Ο «Ε.Τ.» είναι μια από εκείνες τις ταινίες που μας ξαναβρίσκουν σε μεγαλύτερη ηλικία απλά για να ηχήσουν σαν καμπανάκι, σε περίπτωση που έχουμε μεταμορφωθεί σε έναν από τους απρόσωπους ενήλικες του έργου, και να μας θυμίσουν τις δικές μας βόλτες με ένα ποδήλατο στον ουρανό. Είναι δε μία από τις ταινίες για τις οποίες θα θυμόμαστε τον Στίβεν Σπίλμπεργκ, δύσκολο να σκεφτείς κριτική (και μη) αποτίμηση του έργου του που δεν θα την περιλαμβάνει στις κορυφαίες στιγμές του.
Χρόνια πριν, σε μεταγενέστερο cut του έργου του για το DVD, ο Σπίλμπεργκ το είχε πειράξει, αντικαθιστώντας ψηφιακά τα όπλα στα χέρια των πρακτόρων με walkie-talkies. Τώρα σε ένα masterclass που έδωσε, ομολογεί ότι έκανε λάθος. «Δε έπρεπε να το κάνω αυτό. Ο Ε.Τ είναι ένα παράγωγο της εποχής του. Κανένα φιλμ δεν θα πρέπει να αναθεωρείται υπό το πρίσμα της σύγχρονης εποχής, είτε εθελοντικά, είτε, ακόμα χειρότερα, αναγκαστικά.», είπε ο Σπίλμπεργκ και τοποθετήθηκε έτσι στο ζήτημα των καλλιτεχνικών παρεμβάσεων σε έργα του παρελθόντος ώστε να συμφωνούν με τις ευαισθησίες της εποχής. «Τότε ένιωσα ότι δεν είναι σωστό οι πράκτορες να κυνηγούν τα παιδιά με τα όπλα στραμμένα προς αυτά και τα άλλαξα με walkie-talkies. Τα χρόνια πέρασαν και το μετάνιωσα. Δεν θα έπρεπε να πειράξω τη δουλειά μου και δεν συνιστώ σε κανέναν να κάνει κάτι αντίστοιχο. Όλες οι ταινίες μας σηματοδοτούν το πού βρισκόμασταν όταν τις γυρίσαμε, πού βρισκόταν ο κόσμος μας και ποια ήταν τα ερεθίσματά μας όταν κυκλοφόρησαν. Οπότε το μετάνιωσα για αυτή μου την παρέμβαση».
Με τα βρετανικά θέατρα να ζητούν από τον ΜακΝτόνα να κάνει ριζικές αλλαγές σε διαλόγους των θεατρικών του, αν θέλει να ανέβουν στο σανίδι, και εκδοτικούς οίκους να αλλάζουν τη γλώσσα στα βιβλία του Ρόαλντ Νταλ, η συζήτηση των παρεμβάσεων στην τέχνη ώστε να προσαρμοστεί στις ευαισθησίες της εποχής καλά κρατεί. Όταν το ανέφερε ο συντονιστής της συζήτησης, η αντίδραση του Σπίλμπεργκ ήταν άμεση. «Κανένας δεν πρέπει να αφαιρέσει την σοκολάτα από το Γουιλι Γούονκα», ειπε χαριτολογώντας και επανέλαβε πιο σοβαρά ότι είναι η πολιτιστική μας κληρονομιά, η ιστορία μας και ότι δεν θα επρεπε να λογοκρίνουμε την τέχνη κατά αυτό τον τρόπο. Είναι σαφές ότι ο Αμερικανός σκηνοθέτη θεωρεί ότι δεν πρέπει να παρεμβαίνουμε σε έργα του παρελθόντος, φέρνοντας ως παράδειγμα μια προσωπική του εμπειρία. Κι εδώ που τα λέμε, οι Αρχές είναι συνήθως ο κακός της υπόθεσης στις ταινίες του και αντικαθιστώντας τα όπλα με walkie-talkies, αυτομάτως γίνεται λιγότερο κακός.
