ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΑΙΝΙΑ
Το σινεμά είναι παγκόσμια γλώσσα και οφείλει να αναγνωρίζεται, αλλά και να εορτάζεται, ως τέτοια. Μέσα από 92 επίσημες υποβολές για το φετινό Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας και τρία χρόνια μετά τον ιστορικό θρίαμβο μιας ξενόγλωσσης ταινίας (τα «Παράσιτα» του Μπονγκ Τζουν-χο), η πεντάδα φέτος έχει ένα αξιόλογο, φεστιβαλικό «οπλοστάσιο» και ένα ξεκάθαρο «μέτωπο» ως φαβορί.
Το γερμανικό «Ουδέν Νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο» του Έντβαρντ Μπέργκερ, που σάρωσε με 7 βραβεία στα πρόσφατα BAFTA και έχει οσκαρικό παρελθόν (η ταινία του Λούις Μάιλστοουν είχε κερδίσει το Όσκαρ Καλύτερης το 1930), αναμένεται να βγει πρώτο στη φετινή «μάχη» της Διεθνούς Ταινίας. Το πολεμικό δράμα του Μπέργκερ, που διαβάζει το αριστούργημα του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ με ποιητικό λυρισμό και ισόποσο ωμό ρεαλισμό, πριμοδοτείται από τις 9 συνολικές υποψηφιότητες της ταινίας (παίζει δυνατά και στις κατηγορίες Δ.Σεναρίου, Φωτογραφίας, Μουσικής) και είναι το αναπάντεχο, φετινό στοίχημα του Netflix αντί των προσδοκώμενων «Bardo» του Ινιαρίτου και «Λευκός Θόρυβος» του Μπάουμπακ. Έχοντας αποσπάσει τιμές από National Board of Review, την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου και την Βρετανική Ένωση Διευθυντών Φωτογραφίας, να περιμένετε πολλά νεώτερα (βραβεία) από το οσκαρικό μέτωπο.
Η μόνη ταινία που ουσιαστικά κοντράρει το «Μέτωπο» και μπορεί να κάνει την έκπληξη αυτή την Κυριακή είναι το αργεντίνικο «Argentina, 1985», το πολιτικό θρίλερ του Σαντιάγκο Μίτρε με τον Ρικάρντο Νταρίν, που απέσπασε την αντίστοιχη Χρυσή Σφαίρα. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που η Αργεντινή κάνει την ανατροπή, θυμηθείτε το Όσκαρ της ταινίας του Καμπανέλα «Το Μυστικό στα Μάτια της» απέναντι στην «Λευκή Κορδέλα» του Χάνεκε και τον «Προφήτη» του Οντιάρ. Την πεντάδα συμπληρώνουν τρεις θαυμάσιες ταινίες (που μάλιστα έκαναν πανελλήνια πρώτη στις πρόσφατες Νύχτες Πρεμιέρας), το σπαρακτικό «Close» (Βέλγιο) του Λούκας Ντοντ, ο γαϊδαράκος του μπρεσονικού «ΕΟ» (Πολωνία) του Γέρζι Σκολιμόφσκι και το τρυφερό «Ήσυχο Κορίτσι» (Ιρλανδία) του Κόλουμ Μπερέιντ, που ανεξάρτητα από την οσκαρική τύχη τους, οφείλετε να αναζητήσετε. Πάνος Γκένας
Θα νικήσει: «Ουδέν Νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο»
Θα θέλαμε να νικήσει: «Close»
ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Όλοι οι αναλυτές συμφωνούν ότι η φετινή μάχη στην κατηγορία του Πρωτότυπου Σεναρίου είναι ανάμεσα στους αδερφούς Κουάν και στον Μάρτιν ΜακΝτόνα. Οι πρώτοι πήραν το εύρημα του πολύ-σύμπαντος, που φοριέται πολύ στις υπερηρωικές παραγωγές της εποχής, γέννησαν μέσα από αυτό ευρήματα για άλλες πενήντα ταινίες και ύφαναν μια χαοτική (μη) πλοκή, η οποία όμως εντάσσει το χάος στις θεματικές της. Εστιάζοντας, καταλήγοντας ότι λίγο πολύ, παρά τον κερματισμό της εποχής, η ανάγκη μας να αγαπηθούμε και να γίνουμε κατανοητοί παραμένει ακέραια.
