Υπήρχε μια εποχή, όχι και τόοοοσο παλιά, που ο Ταραντίνο ήταν ο νοστιμότερος μαϊντανός των σινεφιλικών talk show στις ΗΠΑ. Βρισκόταν παντού, τον καλούσαν δηλαδή συνεχώς, το σινεμά του είχε προκαλέσει μια αίσθηση πρωτόγνωρη, ειδικά σε σχέση με τη βία και την απoλογία του pulp, και, κυριότερα, οι απαντήσεις του ήταν ενδιαφέρουσες, μη πολιτικά (η τηλεοπτικά) ορθές απαραίτητα και γεμάτες από τη λόξα αυτού του (τελικά ας το παραδεχτούμε) ωραίου τύπου, που ισοσκέλισε τον κωλοπαιδισμό του με πολλή δουλειά και πολλή γνώση (αποκλειστικά) γύρω από αυτό που λατρεύει να κάνει.
Τα τινά όμως είναι δύο. Ο κόσμος αλλάζει εξωφρενικά γρήγορα πια και ο άνθρωπος μεγαλώνει. Γνωστά πράγματα, επέδρασαν όμως στην «περσόνα Κουέντιν». Ο κόσμος πια δεν κινείται στον ρυθμό του και, ακόμα περισσότερο, ο Κουέντιν δεν κινείται στον ρυθμό του κόσμου. Είναι ακόμα αρκετά εγωπαθής (και έξυπνος, ασφαλώς) ώστε να επιχειρεί να πείσει την ανθρωπότητα ότι τα b (και c και d) που λατρεύει είναι αριστουργήματα, είναι πάντα συναρπαστικός συνομιλητής, όμως η νοσταλγία του είναι για λίγους και το σινεμά του αμφίβολο κατά πόσον αφήνει ίχνος που άφηνε 15 χρόνια πριν.
Ας το πούμε αλλιώς. Ο Ταραντίνο οικοδομεί τον κόσμο που θέλει να ζει και κρύβεται μέσα του. Δεν ενοχλεί κανέναν, δεν ενοχλείται από κανέναν. Έτσι όπως είναι τα πράγματα «εκεί έξω», ναι μεν πολιτικά είναι αδιανόητα παθητικό (αλλά πάντα ήταν προβληματικός πολιτικά ο Ταραντίνο), είναι σωσίβιο να έχεις πράγματα να ανατρέχεις. Κι αυτός, με ταινίες, με βιβλία, με κριτικές, επιστρέφει στο…1969 κι εντεύθεν για να ζήσει τη ζωή του με την ησυχία του. Να, κάπως σαν τον Κυρ-Αντώνη του Χατζιδάκι θα πάει κι αυτός, δεκτό, με μια εξωστρέφεια παραπάνω.
Στις Κάννες λοιπόν ο Ταραντίνο προσκλήθηκε να προβάλει το «Rolling Thunder» του Τζον Φλιν, μεγάλη ταινία να συνηγορήσουμε κι εμείς, κι εν συνεχεία να ηγηθεί ενός 70λεπτου masterclass εφ΄όλης της κινηματογραφικής ύλης. Μίλησε για πολλά, για τον (σεναριογράφο της ταινίας) Σρέιντερ και την δυσθυμία του για το τελικό αποτέλεσμα του έργου, θυμήθηκε την δική του δυσαρέσκεια για το αποτέλεσμα του Στόουν στο «Natural Born Killers», αναφέρθηκε στην αναδημιουργία σκηνών από την ταινία του Φλιν στο επερχόμενο, τελευταίο του, έργο.
Ο Ταραντίνο μας, ναι αυτός που κάποτε ατένιζε από το μέλλον τώρα φαίνεται ότι ανέκαθεν έγνεφε από το παρελθόν. Ένας δημιουργός με τα όλα του, ένας αναλογικός ήρωας μιας ψηφιακής εποχής τεχνιτών, ένας αρχαιολόγος του σινεμά με την σκαπάνη του αφοσιωμένη σε έργα που ουδέποτε τα μουσεία ήθελαν να φιλοξενούν, ένα απομεινάρι – και δεν το λέμε καθόλου σκληρά – του παρελθόντος που μπορείς να μυθοποιήσεις, μπορείς να καταραστείς, αλλά τουλάχιστον οφείλεις να γνωρίσεις αν θες να προχωρήσεις.
Απολαύστε Κουέντιν.
