Μιλώντας για το σινεμά μας και τους ήρωές του, τους πάσης φύσεως δημιουργούς δηλαδή, πρέπει να μάθεις να ζεις με τη στεναχώρια που πάει χέρι-χέρι με την ευτυχία να τους απολαμβάνεις: Γερνούν. Και τα απόνερα αυτού δεν είναι ποτέ ευχάριστα, αντισταθμίζονται μόνο (αλλά είναι υπεραρκετό) από το ότι υπήρξαν.
Έτσι λοιπόν, και μένουμε στα πρόσφατα, μετά τον Μπρους Γουίλις, έχουμε την Τζούντι Ντεντς. Η οποία ως γνωστόν αντιμετωπίζει πρόβλημα όρασης εδώ και πάνω από μια δεκαετία, εμείς πήγαμε να κάνουμε ότι το ξεχνάμε, επειδή τη βλέπαμε κανονικά να παίζει, εκείνο όμως δεν φεύγει και τώρα το πράγμα, σύμφωνα με τις ειδήσεις, είναι ανυπέρβλητο. «Είναι πια αδύνατο να διαβάσω και επειδή έχω φωτογραφική μνήμη χρειάζομαι να βρω ένα μηχάνημα που όχι μόνο θα μου λέει το κείμενο αλλά θα μου λέει και που εμφανίζεται στη σελίδα», είπε η Ντεντς στο σόου του Γκρέιαμ Νόρτον. «Μου ήταν πάντοτε πανεύκολο να αποστηθίζω και να το κρατώ στη μνήμη μου, θα μπορούσα να απαγγείλω ολόκηρη τη 'Δωδέκατη Νύχτα' εδώ που είμαστε».
Ανυπέρβλητο; Ίσως και όχι. Αν πρέπει να δούμε το ποτήρι μισογεμάτο – και γιατί όχι; – η Ντεντς ισχυρίζεται ότι θα βρει τον τρόπο να συνεχίσει την Υποκριτική παρά την απώλεια της όρασης. Στο κάτω-κάτω, όταν έχεις τέτοια αυθεντία στον φακό (και στο θέατρο λένε οι φήμες, τις πιστεύουμε), μπορεί καποιος να της συζητήσει το έργο, να της λέει στο γύρισμα τις ατάκες και αυτή θα βρει το δρόμο. Αναρίθμητα βραβεία (Όσκαρ, Τόνι, καμμιά 10αριά κινηματογραφικά και τηλεοπτικά BAFTA, άλλα τόσα βραβεία Olivier…) και η αμέριστη εκτίμηση όλων μας δεν πέφτουν έξω. Υπάρχουν και σταθερές στη ζωή αυτή.
(A, και ο Νόρτον στη εισαγωγή λέει μια μεγάλη αλήθεια για τα τριαντάφυλλα, δεν ισχύει μόνο στην Ελλάδα λοιπόν).