Κι από την άλλη ο Μάρτιν ΜακΝτόνα, με μια οσκαρική νίκη για το μικρού μήκους του «Six Shooter», με άλλες δύο υποψηφιότητες πρωτότυπου σεναρίου στο ενεργητικό του και με θεατρικές επιτυχίες στις ΗΠΑ τόσο εντός όσο κι εκτός Μπρόντγουεϊ, ξεκινά από μια μικρή ιστορία παράλογης έριδας ανάμεσα σε δύο φίλους, επιστρατεύει για ακόμα μια φορά αυτή την ιδιόρρυθμη συνύπαρξη καυστικού χιούμορ και μαυρόψυχου δράματος και φιλοσοφεί μπεκετικά γύρω από τον διχασμό που αποτέλεσε δομικό στοιχείο της ανθρώπινης ιστορίας, από τον Κάιν και τον Άβελ και τον Ιρλανδικό Εμφύλιο της εποχής των δύο ηρώων στο έργο, μέχρι σήμερα.
Υπάρχει επισης το «Τar», όπου το επίτευγμα μοιάζει να πιστώνεται πρωτίστως στη σκηνοθεσία – κακώς, αν θέλουμε να σταθούμε μόνο στα εξόφθαλμα, ο Σόρκιν πολύ θα ήθελε να έχει γράψει σκηνή σαν αυτή του μαθήματος στο πρώτο ημίωρο της ταινίας – υπάρχει η αυτοβιογραφική, αγαπητική επιστολή στο σινεμά των Κούσνερ και Σπίλμπεργκ, η οποία έχει βγει εκτός μάχη από καιρό και, βέβαια, υποψήφιο είναι και το «Τρίγωνο της Θλίψης», το οποίο συμπληρώνει απλά την πεντάδα.
Η Ένωση Σεναριογράφων ψήφισε «Τα Πάντα Όλα». Αφενός εκεί ο ΜακΝτόνα δεν μπορούσε να είναι υποψήφιος, αφετέρου πιστεύουμε ότι τα μέλη της Ακαδημίας θα εντοπίσουν αλλού τα ατού της δημιουργίας των Ντάνιελς και ο ΜακΝτόνα, της οσκαρικής προϊστορίας, της πιο συμπαγούς δραματουργίας και της εντονότερης διαλογικότητας θα επικρατήσει στη συγκεκριμένη κατηγορία. Γιάννης Βασιλείου
Θα νικήσει: «Τα Πνεύματα του Ινισέριν»
Θα θέλαμε να νικήσει: «Τα Πνεύματα του Ινισέριν»
ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Μετά και την νίκη του στην Ένωση των Σεναριογράφων το «Γυναικείες Κουβέντες» της Σάρα Πόλεϊ προσθέτει ένα ακόμη βέλος στην κερδοφόρα φαρέτρα του, που μετράει μεταξύ άλλων και το αντίστοιχο βραβείο των Critics Choice, κερδίζοντας πια δυνατό προβάδισμα έναντι του «Ουδέν Νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο» των Έντβαρντ Μπέργκερ, Λέσλι Πάτερσον και Ίαν Στόκελ, το οποίο μοιάζει να ακολουθεί δεύτερο, αν και όχι καταϊδρωμένο αν τουλάχιστον κρίνουμε από την καθολική του κυριαρχία στα BAFTA, όχι μόνο σε επίπεδο διασκευασμένου σεναρίου, αλλά και καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και διεύθυνσης φωτογραφίας, γεγονός που αναμένεται να παίξει τον δικό του ρόλο την βραδιά των Όσκαρ.
