Για την μουσική συνεισφορά του Γιάννη Μαρκόπουλου έχουν γραφτεί πολλά και αυτή είναι η εποχή που θα γραφτούν ακόμα περισσότερα. Ο ρόλος που διαδραμάτισε από τις αρχές της δεκαετίας του ’60, κυρίως στην μουσική για τον κινηματογράφο, αλλά και σε κύκλους τραγουδιών, λόγιας μουσικής και συνθετικών έργων για το θέατρο υπήρξε πυκνός και σημαντικός. Όχι μόνο αισθητικά, μα και κοινωνικοπολιτικά.
Ο Γιάννης Μαρκόπουλος γεννήθηκε στο Ηράκλειο, σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του '60, αυτοεξόριστος, ήρθε σε επαφή με την πιο ριζοσπαστική φόρμα της λόγιας μουσικής της εποχής, δια δύο κεντρικών Ελλήνων εκπροσώπων της τον Γιάννη Χρήστου (ο οποίος χάθηκε τραγικά πρόωρα το 1970) και τον Ιάνη Ξενάκη.
Στεκόμενοι στο κινηματογραφικό συνθετικό του έργο να πούμε ότι ο Μαρκόπουλος συνέβαλλε από τις αρχές του ‘60 σε όλα τα είδη, από την κωμωδία ως το μελόδραμα και από την ηθογραφία στο κοινωνικό δράμα. Συνεργάστηκε με τον Ντίμη Δαδήρα, την Μαρία Πλυτά, ιδιαίτερα με τον Γρηγόρη Γρηγορίου, τον Κώστα Στράντζαλη, αρκετά με τον Ερρίκο Θαλασσινό και άλλους, συχνότατα σε ταινίες που υπέγραφε σεναριακά ο Νίκος Φώσκολος.
Υπάρχουν εδώ σημεία-σταθμοί για τα ελληνικά κινηματογραφικά πράγματα. Υπάρχουν οι «Μικρές Αφροδίτες», σε σκηνοθεσία του Νίκου Κούνδουρου, που κερδίζουν και Βραβείο Μουσικής στη Θεσσαλονίκη, ο «Διωγμός» του Γρηγορίου, οι «Αδίστακτοι» του Ντίνου Κατσουρίδη, οι «Εχθροί», το «Κατηγορώ του Ανθρώπους» και το «Κοινωνία Ώρα Μηδέν» του Ντίνου Δημόπουλου, ο εξέχων «Φόβος» του Μανούσου Μανουσάκη, ο ιδιοσυγκρασιακός «Θάνατος του Αλέξανδρου» του Δημήτρη Κολλάτου, η γνωστότερη ίσως «Ντάμα Σπαθί» του Γιώργου Σκαλενάκη και, ξανά με τον Κούνδουρο, ίσως όχι ανάλογα επιτυχώς, στο «Vortex ή Το πρόσωπο της Μέδουσας».
Η δεκαετία του ’60, μια εποχή που θα έκλεινε με την έλευση της Χούντας στην Ελλάδα και θα άνοιγε έναν εντελώς άλλο δρόμο στην διαδρομη του Μαρκόπουλου, με κύκλους τραγουδιών που τον αφήνουν στην Ιστορία μακράν περισσότερο από τις κινηματογραφικές του δουλειές, ολοκληρώθηκε με δύο πολύ γνωστές ταινίες, «Το Πιο Λαμπρό Αστέρι» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και το «Επιχείρησις Απόλλων», ξανά του Σκαλενάκη, στα 1967 και 1968 αντίστοιχα. Για τους λάτρεις, τους ανθεκτικούς, ή τους ιστοριοδίφες, παραθέτουμε μουσικά τεκμήρια πολλών από τα προαναφερθέντα.
Η προσωπική μας νότα, και η μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας του στο σινεμά ή την τηλεόραση, δεν είναι άλλη από το «Ποιος Πληρώνει τον Βαρκάρη», ένα σίριαλ του BBC που είχε προκαλέσει σάλο στα τέλη της δεκαετίας του ’70, με τις αντηχήσεις του κλασικού μουσικού θέματος να κρατούν καλά και στις αρχές του ’80 και να φτάνουν τον Μαρκόπουλο στην θέση 11 των βρετανικών τσαρτς, στα οποία και παρέμεινε για 8 ολόκληρες εβδομάδες.
Ευελπιστούμε σε εκτενή αφιερώματα ειδικών και μελετητών επ‘ ευκαιρίας της εξόδου του, προχθές 10 Ιουνίου, ως παιδιά άλλης εποχής αγαπήσαμε την «Ντενεκεδούπολη» και βέβαια αξέχαστα λαϊκά τραγούδια, κυρίως, από την εποχή της Μεταπολίτευσης.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα και παντοτινή η μνήμη του.
