Η αλήθεια είναι ότι διαβάζοντας περίφημα λόγιους χαρακτηρισμούς (όπως «ok boomer») «εναντίον» καλλιτεχνών όπως ο Τζον Κλιζ (παρεμπιπτόντως δεν είναι καν boomer, είναι γηραιότερος), χαμογελάς μελαγχολικά. Όχι με σύμπλεγμα ανωτερότητας, μελαγχολικά σκέτα, αναλογιζόμενος περισσότερο τι έχουν χάσει (και τι δεν αποτιμούν) κάποιοι άνθρωποι σήμερα.
Ο Κλιζ λοιπόν, εν γένει δικαιούμενος «δια να ομιλεί» στα περί της κωμωδίας και της ελευθεροστομίας που απαιτείται για να ανθίσει, κοντά 50 χρόνια μετά συνεχίζει το «Fawlty Towers». Τι εστί «Fawlty Towers»; Μια σειρά 12 όλων κι όλων ημίωρων επεισοδίων, χωρισμένων σε δύο κύκλους (1975 & 1979) που θεωρείται από τους Βρετανούς το καλύτερο τηλεοπτικό τους πρόγραμμα όλων των εποχών και, αναπόφευκτα, και το καλύτερο sitcom που παρήγαγε ποτέ η βρετανική τηλεόραση. Αν σε αυτό συνυπολογίσετε το Flying Circus (μαζί με «τα παιδιά» αυτό) και μερικές από τις ωραιότερες κωμικές ταινίες στη συνέχεια (με Python και χωρίς), ίσως είναι δικαιολογημένοι οι χαρακτηρισμοί. Στο κάτω-κάτω δεν είναι και πολλοί οι ζώντες που τους κατακτούν.
Το σόου στηρίζει η Castle Rock, άρα Ρομπ Ράινερ (άλλη βίδα αυτός) μετά Μισέλ Ράινερ, με τον Κλιζ να υπογράφει και να συμπρωταγωνιστεί με την κόρη του, Καμίλα Κλιζ. Την αρχική σειρά υπέγραφε ξανά ο Κλίζ με την τότε σύζυγό του, Κόνι Μπουθ. Υποδυόταν τον Μπέιζιλ Φόλτι, έναν εγωίσταρο ιδιοκτήτη ενός παραθαλάσσιου πανδοχείου που μες τη φιλοδοξία του φλερτάρει και κατακτά διαρκώς την αποτυχία. Στη νέα σειρά ο Μπέιζιλ ανακαλύπτει ότι έχει κόρη και την πείθει να λειτουργήσουν ένα ξενοδοχείο μέχρι τα αστέρια. Ας το πούμε ανερυθρίαστα, ό,τι και να έχει, θα μας αρέσει. Μέχρι τηλεόραση θα μας βάλει να δούμε.
Αναπόφευκτα βέβαια, και καθώς η εποχή μας δεν έχει και ιδιαίτερη μιντιακή σχέση με τα μέσα του '70 (όχι ότι είναι συνολικά χειρότερη πάντως), με δεδομένη τη σχέση του Κλιζ με τα υποστηρίζοντα την ακύρωση media, θα πρέπει να περιμένουμε σκληρή κριτική, ενδεχομένως και άσχετη με την κωμική ουσία.
Δεν πειράζει, θα παίζει ο Κλιζ. Άραγε θα ήταν πολύ να ζητούσε κανείς συμμετοχή και του Ρόουαν Άτκινσον – έτσι για να έχουμε και τους δύο μείζονες σε ένα;
