Όχι ότι είχαν λείψει ποτέ τα biopics και δη τα μουσικά από την κινηματογραφική επικαιρότητα, αλλά όταν το «Bohemian Rhapsody» έσπασε τα ταμεία και κέρδισε και μερικά Όσκαρ, παρά την οργή κινηματογραφικών και παρακινηματογραφικών ιστοσελίδων – εδώ που τα λέμε, το Όσκαρ Μοντάζ είχε το έξτρα κίνητρο να πιστωθεί η ταινία στον μοντέρ Τζον Ότμαν, αντί για τον Μπράιαν Σίνγκερ, που δεχόταν καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση και κακοποιητική συμπεριφορά από παντού εκείνη την περίοδο- άναψε το πράσινο φως για περισσότερα τέτοια. Για την εισπρακτική τους επιτυχία βοηθά, φυσικά, το μέγεθος του καλλιτέχνη, σίγουρα και η ποιότητα της ταινίας και της παραγωγής της. Από τη μία έχεις το πυρετικό «Elvis», από την άλλη το «I Wanna Dance with Somebody», που κάποτε θα προσεγγίζαμε ως τηλεταινία.
Ο δημιουργός του «King Richard» Ρεϊνάλντο Μάρκους Γκριν ήθελε από καιρό να γυρίσει μια βιογραφία του Μπομπ Μάρλεϊ, το όνειρό του έγινε πραγματικότητα με το «Bob Marley: One Love», ένα biopic του ανθρώπου που έκανε τη ρέγκε διεθνές μουσικό φαινόμενο. Το γεγονός ότι στο τρέιλερ γράφουν «βασισμένο σε αληθινή ιστορία» σημαίνει ότι δεν περιμένουν η ταινία να γίνει εισπρακτικό φαινόμενο, χώρια που αφήνει αλγεινή εντύπωση – ο Μπομπ Μάρλεϊ είναι, διάολε. Πιο ανησυχητική, όμως, μοιάζει η εμφάνιση του ανερχόμενου Kίνγσκλεϊ Μπεν-Αντίρ. Σίγουρα δεν μπορούμε να κρίνουμε ερμηνεία από ένα τρέιλερ, αλλά δεν μπορούμε και να μην παρατηρήσουμε ότι μοιάζει περισσότερο με μίμηση, παρά με ερμηνεία, χωρίς, βέβαια, να αγγίζει και το απόλυτο τσίρκο της Βάιολα Ντέιβις ως Μισέλ Ομπάμα.
Ας περιμένουμε, το 2024 η ταινία έρχεται στις αίθουσες και θα βγάλουμε τα συμπεράσματα μας. Άλλωστε, το τρέιλερ ξεκινά με το «Jammin’» – ο λαϊκισμός που θέλουμε και προτιμούμε.
