Ως εξωτερικός παρατηρητής κανείς, και ως κάποιος που δεν χρειάζεται να καταφέρεται λοιδορώντας μια ταινία «γιατί σοσιομιντιακά έτσι», οφείλει να πει ότι το στοίχημα – και η σύλληψη – της Γκέργουιγκ, καθώς και του συν-σεναριογράφου συντρόφου Νόα Μπάουμπακ, είναι τολμηρή, διαφορετική και «γυρίζει κεφάλια». Η είσοδος στον plastic fantastic παστέλ κόσμο μιας ιστορικής… κούκλας είναι φτιαγμένη από το υλικό του auteur-ισμού, του «έτσι θέλω» μιας δημιουργού που ανακατεύει τις τράπουλες, ίσως ακόμα και χωρίς να θέλει να ξέρουμε τι παιχνίδι θα μας μοιράσει.
Θα είναι μια ρετροφουτουριστική κομεντί; Μια κομεντί σκέτο; ΜΙα ανάλαφρη ταινία σατιρικού υποστρώματος; Ένα φεμινιστικό μανιφέστο που ξαναδιαβάζει το ανδρικού βλέμματος μάρκετινγκ του 20ού αιώνα; Όλα μαζί και κάτι ακόμα που η ίδια η ταινία θα αποκαλύψει; Μια εικόνα παίρνει κανείς από το ανέφελο και ολίγον σινεφιλικό (βλέπε Ζακ Ντεμί) νέο τρέιλερ που υπάρχει μια παράγραφο πιο κάτω.
Με προϋπολογισμό 100 εκατομμυρίων, θεωρητικά ψίχουλα δηλαδή αλλά εντελώς «αλλού» σε σχέση με το indie παρελθόν της («Frances Ha»), η «Barbie» της Μάργκο Ρόμπι και ο Κεν του Ράιαν Γκόσλινγκ έρχονται στις 21 Ιουλίου στις ΗΠΑ, ευθέως απέναντι στο «Όπενχαϊμερ» του Κρίστοφερ Νόλαν, σε έναν τέλεια κόντρα προγραμματισμό και μια αναμέτρηση παραδοσιακά εννοούμενων ανδρικών και γυναικείων κοινών, που ελπίζει κανείς νικήτρια θα έχει την αίθουσα. Φωτογράφος είναι ο Ροντρίγκο Πριέτο και συνθέτης ο Αλεξάντερ Ντεσπλά, είδαμε και τον Γουίλ Φέρελ στο τρέιλερ, όλα καλά.