Την ομάδα των υποψηφίων συμπληρώνουν ο Ράιαν Τζόνσον για το σενάριο του «Glass Onion: A Knives out Mystery», που δύσκολα θα αποτελέσει κίνδυνο για τα προαναφερθέντα φαβορί, αλλά και το «Top Gun: Maverick» σε σενάριο των Έρεν Κρούγκερ, Έρικ Γουόρεν Σίνγκερ και Κρίστοφερ ΜακΚουόρι, που έκανε την έκπληξη φέρνοντας και πάλι τον κόσμο στα σινεμά στην μετά-πανδημική εποχή, οπότε μπορεί κανείς να πει πως το μεγαλύτερο βραβείο – αυτό μιας τίμιας, αβανταδόρικης συνέχειας που απολαμβάνεται μονάχα σε μια σκοτεινή αίθουσα – του ανήκει πανηγυρικά και δεν χρειάζεται άλλα.
Η πεντάδα ολοκληρώνεται με το «Αισθάνομαι Ζωντανός» και την ανανεωτική, σεναριακή φροντίδα του νομπελίστα Καζούο Ισιγκούρο στον «Καταδικασμένο», το κλασικό αριστούργημα του Ακίρα Κουροσάβα, που σε μια άλλη χρονιά θα αποδείκνυε ότι ο διαχρονικός ουμανισμός, είναι αυτός που εκτός από δάκρυα στα μάτια, σου φέρνει και βραβεία.
Το υπέρτατο κονταροχτύπημα θα είναι αυτό μεταξύ «Women Talking» – την μοναδική, υποψήφια ταινία για φέτος, γραμμένη και σκηνοθετημένη από γυναίκα, το κρατάμε αυτό – και το «Ουδέν Νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο», βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ, ένα αντιπολεμικό έπος από αυτά που η Ακαδημία έχει αποδείξει, ανά τα χρόνια, ότι αγαπά και (να) βραβεύει, όπως ακριβώς συνέβη και το μακρινό 1930 με το ίδιο μυθιστορηματικό υλικό σε σκηνοθεσία Λιούις Μάιλστοουν, να φεύγει από την 3η(!) Τελετή Απονομής των Βραβείων Όσκαρ με εκείνα της Καλύτερης Ταινίας και του Καλύτερου Σκηνοθέτη. Βαρβάρα Κοντονή
Θα νικήσει: Σάρα Πόλεϊ, «Γυναικείες Κουβέντες»
Θα θέλαμε να νικήσει: Καζούο Ισιγκούρο, «Αισθάνομαι Ζωντανός»
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ
Δυο Βρετανοί, ένας Γερμανός, ένας Ιρανός και μια Αυστραλή. Θα μπορούσε να είναι το ξεκίνημα ενός ανεκδότου αλλά είναι κάτι πεζότερο, το έχουμε ξαναπεί, οι Αμερικανοί δεν διανύουν την μεγαλύτερή τους δόξα στον τομέα της διεύθυνσης φωτογραφίας. Ή, για να το πούμε ορθότερα, δεν φτάνουν στο ρετιρέ της αναγνώρισης. Ποιο είναι το ανέκδοτο; Ότι ο Κλαούντιο Μιράντα δεν είναι υποψήφιος φέτος για την δουλειά του στο «Top Gun: Maverick». Και τι έκανε δηλαδή. Κάτι καινοτομίες δούλεψε, ένα είδος αφύπνισε, την κινηματογραφική αίθουσα, από μεριάς του, έσωσε. Σιγά. Η Ακαδημία ξέρει.
Τι έχουμε λοιπόν εκτός από ιλαρότητες;
Έναν εγνωσμένα μεγάλο, τον Ρότζερ Ντίκινς, των 16 υποψηφιοτήτων σε 28 χρόνια, των δύο βραβείων (2018 και 2020 για «Blade Runner 2049» και «1917» αντίστοιχα). Φέτος είναι εδώ για το «Empire of Light» του Σαμ Μέντες, για το σερί, το όνομα στην ούγια, την συμπλήρωση της 5άδας. Mπορούσε να απουσιάζει.
