Υπάρχει και η μερίδα εκείνων που υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει cancel culture και ότι κανείς δεν γίνεται cancel πραγματικά, αλλά αν μας ρωτάτε, μάλλον δεν χρειάστηκε ποτέ να υποστούν σοσιομιντιακό λιντσάρισμα για κάποιο tweet που έκαναν πριν δεκαπέντε χρόνια και υποτιμούν τη δύναμη και τον αντίκτυπο ενός μέσου, χωρίς το οποίο η άποψή τους για την ανυπαρξία της cancel culture θα ήταν κι αυτή …ανύπαρκτη – τι ειρωνική αντίφαση. Είναι μεγάλη συζήτηση, στα κατάστιχα του υπογράφοντος τα πιο τρομακτικά στοιχεία της επονομαζόμενης cancel culture, που αναφέρεται σε μια σοσιομιντιακή συμπεριφορά μαζικής τιμωρίας και ψηφιακής αυτορρύθμισης της δικαιοσύνης, είναι ότι καταργεί ένα δομικό στοιχείο του κράτους δικαίου, το δικαίωμα στη λήθη, ότι φορά στους ανθρώπινους στόχους της ένα σοσιομιντιακό άλικο γράμμα με επιπτώσεις ΚΑΙ στον πραγματικό κόσμο και ότι έχει εκτρέψει σταδιακά την κατεύθυνση της δικαιοσύνης από τον σωφρονισμό στον κολασμό, θεωρώντας εκ των πραγμάτων αδύνατο τον πρώτο και υποκριτική την μεταμέλεια των ενόχων– όχι τυχαία, ξεκίνησε μετά το ξέσπασμα του metoo από τις ΗΠΑ, στην έννομη τάξη των οποίων (αλλά και στη γενικότερη φιλοσοφία ζωής) προκρίνεται ο κολασμός.
Η Τζένιφερ Άνιστον φαίνεται να συμφωνεί μαζί μας. «Δεν αντέχω άλλο την cancel culture και πιθανότατα θα με κάνουν κι εμένα cancel επειδή το λέω. Πού θα σταματήσει όλο αυτό; Είναι αδύνατο να λυτρωθεί και να εξιλεωθεί κάποιος; Δεν είναι δυνατόν να τους βάζουμε όλους στην ίδια κατηγορία με τον Γουάινστιν», δήλωσε σε συνέντευξή της. Ακόμα καλύτερα το είχε διατυπώσει η Κέιτ Μπλάνσετ πριν λίγο διάστημα αναφέροντας, μεταξύ άλλων, ότι «αν δεν διαβάζουμε βιβλία που ενδεχομένως έχουν προσβλητικό περιεχόμενο υπό το σημερινό βλέμμα, τότε, εκτός των άλλων, δεν θα καταλάβουμε ποτέ τη νοοτροπία της εποχής και είμαστε καταδικασμένοι να επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθοντος». Μαζί σας, Κέιτ και Τζένιφερ.
