Στις αρχές Δεκεμβρίου θα νόμιζε κανείς ότι όλοι ενδιαφέρονταν για το σινεμά. Ο κόσμος σχολίαζε (ή έβριζε), οι ειδικοί ανέλυαν (και ο κόσμος τους έβριζε), άλλοι πανηγύριζαν κι άλλοι άλλαζαν περιοδικό (site εννοούμε) αναφοράς. Οι δουλειές ανέβηκαν. Για 2-3 μέρες θα έλεγες ότι το σινεμά είναι θέμα συζήτησης και πάλι. Δεν ήταν τελικά έτσι, αλλά η αλήθεια είναι πώς η λίστα των 100 καλύτερων ταινιών όλων των εποχών, η περίφημη λίστα του Sight and Sound με την δεκαετή συχνότητα εμφάνισης, προκάλεσε συζητήσεις. Οι λίγες ήταν για το σινεμά, κάποιες άλλες για τα κριτήρια επιλογής και οι πιο πολλές συμπεριελάμβαναν (το καταλαβατε) βρισίδια προς πάσα κατεύθυνση για το πόσο αχρείαστες είναι οι λίστες κι εμένα δεν θα μου πει κανείς ποια είναι η καλύτερη ταινία.
Μέσα σε αυτό το κλίμα φιλοφρονήσεων και περίσκεψης, το Sight and Sound έκρινε πρακτικό να δημοσιεύσει και την μεγάλη λίστα, των 250 ταινιών της δεκαετίας. Σε αυτήν, θεωρητικά, θα ηρεμούσαν τα πνεύματα του διαδικτυακού Ινισέριν, καθώς καθένας θα έβλεπε πια και τον αγαπημένο/η του δημιουργό – αν και μάλλον όχι και με την ταινία προτίμησής του. Βρισίδια επίκεινται.
Αυτή τη φορά λοιπόν συναντάμε σκηνοθέτες όπως ο Γούντι Άλεν, μια από τις ταινίες που ισοψηφούν τελευταίες («Annie Hall»), ο Ρόμαν Πολάνσκι (Chinatown #146), ή ο Ζαν-Πιερ Μελβίλ («Ο Στρατός των Σκιών» #211), αλλά και άλλους όπως οι Τέρενς Μάλικ, Ζακ Τουρνέρ, Χου Χσιάο Χσιέν, Ζακ Ντεμί, Πολ Τόμας Άντερσον. Συναντάμε επίσης τον 2ο «Νονό» που δεν ήταν επαρκής μεν για τις πρώτες 100, αλλά βολοδέρνει στο #104, μαζί με κάτι «Σαγόνια του Καρχαρία», και «Έλα να Δεις» (αυτό γίνεται όντως) και πάει λέγοντας. Η τω πάλαι καλύτερη ταινία των '80ς (το «Οργισμένο Είδωλο») μυξοκλαίει στο #129, λίγο να σκρολάρεις βλέπεις ότι η «Απειλή» του Κάρπεντερ εκτιμάται πλέον ως καλύτερη ταινία (από την ίδια δεκαετία πάντα, ειδάλλως και το «Matrix» λέει είναι καλύτερο).
Θριαμβευτική άνοδος για το κινηματογραφικό Twin Peaks («Fire Walk With Me», 1992) που από τις τρεις ψήφους που πήρε το 2012, έφτασε στην θέση #221 – το τρίτο μέρος της τηλεοπτικής σειράς ψηφίστηκε επίσης, είναι στο #152.
Θέλατε Κισλόφσκι, Αγγελόπουλο, Χάνεκε, αδεφούς Κοέν, Ίστγουντ και Φίντσερ; Λυπούμαστε, κρίναμε ότι δεν έχουν τα εχέγγυα. Το «Petite Maman», ωστόσο, τα έχει, βρίσκεται στο #225, σε ισοψηφία αν μη τι άλλο με το «Κραυγές και Ψίθυροι» του Μπέργκμαν και την «Μισαλλοδοξία» του Γκρίφιθ.
Η λίστα ολόκληρη υπάρχει εδώ, μια υπομονή έναν ακόμα μήνα, όταν και στις 2 Μαρτίου θα δημοσιευθούν όλες οι κάλπες, όλων των ψηφισάντων, με όλα τα σχόλια.