Έχουμε τον Ντάριους Κόντζι («Μπάρντο, Ψευδές Χρονικό Ενός Σωρού Αλήθειες»), έναν μεγάλο συνθέτη του φωτός που η Ακαδημία έχει ανακαλύψει μόλις δύο φορές, μία για την «Evita» (1997) του Άλαν Πάρκερ και μία φέτος. Με το «Se7en» όρισε εποχή και είδος, αλλά εκείνη τη χρονιά προτιμήθηκε ως υποψηφιότητα ο Στέφεν Γκόλντμπλατ (για το «Batman Forever»), που φέτος τιμήθηκε με το βραβείο συνεισφοράς από την Ένωση Διευθυντών Φωτογραφίας ή ο Μάικλ Κόουλτερ για το «Λογική Ευαισθησία». Τρέχα γύρευε. Εν πάση περιπτώσει το φετινό του είναι επιτευγματικό, δεν μπορούσε να λείπει.
Έχουμε τον Φλόριαν Χοφμάιστερ («Tár»), πρωτάρης ο Γερμανός στα ακαδημαϊκά σουαρέ. Και χωρίς μεγάλο βιογραφικό να ήταν έχει κάνει το «Βαθύ Μπλε του Έρωτα» του Τέρενς Ντέιβις και αρκεί, τώρα πρόσθεσε και τούτο, δεν χρωστάει πουθενά. Ωστόσο η δουλειά του είναι η λιγότερο εφετζίδικη της πεντάδας, η πιο αποχρωματισμένη και η πιο άρρηκτα δεμένη στην σκηνοθετική όψη του αριστουργήματος. Μπορούσε να λείπει, με βάση τις φαντασμαγορίες που επελέγησαν (και) φέτος.
Η Μάντι Γουόκερ είναι επίσης οσκαρική πρωτάρα είναι όμως και αγριεμένο αουτσάιντερ, ιδίως μετά την κατάκτηση του βραβείου της Ένωσης των Φωτογράφων πριν λίγες μέρες, καθώς και το ότι είναι η μόνη της πεντάδας της Ένωσης που την στηρίζει οσκαρική υποψηφιότητα Καλύτερης Ταινίας. Η Αυστραλή έχει, όπως ο Χοφμάιστερ, ζωντανέψει ένα σκηνοθετικό όραμα, το γνωστό λούνα παρκ «Μπαζ Λούρμαν», και είναι πέρα ως πέρα αποτελεσματική στον εξπρεσιονιστικό ντοκιμαντερισμό (…) που της ζητήθηκε για το «Elvis».
Και τέλος, Τζέιμς Φρεντ, επίσης οσκαρικός πρωτάρης και εδώ και καιρό δυναμικό φαβορί. Οι ειδήμονες μιλούν για την οσκαρική κατηγορία που συνδέεται με τις υποψηφιότητες οπτικών εφφέ και σκηνογραφίας, με ποσοστά πλησίον του 70% νικητή φωτογραφίας για τις ταινίες που είναι υποψήφιες και στις τρεις κατηγορίες. Το βρήκατε, το «Ουδέν Νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο» είναι η μόνη από την πεντάδα που το κατορθώνει. Ηλίας Δημόπουλος
Θα νικήσει: Μάντι Γουόκερ («Elvis»)
Θα θέλαμε να νικήσει: Φλόριαν Χοφμάιστερ («Tár»)
ΜΟΝΤΑΖ
Τα έχουμε πει, το βασικό εργαλείο που κάνει το σινεμά αυτό που είναι – σινεμά- και το διαχωρίζει από το θέατρο για παράδειγμα, είναι το μοντάζ. Ευτυχώς φέτος η Ακαδημία έβαλε μυαλό και δεν θα επαναλάβει την περσινή ύβρη να απονείμει το βραβείο πριν την έναρξη της μετάδοσης της τελετής, κάτι που, έτσι κι αλλιώς, δεν βοήθησε ούτε τη ροή, ούτε την οικονομία του show.
Τα τελευταία χρόνια τα Όσκαρ δείχνουν να προτιμά πιο φαντεζί δουλείες στην κατηγορία, βραβεύουν μοντάζ που φαίνεται. Με αυτή τη λογική, τα «Πνεύματα του Ινισέριν» βρίσκονται στον αντίποδα και μόνο στην περίπτωση μιας ανέλπιστης επικράτησης της ταινίας στα μεγάλα βραβεία θα φύγουν με νίκη από αυτή την κατηγορία. Δυστυχώς, πίσω μένει μάλλον και η Μόνικα Βίλι, η μοντέζ του Χάνεκε, για μια ταινία όπου, κατά τα άλλα, ο ρυθμός είναι το Α και το Ω, όπου ο χρόνος είναι νευραλγικός δραματουργικά και σημειολογικά – ναι, για τον θρίαμβο του «Tar» λέμε.
