Υπάρχει ένα βασικό ερώτημα για τους λάτρεις της δράσης της σχετικά νεότερης κινηματογραφικής εποχής. Ποιος δέρνει πειστικότερα, ο Μποντ του Κρεγκ (στο «Καζίνο Ρουαγιάλ»), ο Μπορν του Ντέιμον (σε όποιο από τα πρώτα τρία), ο Ίθαν Χαντ (γενικώς), ο Τζον Γουίκ (γενικώς) ή ο Ρόμπερτ ΜακΚόλ (γενικότατα); Η απάντηση είναι βέβαια ο Μπορν και βραχεία κεφαλή πίσω του ο ΜακΚόλ – όχι φίλοι μου ο Γουίκ είναι…γουίκ όνομα και πράγμα θα τις έτρωγε ακόμα και από τον Ίθαν που δεν σκοτώνει ανθρώπους. Άλλη συζήτηση, χρειάζεται δια ζώσης.
Σε αυτό το νεότερο ρεύμα μοναχικών ξυλοφορτωτών, τύπων που αυτοδίκαια ως επί το πλείστον, ή στο όνομα κάποιων ιδανικών εν ανάγκη, σπέρνουν θάνατο και βρωμόξυλο (συχνά με αυτή τη σειρά), ο Equalizer έχει μια ειδική θέση. Όπως και πάνω-κάτω όλοι έχει κακούς κάθε αλλόφυλο/αλλόθρησκο/αλλόγλωσσο (τώρα τα βάζει με τη Μαφία), αλλά έχει και μια ελάχιστη εξισορρόπηση από το ότι δέρνει (understatement) για να ισοσκελίσει – ικουαλάιζ δηλαδή – μια γενικότερη αδικία.
Ως εκεί είναι η όποια σοβαρότητα μιας ταινίας με σκηνή που ο ήρωας προειδοποιεί τον κακό ότι σε λίγο θα τα κάνει πάνω του (…), άλλο που εμείς ανυπερθέτως θα την απολαύσουμε μάλλον περισσότερο από ότι ποτέ θα απολαμβάναμε οποιοδήποτε Τζον Γουίκ.
Στην σκηνοθεσία επιστρέφει και πάλι ο Αντουάν Φούκουα, που πρέπει να το έκανε back to back με το «Emancipation», η ιστορία είπαμε εμπεριέχει Μαφία, το ιταλικό χρώμα και μια ιδιότυπη χρήση του Volare κυριαρχούν, νάσου και η Ντακότα Φάνινγκ κοντά 20 χρόνια μετά το «Man On Fire», ιδού και το τρέιλερ, τι άλλο να ζητήσει κανείς;
