Περίπου ένα μήνα πριν τα 53 του ο Κρίστοφερ Νόλαν είναι σε ένα κρίσιμο κατώφλι. Του «γενεαλογικού» δημιουργού, με τεράστιες προσωπικές επιτυχίες στην πλάτη, που έχει μπροστά του ένα σταυροδρόμι: Θα επιβεβαιώσει ότι δικαιούται ακόμη τον τίτλο του γεγονότος ως περίβλημα κάθε δουλειάς του, ή θα «εκπολιτιστεί» σε έναν μεσήλικο δημιουργό κανονικότερων παραγωγών;
Ο Κρίστοφερ Νόλαν μου θυμίζει τον Ντέβιντ Λιν. Όχι σε ποιοτικό μέγεθος, αυτό κατά τη γνώμη μου είναι (ποικιλοτρόπως) ασύγκριτο, αλλά σε ενδοβιομηχανικό βεληνεκές. Όπως και ο Λιν, ο Νόλαν παρέδωσε μια σειρά παραγωγών (υπερ)μεγέθους και τεράστιας επιτυχίας που την πιστώνεται τελικά η υπογραφή του και μόνο. Όπως ελάχιστοι χολιγουντιανοί δημιουργοί, ο Νόλαν έχει κερδίσει επάξια (λόγω οικονομικών μεγεθών ειδικά, αλλά και λόγω γκελ σε μια γενιά) το χρίσμα αυτού που βάζει το όνομά του πάνω από τον τίτλο της ταινίας του.
Το «Tenet», επίσης κατά την γνώμη μου μια πέρα ως πέρα επιτυχημένη ταινία που επιτέμνει το concept σινεμά του, μοιάζει με όριο. Τόσο εξωγενώς, γιατί έπεσε ατυχέστατα πάνω σε μια πανδημία κι ένα στούντιο σε υπαρξιακή κρίση, και γιατί ενδεχομένως για πρώτη φορά ο Νόλαν αποξένωσε ένα σοβαρά μεγάλο μέρος του κοινού του. Γέρασε εκείνο, το παράκανε αυτός, είναι άλλη συζήτηση. Όμως το «Tenet», όπως αποκαλύπτει και η επόμενη ταινία του, φαντάζει οριακό στην διερεύνηση του νολανικού blockbuster. Αν ο «Oppenheimer» βγει, ο Νόλαν επιστρέφει στον θρόνο του, ή τουλάχιστον στη θέση αυτού που έχει μια ταινία ακόμα όπως ακριβώς την θέλει. Αν όχι, αν κριτικά/εμπορικά η ταινία γνωρίσει διαβαθμίσεις αποτυχίας, τότε κάτι σαν την «Κόρη του Ράιαν» (1970) του Ντέιβιντ Λιν καραδοκεί. Μια ταινία το αποτέλεσμα της οποίας αλλάζει τα στοιχήματα. Βέβαια ο Νόλαν δεν φαίνεται ούτε κατά διάνοια να έχει το ευαίσθητο στομάχι του Λιν, ο οποίος πρακτικά εγκατέλειψε το σινεμά μετά την «Κόρη» (έκανε μόνο μία ακόμα ταινία 14 χρόνια μετά) αλλά έτσι κι αλλιώς μια υπόμνηση/παραλληλισμό κάνω.
Οι πρώτες προβολές του «Oppenheimer», σύμφωνα με τον Νόλαν, αφήνουν τους θεατές σε μια συντριβή: «Κάποιοι βγαίνουν εντελώς συντετριμμένοι. Δεν μπορούν να μιλήσουν, ένα στοιχείο φόβου στην ιστορία και στις επιπτώσεις της, φαίνεται να τους καταβάλλει. Η αγάπη μου στους χαρακτήρες, στις σχέσεις τους, είναι ότι πιο δυνατό έχω καταφέρει.».
Η ιστορία παρακολουθεί τον Φυσικό Ρόμπερτ Τζ. Όπενχαϊμερ (Κίλιαν Μέρφι) και την ομάδα επιστημόνων του Σχεδίου Μανχάταν, που οδήγησε στην ανάπτυξη και την κατασκευή της ατομικής βόμβας. Η ταινία βγαίνει στις 21 Ιουλίου, κατακλύζει τα IMAX για τρεις εβδομάδες και έχει απέναντί της την «Barbie» της Γκρέτα Γκέργουιγκ, στην πιο ωραία box-office μάχη του αμερικανικού καλοκαιριού.