Με αυτά ως δεδομένα, έχουμε τρεις βασικούς υποψηφίους. Το «Elvis» μένει πίσω για δυο λόγους, ο ένας ότι δεν βραβεύτηκε από το Σωματείο των Μοντέρ, ο άλλος είναι ότι η φρενίτιδα του σινεμά του Λούρμαν είναι πια σήμα κατατεθέν του σκηνοθέτη, δεν προκαλεί έκπληξη. Όλα δείχνουν ότι για το βραβείο θα κονταροχτυπηθούν το «Top Gun:Maverick» και η ταινία των αδερφών Κουάν. Τα «Πάντα Όλα» είναι η χαρά του μοντέρ, μοιάζουν και πιο κοντά στη φιλοσοφία μοντάζ που βραβεύεται μέσα στην τελευταία δεκαετία, έχουν όμως ένα ντεζαβαντάζ: σε ένα μεγάλο μέρος της τρίτης πράξης της ταινίας, μπορείς κάλλιστα να βάλεις τα πλάνα στο shuffle και δεν θα αλλάξει σχεδόν τίποτα – υπάρχει λόγος που συμβαίνει αυτό, περισσότερα επί του θέματος όταν περάσουμε στην κατηγορία της σκηνοθεσίας.
Όσοι ενοχληθούν από την έλλειψη αιτιοκρατίας, θα την βρουν στο «Top Gun:Maverick», επίσης βραβευμένο από τo Σωματείο των Μοντέρ. Ο πρωτοεμφανιζόμενος Έντι Χάμιλτον βάζει τις αερομαχίες σε τάξη, πάντα σε συνεργασία με τους υπεύθυνους των ηχητικών εφέ, αναδεικνύει τη γεωγραφία της εναέριας δράσης με ένταση και ευκρίνεια – πολυτέλεια το τελευταίο σήμερα- και αυτά τα πετυχαίνει, πιθανότατα, με έναν μέσο όρο διάρκειας πλάνου μεγαλύτερο από εκείνον της πρωτότυπης ταινίας – το γράφουμε χωρίς να το έχουμε ψάξει, αλλά αυτή την εντύπωση μας άφησε. Ας μην ξεχνάμε ότι η ταινία του Τζόζεφ Κοζίνσκι έχει και το συνοδευτικό αφήγημα της «σωτηρίας του σινεμά» κι αυτό πιστεύουμε ότι κάπως θα επιβραβευθεί από την Ακαδημία. Γιάννης Βασιλείου
Θα νικήσει: «Top Gun: Maverick»
Θα θέλαμε να νικήσει: «Tar»
ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ και ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
Στην φετινή κατηγορία ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ θα βρείτε μερικές από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς: τον Χρυσό Λέοντα της Βενετίας που παρακολουθεί την ακτιβιστική δράση της κορυφαίας φωτογράφου Ναν Γκόλντιν απέναντι σε μία δυναστεία φαρμακοβιομηχάνων («Όλη η Ομορφιά και η Αιματοχυσία» της ήδη οσκαρούχας Λόρα Πόιτρας), το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Σάντανς και Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ Καννών, που ψηλαφεί τον άρρηκτο δεσμό μας με την φύση («All that Breathes» του Σόνακ Σεν), το εμπορικότατο love και λάβα story δύο πρωτοπόρων Γάλλων ηφαιστειολόγων («Fire of Love» της Σάρα Ντόουσα), ένα σημαντικό ντοκουμέντο για την δουλειά των κοινωνικών λειτουργών ενός ειδικού ορφανοτροφείου της Ανατολικής Ουκρανίας («A House Made of Splinters» του Σάιμον Λέρενγκ Βίλμοντ) και το – φαβορί – «Navalny» του Ντάνιελ Ρόχερ, με το Βραβείο Κοινού στο Σάντανς στις αποσκευές και θέμα την απόπειρα δηλητηρίασης του Ρώσου δικηγόρου και πολιτικού ακτιβιστή Αλεξέι Ναβάλνι, του ανθρώπου που η Wall Street Journal περιέγραψε το 2012 ως εκείνον «που ο Βλαντίμιρ Πούτιν φοβάται περισσότερο». Πρόκειται για μία κατηγορία στην οποία δεν υπερτερεί ένας τίτλος έναντι κάποιου άλλου. Όποια ταινία και να κερδίσει, θα έχει τον δικό της δίκαιο, άξιο λόγο.
