Το «Ραμόνα» αποτελεί μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της θερινής σεζόν, ένα ασπρόμαυρο love letter στο σινεμά του Γούντι Άλεν και ένα αγαπητικό πορτραίτο για κάθε ηρωίδα και ήρωα που θέλουν να αποτελούν τους πρωταγωνιστές της δικής τους ταινίας.
Δεδομένου πως έχετε σκηνοθετήσει την ταινία, αλλά έχετε γράψει και το σενάριο, είχατε κάποια βασική έμπνευση για τον τρόπο με τον οποίο αποδώσατε την Ραμόνα;
Εμπνεύστηκα τον χαρακτήρα της Ραμόνα από μια φίλη μου ηθοποιό, αλλά η ηρωίδα διαθέτει και πολλά δικά μου στοιχεία. Πέρα από το βιογραφικό κομμάτι, μοιάζουμε και σε επίπεδο συναισθηματικό. Ήθελα να γράψω έναν κεντρικό χαρακτήρα που ήταν χαρισματικός, αλλά όχι τέλειος, κάποιον που καθορίζεται από τις αδυναμίες και τους φόβους του (όπως όλοι μας δηλαδή στην πραγματική ζωή).
Πως ήταν η εμπειρία της πρώτης, μεγάλου μήκους ταινίας σας; Υπήρξαν διαφορές σε ό,τι αφορά στην διαδικασία της σκηνοθεσίας, σε σχέση με την μικρού μήκους ταινία σας, «Max: A Doha Story»;
Και οι δυο εμπειρίες ήταν εντελώς διαφορετικές, όχι μόνο ως προς το μέγεθος, αλλά και σε επίπεδο πρόθεσης και ωριμότητας. Αγαπώ κάθε στάδιο κατά την διαδικασία του γυρίσματος, εκτός από το κομμάτι της παραγωγής. Υπέφερα τρομερά στην «Ραμόνα» γιατί ήμουν επίσης παραγωγός. Αλλά το γράψιμο, η σκηνοθεσία, το μοντάζ, είναι όλα στάδια που αγαπώ.
Ειλικρινά αγάπησα την εναλλαγή ανάμεσα μεταξύ των ασπρόμαυρων και έγχρωμων σεκάνς! Έχω μια θεωρία, πως κάθε φορά που η Ραμόνα βρισκόταν μπροστά από την κάμερα, την βλέπουμε με χρώμα, καθώς αυτό είναι το αληθινό της πάθος, ο δικός της κόσμος, ενώ κάθε φορά που βρίσκεται στον πραγματικό κόσμο έξω, τα πράγματα γίνονται πιο τετριμμένα, πιο μονότονα, γι’ αυτό και είναι ασπρόμαυρα. Συνέβαινε πράγματι αυτό, ή ίσως είχατε στο μυαλό σας κάτι εντελώς διαφορετικό;
Είναι αυτό ακριβώς, ένα παιχνίδι που φτάνει μέχρι τον «πυρήνα» ως προς το τι πραγματικά είναι το σινεμά και η τέχνη της υποκριτικής: πραγματικότητα ή φαντασία; Μετά από ένα μισάωρο με ασπρόμαυρη εικόνα, όταν εμφανίζεται το χρώμα στην οθόνη, τότε μοιάζει ξαφνικά λες και η Ραμόνα είναι αληθινή, ενώ στην πραγματικότητα παραμένει ακόμα κομμάτι του «φανταστικού».
Υπάρχουν άλλοι δημιουργοί ή ταινίες που να σας ενέπνευσαν να γράψετε την «Ραμόνα»;
Κυρίως ο Γούντι Άλεν, ο Μπίλι Γουάιλντερ και ο Νόα Μπάουμπακ ως προς το κομμάτι της συγγραφής. Έπειτα, ως προς την σκηνοθεσία πολλοί, πολλοί άλλοι: ο Αντονιόνι, ο Βιμ Βέντερς, ο Γουόνγκ Καρ Γουάι, ο Λιντς…
Ο ρυθμός του φιλμ είναι πολύ φυσικός, η κινηματογράφηση «ρέει» και οι διάλογοι είναι έξυπνοι και ακριβείς. Υπήρχες καθόλου χώρος για αυτοσχεδιασμό μεταξύ των ηθοποιών;
Καθόλου χώρος! Κατά μέσο όρο κάναμε δυο λήψεις, κάποιες φορές και μια. Οι ηθοποιοί «πετούσαν» ουσιαστικά το σενάριο ο ένας στον άλλον.
Η Ραμόνα αντιμετωπίζει ένα δύσκολο δίλημμα στο φιλμ. Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός πως πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στην καρδιά και την λογική ή ίσως πρόκειται για μια αναγκαία εμπειρία για εκείνη, προκειμένου να αγαπήσει πραγματικά τον εαυτό της;
Γενικά, δεν νομίζω πως η ζωή έχει να κάνει με το να διαλέγουμε ανάμεσα στην καρδιά και την λογική. Δεν είναι τόσο απλό. Η Ραμόνα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη των αποφάσεών της και να φανεί γενναία. Το δράμα της είναι πως φοβάται πολύ να μεγαλώσει και να κάνει πράγματα.
Οι ταινίες είναι από ιστορίες αγάπης από μόνες τους. Ποια είναι, κατά την γνώμη σας, η κορυφαία ιστορία αγάπης στο σινεμά;
Δεν νομίζω πως θα μπορούσα να απαντήσω με μια μόνο ταινία. Έχω κάποιες αγαπημένες βέβαια, ταινίες που περιέχουν μια τεράστια δόση ανθρωπιάς, δράματος, μυστηρίου, κωμωδίας και μαγείας, όλα αυτά ταυτόχρονα. «Vertigo», «Annie Hall», «Pulp Fiction», «Paris, Texas», «8 ½»…
INFO
Η ταινία «Ραμόνα» προβάλλεται ήδη στις αίθουσες από την Danaos Films
