Ακόμα και μεταξύ του συνόλου των γιγάντων της κινηματογραφικής μουσικής, ο Τζον Γουίλιαμς κατέχει εξέχουσα κι αμετακίνητη θέση. Εξέχουσα λόγω βραβείων, λόγω όγκου έργου και εξαιτίας του ότι δεν υπάρχει συνθέτης του σινεμά που να έφτασε σε (και να επηρέασε) περισσότερα αυτιά. Σοβαρά πολύς κόσμος, οπωσδήποτε δύο γενιές, ορίζουν ένα σινεμά μέσα από τις νότες του Γουίλιαμς. Αμετακίνητη, γιατί αυτή η μπαγκέτα, αυτό το πόντιουμ, αυτός ο (ορχηστρικός) είναι τα τελευταία ενός τρόπου.
«Ο Δίσκος του Πεπρωμένου», το τελευταίο Ιντιάνα Τζόουνς (δύσκολα τις γράφεις αυτές τις λέξεις, είναι αλήθεια), φέρει την υπογραφή του Γουίλιαμς και ο Στίβεν Σίπλμπεργκ, ο Τζέιμς Μάνγκολντ, η παραγωγός Καθλίν Κένεντι και, βέβαια, ο ίδιος ο Ιντιάνα-Χάρισον Φορντ, έχουν μια περίπου κοινή κουβέντα να πουν: Ότι αυτή είναι η σφραγίδα του franchise, τέσσερεις νότες και φύγαμε, αυτή είναι η διάνοια που προσεύχεσαι να έχεις στο έργο σου για να μεταφράσει, να υπογραμμίσει, να απογειώσει.
Δυο ωραία λεπτά εκ βάθους ευγνωμοσύνης και δέους ακολουθούν.
