Το γιατί δεν βγαίνουν ρομαντικές κομεντί της προκοπής είναι ερώτημα που απασχολεί μερικούς – αν και όχι απαραίτητα με τον πιο στοχαστικό τρόπο. Οι περισσότεροι φαίνεται να πιστεύουν ας πούμε ότι ρομαντικές κομεντί δεν γράφονται καλές γιατί εκλείπουν τα ταλέντα μπρος και πίσω από την κάμερα, οπότε και ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται. Αν το αντιστρέψουμε ίσως βρεθούμε πλησιέστερα στην αλήθεια. Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται, ο ιδεαλισμός του είδους έχει υποχωρήσει, οπότε και οι ταινίες δεν προσελκύουν ανάλογα διαμετρήματα. Ο ρομαντισμός πάσχει κάπως ως στάση στην εποχή της πληκτρολόγησης και μέχρι να κάνει τον κύκλο της η διαδικασία θα αρκεστούμε στον ρομαντισμό που τρυπώνει παράπλευρα σε κάποιες ταινίες εκτός είδους. Άσε που μεταξύ μας τώρα λέμε-λέμε, αλλά η βιομηχανία φτιάχνει φανατικά ταινίες σχεδόν αποκλειστικά για έφηβα αγόρια. (Όλο αυτό βέβαια δεν αλλάζει το γεγονός ότι οι ρομαντικές κομεντί ποτέ δεν ήταν μείζονα ψυχαγωγία εισπρακτικά, άλλο που για μια 15ετία περίπου στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα έκοβαν αξιοσημείωτα εισιτήρια.)
Ωστόσο υπάρχει ένα ζήτημα επίθεσης στην συνταγογράφηση της ρομαντικής κωμωδίας, οπότε και η Έμα Τόμσον έχει κάτι να πει: «Οι ρομαντικές κομεντί δεν είναι πιο προβλέψιμες από άλλα είδη. Είμαστε απλώς πιο αγενείς μαζί τους, όπως άλλωστε και παλιότερα η Τζέιν Όστεν θεωρήθηκε 'ηλίθια γυναικεία λογοτεχνία'. Η Τζορτζ Έλιοτ είπε ότι όλα τα γοτθικά ρομάντζα άρχισαν όταν οι γυναίκες φιμώθηκαν περίπου από παντού και όλους. Όμως η αρσενική αφήγηση του τύπου 'κάπου εδώ παρεμβαίνω και σώζω τον κόσμο' είναι επίσης προφανής αν όχι και περισσότερο κοινότοπη.» Πέστα.
Και η Τόμσον συνεχίζει: «Μια πραγματικά καλή ρομαντική κομεντί δεν τη συναντάς εύκολα. Και οι καλές αυτές είναι εκείνες που εμπνέονται από την λογική της Τζέιν Όστεν. Σε αυτές έχεις μεν μια ιστορία με καλό τέλος, αλλά πάντοτε περιέχουν ένα ταξίδι που φωτογραφίζει μια στιγμή της κοινωνίας και των ανθρώπων της. Έτσι μια καλή ρομαντική κομεντί είναι πολυπολιτισμική. […] Δεν είναι δηλαδή μόνο περί δύο ρομαντικών ανθρώπων, αλλά περί ενός κόσμου που τους περικλείει και των σχέσεων που περιλαμβάνονται. Ένα πορτρέτο της ανθρώπινης ζωής. Καλό, δεν είναι;»
Όλα αυτά σε μια στιγμή που η Τζούλια Ρόμπερτς «δικαιολογείται» ότι «20 χρόνια δεν έχω διαβάσει ούτε ένα καλό σενάριο ρομαντικής κωμωδίας», και την σιγοντάρει η Κέιτ Χάντσον που λέει ότι υπάρχει μια «βλακοποίηση» (sic) τις τελευταίες δεκαετίες. «Χρειάζονται καλή ιστορία, οι ταινίες αυτές δεν είναι απλά να είσαι χαριτωμένος. Μιλούν για την αγάπη, την ανακάλυψή της, τον έρωτα, την απώλεια του έρωτα και την επανασύνδεση. Δεν είναι απλά επειδή δύο λαμπεροί σταρ βρέθηκαν μαζί και εμείς ευχαριστιόμαστε.»
Σκέφτεται κανείς μεγάλες ρομαντικές κομεντί (Shop Around the Corner, Trouble in Paradise, Μερικοί το Προτιμούν Καυτό, It Happened One Night, Annie Hall, Harold and Maude, Μέρα της Μαρμότας, άντε και ο Χάρι που Γνώρισε τη Σάλι και το Notting Hill και οι Τέσσερις Γάμοι με τη μια τους Κηδεία, να μην κακοκαρδίσουμε κόσμο) και εκπίπτει σε φάση θρήνου για κάτι μετέπειτα αποφάγια που έχει σερβίρει το Χόλιγουντ – σε παράλληλα κυκλώματα έχουν υπάρξει μερικές αξιοσημείωτες περιπτώσεις.
Ιδού δύο ενδεικτικά βίντεο-δοκίμια για αυτούς που θέλουν να ερευνήσουν λίγο παραπάνω το ζήτημα.
