Μεταξύ μας εδώ που τα λέμε, rom-com δεν υπάρχει. Ακόμα κι αν είσαι 22 και δεν σου καίγεται καρφί για το είδος, μια ματιά σε οτιδήποτε της Νόρα Έφρον, του Ρομπ Ράινερ ή της Νάνσι Μέγιερς θα σε πείσει ότι σήμερα romcom δεν υφίσταται. Γιατί όμως;
Γιατί χρειάζεται «ρομαντικό συμβόλαιο με το λαό» και δεν θα έλεγες ότι οι καιροί συνηγορούν, γιατί οι σταρ έχουν εκλείψει – και χρειάζεσαι σταρ να ταυτιστεί η μεγαλομανία του ρομαντικώς σκεπτόμενου σινεφίλ – και γιατί όσοι έκαναν την ρομαντική κομεντί σίγουρα λεφτά στα '90ς σήμερα είναι 50κάτι-60κάτι και δεν συνιστούν εύφορο έδαφος για θερισμό εισιτηρίων. Επίσης, όσο και αν δεν αρέσει αυτό στους φαν των κομεντί αυτών, Έφρον και Ράινερ είχαν μια μανιέρα που από ρομαντισμό την διατηρούμε αλλά δεν κάνει γκελ πια, ο κόσμος αυτός έχει παρέλθει. Μπορεί να ξαναρθεί στο μέλλον.
Enter Νάνσι Μέγιερς: Που έχει κάνει «Αυτό που Θέλουν οι Γυναίκες», «Κάλλιο Αργά Παρά Αργότερα», άντε και το «Holiday» (ακολούθησαν τα «Είναι Μπερδεμένο» και πριν 8 χρόνια «Ο Αρχάριος») και έχει κρατήσει το είδος στον 21ο αιώνα με κάποιον τρόπο ζωντανό. Στα 74 της υπογράφει με το Netflix, παίρνει προϋπολογισμό 130 εκατομμυρίων (ασόβαρα πράγματα) και μπαίνει για γυρίσματα τον Μάιο. Αρωγοί της ένα «καστ Μέγιερς», με Γιόχανσον, Φασμπέντερ και Κρουζ. Από καστ ναι, δεν κακοπέφτουμε. Από romcom γοητεία…η μεγάλη πίεση μικρή και η μικρή μικρότερη. Αλλά η Μέγιερς ξέρει τη δουλειά της και η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Το στόρι μιλά για ένα νεαρό ζευγάρι συγγραφέα/σκηνοθέτη και παραγωγού που ερωτεύονται και ετοιμάζονται για τη μεγάλη χολιγουντιανή αρχή. Το ρομάντζο όμως ξεθωριάζει, χωρίζουν, αλλά όταν μια μεγάλη ευκαιρία καριέρας παρουσιάζεται επανενώνονται μπας και στη φλόγα της σώσουν και τον δεσμό. Κάτι σε «La La Land» από καλό άνθρωπο δηλαδή – θα έλεγε κάποιος, όχι εμείς – είναι η ιστορία. Την επιτυχία της την χρειάζεται το είδος, οι σταρ της, το Netflix και κάτι μοναχικές ψυχές που πάντα συνδέονταν με τα ωραία παραμύθια του Χόλιγουντ. Πάλι θα έλεγε κάποιος, όχι εμείς.
Πάμε Νάνσι, μαζί σου.