Στην κατηγορία ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ, δυο υποψηφιότητες του Netflix («The Elephant Whisperers», «The Martha Mitchell Effect») και δυο από το The New Yorker Studios («Haulout», «Stranger at the Gate») ανταγωνίζονται για το βραβείο, μαζί με το ευαίσθητο,οικογενειακών καταβολών «How Do You Measure a Year?». Το ειδικό βάρος της Μαλάλα Γιουσαφζάι στην παραγωγή του «Stranger at the Gate» ίσως αποδειχθεί και το κλειδί για το Όσκαρ. Πάνος Γκένας
Θα νικήσει (μεγάλου μήκους): «Navalny»
Θα νικήσει (μικρού μήκους): «Stranger at the Gate»
ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ και ANIMATION ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
Στην κατηγορία ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ το πιθανότερο είναι ο ιρλανδέζικος αέρας των «Πνευμάτων του Ινισέριν» να φέρει το Όσκαρ στο «An Irish Goodbye» των Τομ Μπέρκλεϊ και Ρος Γουάιτ, ταινίας που απέσπασε πρόσφατα το BAFTA βρετανικής μικρού μήκους με θέμα την σχέση δύο αποξενωμένων αδελφών που διαχειρίζονται το πενθος για την μητέρα τους. Εναλλακτικά, το γοητευτικό και γλυκό (μα όχι γλυκερό) «Le Pupille» της Αλίτσε Ρορβάχερ («Θαύματα») σε παραγωγή του τέσσερις φορές βραβευμένου με Όσκαρ Αλφόνσο Κουαρόν μπορεί να κλέψει εύκολα καρδιές (και βραβεία).
Για την κατηγορία ANIMATION ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ φανταστείτε το εξής: ο παρουσιαστής ή παρουσιάστρια του βραβείου να ανοίξει τον φάκελο και να πει «And the Oscar goes to… “My Year of Dicks”», μπορεί και να μιλάμε για την viral στιγμή της φετινής Τελετής (εξαιρούνται τα απρόοπτα χαστούκια επί σκηνής)! Η ταινία της Σάρα Γκουναντότιρ (όσοι/-ες έχετε δει το «The Diary of a Teenage Girl» θα θυμάστε την σεκάνς κινουμένων σχεδίων που είχε επιμεληθεί), είναι η αντισυμβατική έκπληξη της κατηγορίας, που έχει όμως ως αδιαφιλονίκητο φαβορί το βραβευμένο με BAFTA και Annies «Το Αγόρι, ο Τυφλοπόντικας, η Αλεπού και το Άλογο» των Πίτερ Μπέιντον και Τσάρλι Μάκεσι, μία ιστορία φιλίας εμπνευσμένη από το ευπώλητο, εικονογραφημένο βιβλίο του Μακέσι. Πάνος Γκένας
Θα νικήσει (μικρού μήκους): «An Irish Goodbye»
Θα νικήσει (μικρού μήκους animation): «Το Αγόρι, ο Τυφλοπόντικας, η Αλεπού και το Άλογο»
Μείνετε συντονισμένοι στο ΣΙΝΕΜΑ! Την Κυριακή 12 Μαρτίου οι συντάκτες του cinemagazine.gr θα παρακολουθήσουν την 95η Τελετή Απονομής των Όσκαρ και θα ενημερώνουν διαρκώς σάιτ και σελίδες των social media με νέα και νικητές. Βάλτε κανάτες καφέ και ξενυχτήστε μαζί μας!
