Υπάρχουν events που πραγματικά ζηλεύεις που δεν ήσουν εκεί. Ένα τέτοιο έλαβε χώρα πριν λίγες μέρες στην Αμερικανική Ταινιοθήκη, όπου Σπίλμπεργκ και Τζον Γουίλιαμς βρέθηκαν μαζί επί σκηνης και μίλησαν για την πολυετή συνεργασία τους. Στην εκδήλωση προβλήθηκαν αποσπάσματα από τις ταινίες, με τους δύο άντρες να συζητούν μετά πώς επέλεξαν την κατάλληλη μουσική για κάθε πλάνο – ή και το αντίστροφο ενίοτε. Ο Σπίλμπεργκ δήλωσε ότι διανύουμε τον ενενηκοστό χρόνο του Τζον Γουίλιαμς σε αυτή τη γη, ότι αυτό είναι ευλογία για όλους όσους περπατούμε σε αυτή και ότι ο συνθέτης είναι η μούσα του.Ο Γουίλιαμς ανταπέδωσε τις φιλοφρονήσεις με μια ακομα μεγαλύτερη τιμή.
Μερικούς μήνες πριν ο συνθέτης είχε δηλώσει ότι αποσύρεται από την κινηματογραφική μουσική, κάτι που σήμαινε ότι η δουλειά του για τον πέμπτο Ιντιάνα Τζόουνς θα αποτελούσε το τελευταίο του σάουντρακ. Τώρα, όμως, ανέφερε ότι κάνει πίσω για χάρη του φίλου του και ότι θα συνεχίσει να δουλεύει μαζί του για όσο καιρό του το επιτρέψει ο χρονος. «Ο Στίβεν είναι πολλά πράγματα», είπε. «Είναι σκηνοθέτης, παραγωγός, σεναριογράφος, υπεύθυνος στούντιο, φιλάνθρωπος, παιδαγωγός. Δεν είναι, όμως, ένας άνθρωπος στον οποίο μπορείς να πεις όχι.» Όταν ο Σπίλμπεργκ ανέφερε ότι ο πατέρας του δούλευε μέχρι τα 102, ο Γουίλιαμς απάντησε «αυτό περιμένει κι από μένα να κάνω», με το κοινό να ξεσπά σε γέλια.
Όπως ανέφερε κατά τη διάρκεια της βραδιάς ο Σπίλμπεργκ, η σημασία της μουσικής του Γουίλιαμς για το σινεμά του μπορεί να γίνει αισθητή μόνο αν δειξεις στους θεατές μια σκηνή από ταινία του χωρίς τη μουσική του. Φαίνεται να κρατά τον τριπλάσιο χρόνο, ακόμα κι αν είναι μια σκηνή δράσης – το εν λόγω τέχνασμα έχει χρησιμοποιηθεί σε συναυλίες, όπου πρώτα παίζεται μια σκηνή από την «Τελευταία Σταυροφορία» χωρίς μουσική και μετά με τον Γουίλιαμς και την ορχήστρα να την εκτελούν.
Ο Γουίλιαμς με την σειρά του μίλησε για εκείνα που τους ενώσαν. «Γιατι έμεινα με τον Στίβεν για πενήντα χρόνια; Τι μας κράτησε μαζί πέρα από το γεγονός ότι αγαπώ αυτό τον άνθρωπο από όταν ήταν μωρό;», αναρωτήθηκε. «Ο Στίβεν μεγάλωσε αγαπώντας το σπουδαίο παρελθόν της κινηματογραφικής βιομηχανίας και το ερώτημα που έθετε ήταν αν μπορούμε να είμαστε τόσο καλοί, όσο οι άνθρωποι που προηγήθηκαν». Αγαπούσε παλιούς συνθέτες όπως ο Κόρνγκολντ και ο Στάινερ, άκουγε τα επιτεύγματα των ανθρώπων που προηγήθηκαν. Δεν εννοώ ότι δεν σκέφτεται και ότι δεν πηγαίνει τα πράγματα μπροστά, αλλά είναι συνδεδεμένος με το παρελθόν. Ένα από τα πράγματα που ήθελα να κάνω εγώ ήταν να γράφω τόσο καλή μουσική όσο Κόρνγκολντ. Οπότε κάτα κάποιο τρόπο, κοίταζα στην ίδια κατεύθυνση που κοιτούσε και ο Στίβεν.»
Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να τους ευχηθούμε να τα εκατοστήσουν.
