα, δεν ξέρουμε που πέφτει, και ήταν μια λαμπρή ευκαιρία, εμφανώς καλής διάθεσης, που γιόρτασε τις 10 καλύτερες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές της χρονιάς που πέρασε.
Για την καλή διάθεση βέβαια χρειάστηκε να υπερκεραστεί η σκιά που άπλωσε ο ξαφνικός θάνατος της Λίζα Μαρί Πρίσλεϊ – θυμίζουμε το «Elvis» ήταν ανάμεσα στις τιμώμενες ταινίες και το τραπέζι της ταινίας είχε μια ανέλπιστη «άδεια καρέκλα».
Διάφορα πηγαδάκια και τετ α τετ αναφέρθηκαν (Λούρμαν-Σπίλμπεργκ, Κάμερον-Κοζίνσκι), αυτός ο καταπληκτικός ο Κi Kουάν έδωσε κι ένα σβουριχτό φιλί στον Σπίλμπεργκ (θυμίζουμε του έδωσε τον πρώτο του ρόλο 38-39 χρόνια πριν στον 2ο Ιντιάνα), οι κυρίες των «Women Talking» και «Woman King» ήταν όλες τους εκεί (αμφότερες ταινίες τιμώμενες), ακόμα και παραγωγοί/CEO ασυμπάθηστοι (ο καινούργιος της Warner δηλαδή) ή άλλοι που ευθύνονται για κάμποσα βράδια της ζωής σας πια – ο (Τεντ) Σαράντος του Netflix είναι αυτός.
Το γκελ στους παρευρισκόμενους, δηλαδή την φασαρία, την κέρδισε αναμενόμενα (θα το υποστούμε πολύ φέτος αυτό) το «Τα Πάντα Όλα», αλλά πήρε χειροκρότημα και το «Woman King» – που δεν θα έπρεπε βέβαια να συγκαταλέγεται στους τιμηθέντες αλλά μην φέρνουμε κριτικές στο τραπέζι. Άλλωστε κατά το Metacritic η ταινία είναι κοντά στο αριστούργημα.
Και μετά ήρθε και ο Αλ Πατσίνο, για προσφορά πραγματικού ειδικού βάρους, και ανακεφαλαίωσε την αιτία της ελαφρότητας και της χαράς που επικρατεί παραδοσιακά στην γιορτή του AFI: Δεν έχει νικητές και ηττημένους. Το αυτό τόνισαν και άλλοι στο κόκκινο χαλί, όπως ο Τοντ Φιλντ του «Tar». Επισκεφθείτε το κανάλι του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου και θα βρείτε ποικιλία βίντεο όλων των εποχών της Ακαδημίας αυτής για του λόγου το αληθές.
Ο Πατσίνο θυμήθηκε και μια ιστορία του από τα Όσκαρ του 1974, όταν υποψήφιος για το «Σέρπικο» «καταδέχθηκε» να πάει στην απονομή για να στηρίξει το έργο (την προηγούμενη χρονιά με τον «Νονό» είχε σνομπάρει). Αναφέρθηκε σε μια εποχή που τα ναρκωτικά και το αλκοόλ ήταν η δίαιτά του που τον στήριζε σε πολλά κια διάφορα («δεν προτρέπω απλά λέω», είπε), μια εποχή που ατίθασο νιάτο καθώς ήταν δεν φανταζόταν την διάρκεια της απονομής και συνειδητοποιούσε πώς πρέπει να σταματήσει να πίνει έτσι για την περίπτωση που έπαιρνε το Όσκαρ και έπρεπε να…φτάσει μέχρι το πόντιουμ. Τελικά το πήρε ο Τζακ Λέμον και δεν είχαμε ευτράπελα.
Κι έκλεισε ωραία λέγοντας: «Πρέπει να κάνουμε αυτό που κάνουμε γιατί μας κρατά ζωντανούς. Δεν ξέρω πόσοι από εμάς θα ζούσαμε αν δεν το κάναμε.[…] Η ζωή είναι πάνω στο σχοινί. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς αναμονή», ανέφερε, θυμίζοντας την περίφημη ρήση του σχοινοβάτη Καρλ Βαλέντα.
Οι τιμώμενες ταινίες της βραδιάς ήταν τα:
“Avatar: The Way of Water”
“Elvis”
“Everything Everywhere All at Once”
“The Fabelmans”
“Nope”
“She Said”
“TÁR”
“Top Gun: Maverick”
“The Woman King”
“Women Talking”
και τα τιμώμενα τηλεοπτικά προγράμματα:
“Abbott Elementary”
“The Bear”
“Better Call Saul”
“Hacks”
“Mo”
“Pachinko”
“Reservation Dogs”
“Severance”
“Somebody Somewhere”
“The White Lotus”
Ειδικό βραβείο AFI για το 2022 απονεμήθηκε στα «Πνεύματα του Ινισέριν», που όπως και να το κάνεις είναι ελαφρώς κωμικό ότι εκτοπίστηκε από τουλάχιστον τις μισές της τελικής 10άδας. Άλλη κουβέντα.
