Δύσκολο να εξηγήσεις σε μια νεότερη γενιά σινεφίλ τι ήταν ο Εγκογιάν στα ‘90s – αν και όλοι ξέρουμε ότι αυτά τα πράγματα είναι μερικα σοσιομιντιακά post και δυο, τρια memes μακριά, αν έχει έρθει η ώρα του να «(ξανα)συμβεί» όπως λέμε. Η μνήμη, το τραύμα και οι πολλαπλές εκφάνσεις μιας αλήθειας πολυδιάσταστης και πάντοτε ασύλληπτης, παραμένουν σταθερές θεματικές σε ένα σινεμά που μπορεί να περηφανεύεται για την τονική του ενότητα και την ατμόσφαιρά του ακόμα και στις χειρότερες στιγμές του.
Σύμφωνοι, στον εικοστό πρώτο αιώνα το έργο του δεν φτάνει τις μεγάλες δόξες του παρελθόντος, πού και πού όμως θα προκύψει κι ένα «Remember», το οποίο, μεταξύ άλλων, ήταν μια ταινία πολύ μεγαλύτερου κοινού από αυτό που το είδε, ενώ το «Guest of Honour», η προηγούμενη δουλειά του, σηματοδοτούσε μια μερική επιστροφή στη φόρμα και στο σινεμά που κάποτε έκανε, μια εγκογιανική απόπειρα στο μελόδραμα με πολλαπλές, επικαλυπτόμενες αφηγήσεις, ενσωμάτωση σύγχρονων ανησυχιών στα συνήθη μοτίβα του, ένα ψυχωμένο Ντέιβιντ Θιούλις στον πρώτο ρόλο και ένα συγκινησιακά φορτισμένο score από τον Μάικλ Ντάνα, μία από τις καλύτερες δουλειές του, που δυστυχώς παραμένει ακυκλοφόρητη – αυτά είναι εγκλήματα.
Φέτος ο Εγκογιάν επιστρέφει με μια νέα συνεργασία με την Αμάντα Σέιφριντ, με την οποία είχαν κάνει και το «Chloe» το αγγλόφωνο ριμέικ του «Nathalie». «Seven Veils» ο τίτλος, πρεμιέρα στο Τορόντο και μια ιστορία τοποθετημένη στον κόσμο της όπερας. Η ηρωίδα είναι μια θεατρικη σκηνοθέτις που επιστρέφει μετά από χρόνια απουσίας για να ανεβάσει ξανά τη «Σαλώμη», την θρυλικότερη παράσταση του μέντορά της, ένα εγχείρημα που αφυπνίζει τραυματικές εμπειρίες, βαθιά θαμμένες στη μνήμη της. Πηγή έμπνευσης στάθηκε η προσωπική εμπειρία του Καναδού σκηνοθέτη, που είχε ανεβάσει τη «Σαλώμη» το 1996 στον Καναδά. Περιττό να αναφέρουμε ότι αναμένουμε με περιέργεια – κρυφά και με προσμονή.
